Miku më i mirë

Shoqëria është një nga bekimet më të mëdha në këtë botë, megjithatë miqtë e vërtetë janë të rrallë. Shumë do jenë miq me ju kur të jeni të pasur, por një mik që do qëndrojë me ju në sëmundje, në varfëri, në vështirësi, është i rrallë. Mbi të gjitha, ka pak miq që kujdesen për shpirtin tënd. Por unë dua t’ju rekomandoj një mik të vërtetë. Ai është një mik që është më i afërt se një vëlla. Ky mik që dua të njihni është Zoti Jezu Krisht. Ju do të jeni vërtet të lumtur nëse ai do të jetë miku juaj më i ngushtë!

Miku i nevojtarëve

Për shkak të mëkatit, ne që të gjithë jemi nevojtarë. Ne i detyrohemi Perëndisë një borxh që s’mund ta paguajmë kurrë. Por Krishti erdhi të paguajë borxhin tonë. Ai nuk ishte i detyruar ta bënte këtë, por e bëri nga dashuria. Kjo është miqësi e vërtetë!

Një mik që vepron

Një mik i sinqertë njihet nga veprat dhe jo nga fjalët. Askush nuk e ka treguar me vepra miqësinë e tij më shumë sesa Krishti. Ndonëse nga natyra ishte Perëndi, ai mori trajtë njerëzore dhe u bë njeri për hatrin tonë. Për ne, ai iu nënshtrua vdekjes së tmerrshme të kryqit. Ai e dinte se asgjë tjetër s’mund të na shpëtonte dhe dashuria e tij ishte aq e madhe, sa erdhi e vdiq për ne. Kush mund të gjejë një njeri të gatshëm të japë jetën për armiqtë e tij? Po, këtë bëri Jezusi. Nuk ka mik tjetër si ai!

Një mik i fuqishëm

Shpesh, miqtë tanë janë të gatshëm të na ndihmojnë por nuk munden. Ata na kuptojnë kur jemi në vështirësi, por nuk kanë aq fuqi sa të na çlirojnë prej problemeve. Por Krishti është i aftë t’i ruajë deri në fund ata që besojnë në të. Ai mund t’u japë forcën për të përballuar të keqen dhe të na ruajë deri në fund. Në këtë jetë ai jep paqe, gëzim, shpresë dhe ngushëllim të brendshëm, të cilat paraja s’mund t’i blejë, dhe pas kësaj jete, një kurorë lavdie. Kjo është një fuqi e vërtetë! Askush nuk ka një mik kaq të fuqishëm si Krishti!

Një mik i mençur

Jo të gjithë miqtë tanë janë të mençur. Ndonëse me qëllim të mirë ata mund të na japin këshilla të gabuara. Disa miq na tërheqin prej rrugës së mirë, dhe na përfshijnë në punëra jo të mira. Por miqësia e Zotit Jezus gjithmonë na sjell të mira, dhe kurrë nuk na lëndon.

Një mik i pathyeshëm

Ndërsa çdo gjë në këtë botë ndryshon, miqësia e Zotit Jezus nuk ndryshon kurrë. Madje dhe burrat ndonjëherë braktisin gratë e tyre, edhe prindërit ndonjëherë braktisin fëmijët e tyre. Por Krishti kurrë nuk ka braktisur ndonjë nga miqtë e tij. Ai është i njëjtë dje, sot e përjetë. Ai thotë, Nuk do të të lë, nuk do të të braktis.

Përfundimi

Së pari, dua që të shqyrtoni seriozisht nëse Krishti është miku juaj, dhe ju jeni miku i Krishtit. Me keqardhje duhet të them se me mijëra njerëz që e quajnë veten të krishterë, nuk janë aspak miqtë e Krishtit. Ata janë të krishterë vetëm në dukje, por nuk janë miqtë e Zotit Jezus. Ata nuk urrejnë mëkatet për të cilat Krishti vdiq për t’i larguar. Ata nuk gjejnë kënaqësi në fjalët e Biblës. Ata nuk flasin përmes lutjes me Mikun e mëkatarëve. Njerëz të tillë nuk janë miq të Krishtit.

Së dyti, dua që të dini se, nëse ju nuk jeni një nga miqtë e Krishtit, jeni një person i varfër. Ju jeni në një botë që po shuhet, në një botë me dhimbje, dhe ju nuk keni asnjë burim ngushëllimi apo strehë në kohë nevoje. Një ditë duhet të gjykoheni, por ju nuk jeni gati të takoni Perëndinë. Mund të ishit, por ju refuzoni të vetmin ndërmjetës që mund t’ju shpëtojë. Ju refuzoni mikun e mëkatarëve. Po jua them përsëri, ju jeni një person i varfër.

Së treti, dua t’ju them se nëse vërtet doni një mik, Krishti është i gatshëm të bëhet miku juaj. Ai po ju fton përmes këtyre fjalëve që po shkruaj. Ai është gati t’ju pranojë dhe t’ju rendisë ndër miqtë e tij, pavarësisht sa të pavlefshëm ndiheni. Ai është i gatshëm t’ju falë për të shkuarën tuaj. Ajo që po pret ai, është që ti të shkosh tek ai me pendim, për të gjitha fajet e tua, e të bëhesh miku i tij. A do të shkosh? M I K U  M Ë  I  M I R Ë

 Së fundi, dua që të dish se, nëse Krishti është Miku yt, duhet të jetosh një jetë të denjë për të. Besimi i vërtetë nuk është thjesht të besosh disa të vërteta abstrakte. Përfshin një jetë me miqësi të ngushtë me një person. Apostulli tha: Për mua të jetuarit është Krishti.

Mbi të gjitha, mendo për mirësinë që ai ka treguar ndaj teje, dhe mëso të gëzohesh çdo ditë në Mikun tënd! Ti mund të sëmuresh, të jesh me probleme të mëdha, miqtë e tjerë mund t’ju braktisin dhe mund të jeni të vetëm në këtë botë. Por nëse ke Krishtin, ti ke një Mik që është i fuqishëm, i dashur, i mençur, i pathyeshëm. Mendo shumë për Mikun tënd!

Kënga e Emigrantit

Historia e vërtetë e një kënge të famshme

Kënga “Ç’mik Na Është Jezu Krishti!” është përkthyer dhe kënduar për herë të parë në gjuhën shqipe në fillim të shekullit njëzet. Historia e kësaj kënge lidhet me fatin e një emigranti irlandez që shkoi për të kërkuar një jetë më të mirë në kanada. Jozef Skriveni ka lindur afër Bangrixh, në Irlandë.

Pasi u diplomua në të famshmin Kolegji Triniti në Dublin,ai dukej se po shkonte drejt një karriere të shkëlqyer dhe një jete të lumtur, sepse, në të njëjtën kohë, ishte fejuar. Por pikërisht atëherë i ra tragjedia! E fejuara e tij u mbyt aksidentalisht në prag të dasmës dhe Jozefi u zhyt në hidhërim të thellë. Mirëpo, kjo tragjedi e shtyu Jozefin drejt një besimi më të fortë.

Jozefi mori vendimin për të shkuar në botën e re, që ta fillonte jetën sërish dhe, siç shpresonte, t’i linte pas të gjitha pikëllimet e tij. Në vitin 1845 Jozefi u nis me anije për në Kanada. Por pati probleme me shëndetin dhe ai u detyrua të kthehej në Irlandë pas vetëm dy muajsh. Dy vjet më vonë ai u nis prapë drejt Kanadasë për të filluar punë si mësues. Në këtë ai doli i suksesshëm.

Më në fund, i dukej se ia vlente të jetonte. Përsëri ai takoi një vajzë dhe u dashurua pas saj; kësaj radhe ishte një vajzë njëzet e tre vjeçare. Ata u fejuan, megjithatë, edhe një herë i ra fatkeqësia, sepse kjo vajzë u sëmur rëndë, papritmas, dhe vdiq kur ishin ende të fejuar. I vjedhur, për herë të dytë, nga dora e vdekjes që ia rrëmbeu shpresën e një martese të lumtur, Jozefi ra në një depresion të thellë dhe shëndeti iu prish.

Megjithatë, ai nuk hoqi dorë kurrë nga besimi te Zoti. Në këtë kohë ai u vendos në Portin Shpresa (Port Hope) të Ontarios dhe u bë përgjegjës e një baxhoje të vogël atje. Me kalimin e kohës ai arriti të njihej si “Samaritani i Mirë” i atij vendi, sepse ndihmonte të varfërit dhe fatkeqët, duke ndarë bukën e tij me nevojtarët dhe shpeshherë duke u dhënë edhe rroba.

Sidoqoftë, të gjitha këto vepra të mira mund të ishin harruar po të mos kishte shkruar Jozefi njëzet e katër rreshta poezie për të ngushëlluar nënën e tij e cila vuante nga një sëmundje e rëndë. Meqënëse Jozefi nuk ishte në gjendje të bënte udhëtimin e gjatë për t’u kthyer në Irlandë, ai shkroi poezinë “Ç’mik na është Jezu Krishti” dhe ia dërgoi mamasë për t’ia kujtuar “mikun që nuk të lë kurrë”.

Unë jam i sigurt që poezia dhuroi ngushëllimin e duhur. Përmes sprovave të tij Jozefi kishte arritur të shihte Krishtin, jo vetëm si Zot, por edhe si mik. Jozefi nuk synoi që poezia e tij të botohej. Por rastësisht një shok zbuloi rreshtat në shtëpinë e Jozefit dhe e pyeti, “Kush ka shkruar këto fjalë të bukura?” Jozef i dha përgjigjen: “Zoti dhe unë e shkruam që të dy.”

Pas pak poezia u botua në gazetën lokale. Çuditërisht, një kopje e asaj gazete u përdor për të mbështjellë një pako e cila iu dërgua një adrese të caktuar në Nju York. Kur marrësi hapi pakon ai vuri re poezinë e Jozefit dhe siguroi botimin e saj në atë qytet.

Më në fund, ajo u pa nga kompozitori i madh, Çarls Konvers, dhe shumë shpejt kënga u përhap në botën anglishtfolëse. Sot, “Ç’mik Na Është Jezu Krishti!” është pa dyshim një nga himnet më të njohura të kishës.

Ç’mik na është Jezu Krishti!

Në çdo rast Ai na mbron.

Ç’privilegj t’i shpiem Zotit

Çdo gjë që zemrën na lëndon

Oh ç’gëzim shum’ her’ largojmë,

Oh ç’mundime heqim kot

Vetëm se s’ia bëjm’ të njohur

Me lutjen ton’ të madhit Zot.

Kemi ngasje dhe mundime?

Jemi mbush’ me hidhërim?

Le t’ia bëjm’ të njohur Zotit.

Na dhuron Ai gëzim.

A gjejm’ dot një mik të tillë?

Tjetër mik si Zotin Krisht?

Jo! Pra zemrën hap, tregoji

Ç’të mundon ty kotësisht.

Në je rëndë i ngarkuar

Edhe barrën nuk mban dot,

Ngri lart syt’ e vështro Zotin,

Veten mos mundo më kot!

Të mërzitin njerëzia?

Nuk të mbet’ mbi dhe një mik?

Thuaja të gjitha Zotit!

Ai ësht’ miku më besnik.

Ruhu!

5 TË VËRTETA PËR MËKATIN

Mëkati është joshës

Mëkati duket shumë i këndshëm por në të vërtetë ai është mizor dhe i dëmshëm. Mëkati mund të të kënaqë për pak kohë, por në fund ai të dëmton thellësisht.

Mëkati është mashtrues

Mëkati e mashtron njeriun duke e bërë të besojë se e keqja është e mirë. I mashtruar nga mëkati, njeriu nuk pranon se po bën keq, por përkundrazi mendon se ka të drejtë.

Fuqia mashtruese e mëkatit është aq i madh sa njeriu është i gatshëm të humbasë shpirtin e tij dhe jo të largohet nga e keqja. Asgjë nuk është më mashtruese se mëkati.

Mëkati i vogël të çon në një më të madh

Mëkati zë vend tek njeriu në mënyrë graduale dhe përhapet në jetën e tij pak nga pak. Nëqoftëse njeriu vazhdon të mëkatoj me mëkate “të vogla”, atëherë mëkati e pushton tërësisht. Një vrimë e vogël në një anije e fut ngadalë ujin brenda derisa ajo të mbytet e gjitha.

Kur njerëzit fillojnë të mëkatojnë, edhe pse me mëkate të vogla, nuk mund të ndalin më së mëkatuari, por zakonisht do të kalojnë nga mëkate të vogla në më të mëdha.

Mëkati është gjithmonë i keq

Sa më i mirë që të duket mëkati, aq më i rrezikshëm është në të vërtetë. Mëkati është gjithmonë i keq dhe djallëzor edhe megjithëse mund të duket normal dhe i shëndetshëm. E vërteta për diçka nuk është gjithmonë e qartë.

Satani pëlqen të fshehë të vërtetën e mëkatit nga njeriu. Edhe mëkati më i vogël është përsëri një mëkat kundër Perëndisë.

Mëkati do të ndëshkohet

Një ditë çdokush do të shikojë të vërtetën për mëkatin. Kur të gjithë njerëzit të dalin përpara Perëndisë, do të shohin se sa i keq është mëkati.

Në jetë, mëkati mund të duket, i dëshirueshëm, i këndshëm, normal dhe i drejtë: por në vdekje njerëzit do të mësojnë se mëkati është i frikshëm dhe i tmerrshëm. Dikush mund të ketë një sëmundje shumë kohë më përpara se ta ndiejë atë.

Po kështu, njerëzit mund të jenë të sëmurë me mëkatin dhe përsëri të mendojnë se janë të shëndetshëm dhe normalë. Më vonë ata do të ndiejnë të keqen e mëkatit dhe do të vuajnë prej tij. Kështu që njeriu duhet të mësojë tani të shoh se kush është vërtet mëkati, sa nuk është vonë.

Pyetje Për Ateistët

Nga ka ardhur jeta? Nëse evolucionit i duhen miliona vjet që të ndodhë, si mund të jemi të sigurt se po ndodh vërtet? Si është e mundur që proceset natyrore, duke vepruar në mënyrë plotësisht rastësore, të krijojnë mekanizma komplekse, dhe aq më pak të krijojnë qenie inteligjente njerëzore? Çfarë vlere ose dinjiteti ka njerëzimi, nëse është krijuar thjesht nga miliona rastësi?

Nëse veprimet tona nuk kanë asnjë kuptim absolut, pse duhet konsideruar bamirësia si më e vyer se vjedhja e një banke? Nga ana morale, ç’kuptim kanë fjalët “e mirë”, “e keqe”, “më e mirë” dhe “më e keqe”?

Nëse materia është gjithçka dhe gjithçka është materie, çfarë mund të themi për ligjet e logjikës dhe vetë të vërtetën? A mund të pohojmë seriozisht se këto gjëra nuk ekzistojnë?

Nëse ekziston vetëm materia, çfarë kuptimi mund t’u japim koncepteve të tilla si morali, arsyeja, dashuria, bukuria, dëshira, qëllimi apo shpresa? A nuk është kërkimi i vazhdueshëm i njeriut për liri, kuptim, dinjitet, rëndësi dhe vlera, pikërisht ajo që do të prisnim të shihnim nëse ai është krijuar vërtet nga një Zot i shenjtë? Si e shpjegon materialisti krijimin e muzikës, dramës, ose artit? Si mund të shpjegohen nga ateisti gjëra të tilla si imagjinata, besimi dhe kujtesa?

Nëse njeriu është thjesht një masë materieje, si arrin të kujtojë të shkuarën, të vlerësojë të tashmen dhe të parashikojë të ardhmen? Si mund të mohojë ateisti ekzistencën e Perëndisë pa pranuar se një mohim i tillë nuk bazohet në asnjë lloj fakti? A synon me të vërtetë që të zbulosh të vërtetën, apo thjesht po luan lojëra në mendje?

I ke shqyrtuar në mënyrë të ndershme pretendimet e Biblës? A ke menduar ndonjëherë se çfarë lloj provash do të doje të të jepnin që të bindeshe se Perëndia ekziston? Çfarë lloj provash do të të bindnin se ai ekziston vërtet?

A je i sigurt se nuk po përpiqesh të shmangësh përballjen me realitetin e një Perëndie që thotë se duhet të marrë kontrollin e jetës tënde?

Nëse dhënia e llogarisë për vetveten para një Perëndie të shenjtë dhe të drejtë, i cili do të vendosë për vendin tënd në përjetësi, është diçka e mundshme, a nuk do të ishte e arsyshme që të bëje gjithçka që mundesh për të zbuluar nëse kjo ide është fakt apo fantazi — dhe ta bëje këtë gjë urgjentisht?

Prej librit të John Blanchard-it “A beson Perëndia tek ateistët?”

Zëri i Centurionit

Unë jam një oficer romak. Nuk shërbej në vendin tim por në Izrael. Kam rreth 100 ushtar nën urdhërat e mia. Të jesh ushtar nuk është asnjëherë një punë e bukur, por ku do të ishim pa ushtri? Bëja këtë pyetje vetes. Shpata dhe heshta romake janë i vetmi themel për paqe në këtë botë. Ndoshta ndonjë ditë dikush do ta drejtojë botën pa ushtri.

Do të doja ta shihja atë që përpiqet ta bëjë këtë gjë. Nuk them se e pëlqej çdo gjë që më urdhërojnë të bëj. Por mësohesh. Mendoja se isha aq i fortë sa çdo ushtar tjetër. Deri atë ditë. Kishte filluar të agonte kur judenjtë sollën të burgosurin e tyre në sallën e gjyqit të guvernatorit, duke thirrur me zë të lartë Pilatin. Judenjtë e kishin mbaruar gjyqin e tyre prandaj kërkonin që guvernatori të aprovonte ekzekutimin për të. Guvernatori nuk ishte i bindur se Jezusi ishte fajtor për ndonjë krim të rëndë.

Por Pilati donte të qetësonte judenjtë, kështu që ai më tha ta fshikulloja nazareasin. Ushtarët e mi e fshikulluan atë, duke i hapur plagë të thella në kurriz, duke ia copëtuar mishin dhe, nëse keni parë ndonjëherë ndonjë kamzhik romak, nuk është nevoja ta përshkruaj. Por fshikullimi nuk mjaftonte për priftërinjtë. Ata kërkonin që ai të kryqëzohej.

Më në fund Pilati u dorëzua. Në fillim e çuam në oborr dhe mblodhëm gjithë batalionin. Ata e tallën Jezusin sepse kishte thënë se ishte mbreti i judenjve. Një prej tyre mori disa gjemba në anë të murit dhe bëri një kurorë. Për herë të parë në shumë vite, m’u ngjeth mishi kur ia vunë kurorën dhe ia shtynë në ballë. Ata e qëlluan, e pështynë, e tallën. E udhëhoqa skuadrën e ekzekutimit në kodrën jashtë qytetit.

Jezusi duhej të mbante kryqin e tij ashtu si çdo i dënuar tjetër. Ne e kryqëzuam atë me dy të tjerë që ishin dënuar. Disa nga kryepriftërinjtë ishin atje; një audiencë e pazakontë për një kryqëzim. Ata nuk kishin mbaruar së talluri. Ata thanë: “Nëse je me të vërtetë ai që pretendon se je, zbrit nga kryqi dhe shpëto veten”. Ushtarët e mi përqeshnin po ashtu. “Nëse je mbreti i Judenjve, shpëto veten”. Zakonisht edhe unë bashkohesha me ta.

Por në atë çast nuk mundesha. Ky njeri nuk ishte kriminel. Dhe ai nuk rënkoi dhe as nuk u lut për falje si të tjerët. Nuk kam parë asnjëherë ndonjë që të dijë si të vdesë. As mallkim, as zemërim, as frikë. Dua të them se të gjithë bëhen nervozë. Është e natyrshme. Por ai nuk e bëri. Nuk dua të them se ai nuk vuajti. Kushdo vuan. Por ndryshon mënyra se si ai vuajti. Të tjerët mallkojnë ose qajnë. Ata blasfemojnë perënditë e tyre. Kam parë kriminelët më të fortë të frikësohen.

Kur një njeri është në kryq ti zbulon se çfarë beson në të vërtetë ai. E kupton se kush është. Dhe ky ishte ndryshe. Në mesditë, errësira pushtoi vendin. Një lloj eklipsi mbuloi dritën e diellit. Shumë nga spektatorët e humbën durimin dhe u larguan. Por sigurisht që një roje ekzekutimi duhet të qëndrojë derisa të burgosurit të vdesin.

Ndërsa orët kalonin, mund të kuptoja se ky njeri po i afrohej vdekjes. U afrova dhe pashë. Ai ngriti sytë lart dhe tha: “Atë, në duart e tua e lë frymën time”. Dhe pastaj vdiq. Dua të them se ai e zgjodhi çastin. Vdekja nuk i ndodhi atij duke e tërhequr, duke e zënë papritur dhe ai nuk u përpoq t’i largohej. Ashtu si një njeri zgjedh veprimin tjetër, zgjedh një çast për të fjetur, për të ngrënë ose për të kënduar, ai vdiq. Me qëllim.

Askush nuk e ka atë pushtet mbi vdekjen. Ishte një çudi. E dëgjova veten tek thashë: “Me siguri që ky ishte njeri i drejtë”. Që atëherë nuk kam qenë i njëjti person. Nuk do të jem asnjëherë në gjendje të shoh një kryq në të njëjtën mënyrë përsëri. Nuk e prisja asnjëherë që një njeri në kryq të më ndryshonte kaq shumë. Ishte mënyra si vdiq. Nuk jam ushtari i ngurtë romak që isha dikur.

Kam parë vdekjen e një njeriu vërtet të drejtë. Tani nuk do të pushoj kurrë derisa të gjej se kush ishte ai.

E frymëzuar nga Ungjilli 

Fjala juaj e fundit

Cilat do të jenë fjalët e tua të fundit? A do të mallkosh dhe të flasësh për gjëra që nuk kanë vlerë? A do të flasësh për takimin me Perëndinë, gjykatësin? A do të jenë fjalët e tua, fjalë frike apo shprese? A do të jenë fjalët e tua të fundit si ato të shenjtorit Stefan?

Ndërsa po vdiste ai u lut: “Zoti Jezus merre frymën time”. Po apostulli Pal? Në fund të jetës së tij tha: “Luftën e mirë e luftova, e mbarova garën, e mbajta besimin. Tani më pret kurora e drejtësisë të cilën Zoti, gjykatësi i drejtë, do të ma japë atë ditë”. Kjo është siguri e plotë shpëtimi.

Ndoshta mbështeteni në këto fjalë të fundit: “Kam jetuar një jetë të mirë”. Por nëse e bëni këtë, do të gaboheni. Duhet të besoni në Krishtin. Duhet të besoni në kryqin e tij që t’ju shpëtojë nga mëkati. Fjalët e tij nga kryqi janë fjalë jete dhe dashurie për këdo që lutet: “Perëndi, ki mëshirë për mua, mëkatarin”.

A ke besuar te Krishti? Shumë prej nesh jetojnë jetë moskokëçarëse. Nuk i kushtojmë vëmendje Perëndisë. Por shpejt do të na zërë ora e vdekjes. Duhet t’i thërrasim Perëndisë tani dhe t’i kërkojmë atij të ketë mëshirë për ne.

Fjalët e fundit

Fjalët që thotë një njeri në çastin para se të vdesë, mund të kenë një rëndësi të madhe. Sa më të rëndësishme duhet të jenë fjalët e fundit të Jezus Krishtit? Jezusi foli disa herë ndërsa vuante në kryq. Mendoni për shtatë fjalët e tij të fundit:

Falje nga kryqi

Fjala e parë ishte: “Atë, fali ata sepse nuk e dinë se ç’bëjnë”. Kjo ishte lutja që ofroi Jezusi për faljen e armiqve të tij. Ndoshta ai i ka thënë këto fjalë ndërsa armiqtë e tij po e gozhdonin në kryq. Vini re se lutja e Jezusit nuk ishte që ai vet të merrte falje. Ai nuk u lut “Atë, fale mëkatin tim”. Ai ishte pa mëkat dhe po vdiste për mëktatet tona. Jezusi kishte mësuar që ne duhet të falim armiqtë tanë dhe t’u bëjmë mirë atyre që na përndjekin.

Këtu e shohim të vërë në praktikë atë që mësoi dhe predikoi. Kjo lutje tregon se te Jezusi nuk kishte hidhërim, as mëri dhe as ligësi ndaj armiqve të tij. Ai ishte i interesuar në fakt për shpëtimin e vrasësve të tij. Duhet të bëjmë një pyetje:

A do të thotë kjo lutje se vrasësve të Jezusit, si judenjve ashtu edhe johebrenjve, do t’u faleshin të gjitha mëkatet menjëherë? Përgjigjja është jo. Kjo lutje nuk nënkupton falje të menjëhershme për të gjithë, por nënkupton se Perëndia do të falë mëkatin më të tmerrshëm nëse pendohemi. Miku im, a nuk i ke kushtuar ende vëmendje kësaj fjale të parë të Jezusit nga kryqi? Mëkatet e tua do të falen nëse pendohesh dhe beson se ky që vdiq është Shpëtimtari.

Fjalë shpëtimi

Fjala e dytë iu drejtua keqbërësit që po vdiste në krah të Jezusit i cili u lut: “Jezus më kujto kur të vish në mbretërinë tënde”. Dhe atij iu dha përgjigjja: “Sot ti do të jesh me mua në parajsë”. Kjo fjalë i siguroi shpëtim keqbërësit që u pendua në orët e tij të fundit. Ai tha: “Jezus”, që do të thotë Shpëtimtar, “më kujto mua” ose me fjalë të tjera ki mëshirë për mua.

Çfarë ndodhi? Ai mori nga Jezusi jashtëzakonisht më shumë nga ç’kishte kërkuar dhe imagjinuar. Kjo fjalë e veçantë duhet t’i japë zemër kujtdo që shkon te Jezusi dhe lutet për shpëtim. Më lejoni t’ju siguroj se një njeri i tillë do të kalojë nga sfera e vdekjes, errësirës dhe ferrit në sferën e jetës, paqes dhe gëzimit.

Një fjalë dashurie

Fjala e tretë ishte “Kur Jezusi pa nënën e tij dhe dishepullin që e donte, i tha nënës së tij, ‘Grua, ja biri yt’ dhe dishepullit, ‘Ja nëna jote’. Që nga ajo kohë ky dishepull e mori atë në shtëpinë e tij”. Jezusi e pa Marinë nga kryqi dhe i foli asaj dhe dishepullit të tij, Gjon.

Në këtë fjalë të tretë nga kryqi Jezusi përmbushi urdhërimin e pestë që na thotë “Ndero babanë dhe nënën tënde”. Me anë të kësaj fjale Jezusi siguron jetën e saj. Ai e urdhëron Gjonin, apostullin, të kujdeset për Marinë gjatë gjithë jetës së saj. Shikoni ç’dashuri dhe kujdes tregoi Jezusi edhe pse ishte në kryq.

Kështu lexojmë “Që nga ajo kohë ky dishepull e mori atë në shtëpi”. A jemi ne ata që gjithashtu po kujdesemi për prindërit tanë? A i bindeni urdhërimit të pestë apo ende kërkoni që prindërit të kujdesen për ty? Duhet të mendohemi për këto pyetje ndërsa studiojmë shembullin e Jezusit.

Thirrja e braktisjes

Fjala e katërt ishte “Perëndia im, Perëndia im përse më ke braktisur”. Kjo është thirrja e madhe e braktisjes nga kryqi. Na thuhet se Jezusi e tha këtë me zë të lartë dhe nëse e dini se çfarë do të thotë kryqëzim, nënukuptohet se ai po përjetonte dhimbjen më të madhe, për të bërë një thirrje të tillë.

Çfarë thirri ai? “Perëndi, përse më ke braktisur?” Unë dhe ti mund të mos e vlerësojmë këtë pyetje, por duhet të kuptojmë se Jezusi gëzonte gjithmonë praninë e Perëndisë Atë. Por këtu na thuhet se Jezusi ishte braktisur. Çfarë do të thotë kjo thirrje? Kuptimi i plotë i kësaj thirrjeje të braktisjes duhet të mbetet e mistershme.

Në njëfarë mënyre që ne nuk e kuptojmë, Perëndia e braktisi Jezusin në kryq për tre orë. Përse ndodhi kjo? Bibla thotë “Perëndia e bëri atë që nuk kishte mëkat të ishte mëkat për ne” dhe kjo ndodhi në atë kohë në kryq.

Profeti Isaia thotë: “Zoti kishte hedhur mbi të paudhësitë e të gjithë neve” duke nënkuptuar se ai mbante mëkatin e popullit të tij. Asnjëherë më parë Jezusi nuk kishte përjetuar ndonjë braktisje nga Ati, por tani, në kryq, ai me të vërtetë provoi vdekje për popullin e tij. Ai u shkëput nga Perëndia dhe vuajti ferrin për ne në kryq Por për shkak se u braktis, ne nuk do të braktisemi kurrë.

Ne do të pranohemi, falemi dhe do të pajtohemi nëse besojmë në vdekjen e Krishtit.

Thirrja njerëzore

Jezusi thirri: “Kam etje”. Përse e provoi këtë etje Jezusi? Më lejoni t’ju siguroj se kjo ishte që ne të mos kemi asnjëherë etje. Kjo etje që kishte Jezusi zbulon anën e tij njerëzore. Ai me të vërtetë vuajti.

Bibla thotë se ai është hyjnor, por është gjithashtu njeri. Si njeri ai kishte etje, kishte uri, u lodh, u ankua dhe u shqetësua. Ai qau, fjeti dhe përjetoi dhimbje të fortë. Ai ishte njeri i dhembjeve dhe e njihte hidhërimin.

U krye!

Fjala e gjashtë u shqiptua kur Jezusi doli nga tuneli i braktisjes hyjnore. Ferri i tij mbaroi dhe errësira u largua. Kështu që Jezusi thirri me zë të lartë “U krye!”6 Kjo thirrje, “U krye,” do të thotë se Jezusi e plotësoi veprën e shpengimit. Shpengimi do të thotë të blesh përsëri duke paguar një çmim.

Në Bibël thuhet: “Sepse ju e dini se nuk u shpenguat me gjëra që prishen si ari ose argjendi nga mënyra e kotë e të jetuarit, por me gjakun e çmuar të Krishtit, një qengj pa njollë ose të metë”. Ne jemi shpenguar nga mënyra e kotë e të jetuarit dhe nga skllavëria.

Skllavëria jonë ishte shumëfaqëshe. Ne ishim skllevër të mëkatit, të epshit, skllevër të Satanit, të botës, të veprave të vdekura, të arrogancës dhe të krenarisë. Nuk kishim aspak liri. Por kur Jezusi thirri: “U krye!” nënkuptonte se ai pagoi çmimin për të na shpenguar nga skllavëria.

Nëse Biri na çliron, jemi me të vërtetë të lirë, të lirë nga mëkati, Satani, dhe ligësia. Ato nuk do të na zotërojnë më. A e keni përvetësuar fuqinë e kësaj fjale “U krye”? A keni përjetuar liri nga faji, zemërimi dhe nga robëria? A ka ndonjë mëkat që e bëni herë pas here? Përse nuk shkoni te kryqi dhe të dëgjoni këtë fjalë: “U krye”?

Fjala e fundit

Fjala e shtatë është: “Jezusi thirri me zë të lartë ‘Atë, në duart e tua e dorëzoj frymën time” Jezusi tha: “E dorëzoj frymën time”.

Ai kishte deklaruar më parë: “Ati më do sepse unë e jap jetën time, për ta marrë atë përsëri. Askush nuk ma merr, por unë e jap vet. Unë kam pushtet për ta lënë dhe për ta marrë përsëri”. A nuk tha ai “E dorëzoj frymën time”? ishte një akt i lirë dhe i vullnetshëm.

Ai vdiq që të mund të na shpengonte ne që jemi mëkatarë. Ai vdiq në prehje të qetë dhe hyri në parajsë. Ai shkoi në qiell që të mund të mirëpresë të gjithë ata që i thërrasin atij: “Më shpëto, o Zot!”

1. Luka 23:34, 2. Luka 23:43, 3. Gjoni 19:26-27, 4. Marku 15:34, 5 Gjoni 19:28, 6 Gjoni 19:30, 7 Luka 23:46.

Dy Pashkë?

Me qindra miliona njerëz marrin pjesë në festën e Pashkës nëpër botë. Por ndodh shpesh që të festohet Pashka në dy data të ndryshme.

Përse?

Kishat ortodokse në përgjithësi përdorin kalendarin Julian, ndërsa katolikët dhe protestantët përdorin atë Grigorian. Metodat për të llogaritur datën e Pashkës ndryshojnë. Kështu Pashkët festohen në të njëjtën ditë për të gjithë krishterët vetëm çdo tre-katër vjet.

Vitet e tjera, Pashka ortodokse vonohet një, katër ose pesë javë pas datës katolike. Janë bërë disa përpjekje për të bashkuar datat e Pashkës. Që nga viti 1965, Këshilli Botëror i Kishave e ka diskutuar këtë temë herë pas here.

Në 1997, Këshilli Botëror i Kishave dhe Këshilli i Kishave të Lindjes së Mesme sponsorizuan një mbledhje në Halep të Sirisë.

Ata nxorën përfundimin që një datë e re, e bashkuar, nuk do të funksiononte, sepse disa rryma do ta hidhnin poshtë datën e re, dhe si përfundim do të kishim më shumë data për Pashkët sesa kemi sot.

Festa 2000 Vjeçare

Pashkët janë festuar në Shqipëri për 20 shekuj

Krishtërimi është feja më e vjetër në Shqipëri që ekziston sot. Rrënojat e kishave në mbarë vendin dëshmojnë qartë për një gjë të tillë. Por sa e vjetër është feja e krishterë në vendin tonë? Është e qartë se themelet e krishtërimit në Shqipëri janë hedhur nga vetë apostujt e Jezus Krishtit.

Besimi në Krishtin është predikuar për herë të parë në Evropë nga shën Pali, i cili predikoi “gjer në Illiri” sipas Dhiatës së Re. Egzistenca e rrugës romake ‘Via Egnatia’ që kalonte përmes Shqipërisë, të bind që predikuesit e parë të krishterë duhet të kenë përhapur lajmin e tyre në brendësi të Shqipërisë ndërsa udhëtonin në drejtim të Romës.

Historiani Farlati shkruan për kishën e Durrësit, se ajo është më e lashta në Shqipëri, dhe se u themelua prej apostullit Pal ndërsa ai po predikonte në Iliri dhe në Epir. Thuhet se në vitin ‘59 të shekullit e parë, kishte 58 familje të krishtera në Durrës.

Francezi Lavardin, historian i Skëndërbeut, duke shkruar në vitin 1576 për antikitetet e Dukagjinit në malësitë e Shqipërisë, tha: “Në pjesën e brendshme të kësaj krahinë shihen disa shënime apo dëshmi prej të cilave është e dukshme se Shën Pali, Apostulli i predikoi popullit Ligjin e Birit të Perëndisë.”

Është plotësisht e mundur që Pali të ketë vizituar edhe Shqipërinë e Jugut. Duke i shkruar Titit, Apostuli Pal thotë: “Shpejto të vish tek unë në Nikopol, sepse atje vendosa të dimëroj”. Ndonëse në atë kohë, kishte disa qytete me emrin “Nikopol”, ka arsye të forta për të besuar që Pali po bënte fjalë për Nikopolin e Epirit.

Ky ishte një qytet kryesor i Epirit, i lidhur me rrugën Egnatia edhe me Durrësin me një rrugë që kalonte përmes Butrintit. Ndërkohë qendrimi në Shqipëri i Titit, bashkëpuntorë i Palit, nuk dyshohet aspak. Gjatë burgimit në Romë, Pali shkruan se Titi kishte shkuar në Dalmaci, një krahinë e Ilirikut.

Ka dëshmi edhe për predikimin e apostullit Andrea në afërsi të Shqipërisë, pasi shën Gregori i Nazianizit në vitin 380 pas Krishtit, e lidh emrin e tij me Epirin.Duke konsideruar se sa e hershme është krishterimi në vendin tonë, na lind një keqardhje që pushtimet e mëvonëshme si dhe lufta ideologjike ka penguar lulëzimin e besimit te ne.

Më të vërtetë, sot është një ditë e mirë për popullin tonë të rizgjojë besimin ndaj Shpëtimtarit të kombeve. «Si do të shpëtojmë ne, nëqoftëse e lëmë pas dore një shpëtim kaq të madh?» Bibla.

Ai është gjallë!

Vdekja është armiku ynë më i madh dhe i ka mundur të gjithë njerëzit përveç Krishtit. Asnjë nuk është aq i zgjuar sa t’ia hedhë vdekjes, nuk është aq i pasur sa të blejë lirinë nga vdekja apo aq i fortë sa ta nënshtrojë atë. Varri fiton gjithmonë dhe çdo njeri, herët a vonë, i kthehet pluhurit.

Njerëzit më të mëdhenj e më të shenjtë, kanë vdekur. Buda, Muhamedi, Zoroastra, Konfuci, Çezari, Marksi… njerëz që, në njëfarë mënyre, patën një ndikim të madh në botë, kanë vdekur të gjithë. Por Jezu Krishti është i gjallë. Është e vërtetë se ai vdiq dhe u varros, por ndryshe nga njerëzit e tjerë, ai u ringjall prej së vdekurish dhe doli nga varri i gjallë përgjithmonë.

Kjo ishte mrekullia më e madhe dhe mund të arrihej vetëm nëse Jezusi është vërtet Zot, ashtu siç pohoi edhe ai vetë. Ringjallja trupore e Jezu Krishtit është prova kurorëzuese e besimit të krishterë. Asgjë nga ato që thanë ose kryen Krishti dhe apostujt, nuk ka aq shumë rëndësi sa ringjallja. Nëse Jezusi nga Nazareti nuk u ngrit vërtet prej së vdekurish, atëherë ai nuk është ndryshe nga njerëzit e tjerë që kanë vdekur. Nëse ringjallja nuk ndodhi, atëherë krishterimi është një besim i rremë. Nëse ndodhi, atëherë Krishti është Zot dhe ne duhet të besojmë në të.

Pa ringjalljen, kisha e krishterë sigurisht që nuk do të ekzistonte. Pas vdekjes poshtëruese të Zotit të tyre, dishepujt ishin mjaft të çorientuar dhe të frikësuar për jetët e tyre. Nuk ishte e mundur që, në këto rrethana, ata të mund të vazhdonin si predikues për Jezus Krishtin, përveç se po të kenë parë vërtetë Jezusin të ringjallur.

Dëshmia e varrit bosh është kaq e fuqishme sa armiqtë e Krishtit kanë dashur ta mohojnë. Përpjekja e parë ishte gënjeshtra se dishepujt e kishin vjedhur trupin. Sigurisht që nuk bëhej fjalë aspak për një gjë të tillë. Dishepujt fshiheshin nga frika për jetën e tyre. Të tjerë kanë sugjeruar se Jezusi në të vërtetë nuk vdiq kur ishte në kryq, por vetëm sa humbi ndjenjat nga dobësia. Ai u varros duke u menduar gabimisht se kishte vdekur dhe, kur rifitoi ndjenjat në varr, u ngrit dhe u largua prej andej.

Por se si kishte mundur ai që në atë gjendje pafuqie të hiqte vulën romake, të zhvendoste gurin gjigand në hyrje, të mundte ushtarët romakë dhe pastaj të kërkonte dishepujt e tij, duket se nuk i intereson shumë propozuesve të kësaj teorie të çuditshme.

Po ashtu, ata nuk shpjegojnë se si pamja e këtij Jezusi në një gjendje për t’u mëshiruar, i goditur aq sa nuk mund të njihej dhe i pafuqishëm nga humbja e gjakut në kryq, mund të kishte nxitur një transformim kaq të plotë te dishepujt e strukur.

artikull 1

God

1. The unity of the Godhead and the divine co-equality of the Father, the Son, and the Holy Spirit; the sovereignty of God in creation, providence, and redemption.
2. The Deity of the Lord Jesus Christ; His virgin birth; His manhood; His work of atonement for sinners by his substitutionary death; His bodily resurrection and ascension into Heaven; His personal return in glory.
3. The work of the Holy Spirit for regeneration, sanctification, ministry and worship; but not the necessity of a ‘second blessing’ for all believers for holiness or power.

Man
1. The total depravity of human nature in consequence of the Fall, and the necessity for regeneration.
2. The justification of the sinner solely through faith in the Lord Jesus Christ, alternative ways of salvation (e.g. by priests and sacraments) not being valid variants of Christianity.
3. The resurrection of the body, the judgement of the world by our Lord Jesus Christ, the eternal blessedness of the redeemed and the eternal punishment of the wicked.

The Scriptures
The plenary inspiration of the Old and New Testaments as originally given, and their final authority and perpetual sufficiency in all matters of faith and practice.

Church and Ministry
1. The universal Church, of which Christ is the Head, embracing all the redeemed, called by God through the Gospel and born of the Spirit.
2. The local church, comprising such believers meeting in any one locality; and fellowship between such churches, manifesting the unity of the body of Christ.
3. The ordinances of Baptism and the Lord’s Supper as being instituted by our Lord Jesus Christ, but not in Baptism as conveying regenerating grace, nor in the Lord’s Supper as being a sacrifice or involving any change in the substance of the bread and wine.