Ç’kuptim ka jeta?

Si mund të gjej kuptim në jetë? Si mund të ndihem i kënaqur me jetën time? A do ta kem mundësinë të arrij diçka me vlerë? Kaq shumë njerëz nuk janë ndalur ndonjëherë për të menduar se cili është kuptimi i jetës. Ata kthejnë sytë pas në vite dhe vrasin mendjen se pse janë prishur marrëdhëniet e tyre dhe pse ndihen aq bosh edhe pse mund të kenë arritur atë që i kanë vënë qëllim vetes.

Një njeri pati fatin të realizonte gjithçka që kishte menduar të arrinte, por kur e pyetën se çfarë do të kishte dashur që dikush t’i thoshte kur filloi karierën e tij, u përgjigj: “Do të kisha dëshirë që dikush të më kishte thënë se kur arrin në majë, nuk ka asgjë aty”. Shumë qëllime na duken të kota vetëm pasi kanë kaluar vite të shkuara dëm për realizimin e tyre.

Njerëzit ndjekin lloj lloj qëllimesh, duke menduar se në fund do të arrijnë të gjejnë kuptim në jetë. Disa nga këto qëllime janë: biznesi, suksesi, pasuria, seksi dhe argëtimi. Njerëz të ndryshëm kanë dëshmuar se ndërsa i kanë realizuar qëllimet e tyre për pasuri, pushtet dhe qejf, ata përsëri janë ndjerë bosh.

Një mbret, i cili jetoi shume kohë më parë, e nxjerr në pah këtë ndjenjë kur ai thotë: “Pa kuptim! Pa kuptim!…Përfundimisht pa kuptim! Gjithçka është pa kuptim.” Ky njeri kishte një pasuri të pamasë, gra, pallate, ushqimin dhe verën më të mirë, të gjitha format e argëtimit të kohës së tij. Ai tha se gjithçka që zemra e tij dëshironte, ai e kishte realizuar. Por ai përsëri doli në përfundimin se jeta është pa kuptim.

Pse ka një boshllëk kaq të madh? Sepse Zoti na ka krijuar për diçka përtej asaj që është materiale. Njeriu është më shumë sesa një qenie fizike. Bibla thotë: “Ai madje ka vendosur edhe përjetësinë në zemrat e njerëzve…”. Në zemrat tona, ne jemi të vetëdijshëm se kjo botë nuk është e gjitha. Fakti që njeriu i sotëm po harron shpirtin e tij shpjegon se përse shoqëria, dhe në veçanti rinia, po përjeton shume probleme.

Ka shumë prindër që plotësojnë të gjitha ne­vojat materiale të fëmijëve të tyre, por fëmijët po u dalin nga duart, dhe nuk arrijnë të kuptojnë përse po ndodh kjo. Sepse fëmija, përveç të mirave materiale, ka nevojë për të besuar te Zoti. Vlerat me pozitive të shoqërisë kanë lidhje me besimin.

Besimi te Zoti i mëson fëmijët të kenë dashuri, sinqeritet, respekt dhe të mos jenë egoist dhe të pasjellshëm. Sigurisht, jo të gjitha sektet fetare ofrojnë një mesazh të shëndoshë, por ka kisha me nam të mirë në qytetet tona që ofrojnë një kujdes shumë të vyer për të rinjtë. Prindi që drejton fëmijën e tij në këtë rrugë, tregon që e do vërtetë të mirën e fëmijës së tij.

Jezusi ka thënë: “Ejani tek unë, o ju të gjithë të munduar dhe të rënduar, dhe unë do t’ju jap çlodhje. Merrni mbi vete zgjedhën time dhe mësoni nga unë, sepse unë jam zemërbutë dhe i përulur nga zemra; dhe ju do të gjeni prehje për shpirtrat tuaj.’’

Gëzuar Vitin e ri!

Viti i Ri është… 

Viti i Ri nënkupton shumë gjëra për shumë njerëz të ndryshëm. Për disa është një kohë për të blerë gjëra dhe për të harxhuar para, për të tjerë një kohë për të ngrënë dhe për të pirë dhe për të tjerë një kohë për të udhëtuar. Po për ju, ç’nënkupton Viti i Ri? A do ta bëni Vitin e Ri…

Një kohë falënderimi

Viti i Ri është një kohë e mirë për të kujtuar gjërat e mira të këtij viti të kaluar. Është një rast i mirë për të falënderuar ata që janë treguar zemërmirë ndaj nesh ose kanë bërë ndonjë të mirë për ne. Ka disa njerëz të cilët nuk dinë të thonë “Faleminderit”.Mos jini një prej tyre. Madje mos harroni të falënderoni dhe Perëndinë. Në fund të fundit, të gjitha gjërat e mira vijnë prej tij.

Një kohë dhurimi  

Viti i Ri është një rast i mirë për t’u dhënë të tjerëve. Është diçka e gëzueshme të japësh. Bëjeni Vitin e Ri të veçantë nëpërmjet dhuratave për të tjerët. Shumica e njerëzve u japin vetëm atyre nga të cilët marrin dhurata. Pse të mos i japësh diçka dikujt më pak të bekuar se ti?

Një kohë për të falur

Viti i Ri është një kohë e mirë për të falur të tjerët. Disa njerëz kalojnë nga viti në vit duke mbledhur urrejtje dhe hidhërim kundër atyre që u kanë bërë keq.Perëndia na tregon durim çdo ditë. Ai ishte gati të dërgonte Birin e tij në një botë të mëkatshme dhe të humbur që po vdiste, dhe të na hapte një rrugë faljeje. Atëherë, a nuk do të falim ne të tjerët? Dhe a nuk do t’i kërkojmë Perëndisë të na i falë fajet tona?

Një kohë ndryshimi

Disa njerëz nuk ndryshojnë kurrë, ndonëse shumë kanë dëshirë për t’u ndryshuar. Në Vitin e Ri njerëzit marrin shpesh vendime për të ndryshuar jetën e tyre. Eksperienca na tregon që nuk kemi shumë fuqi për të ndryshuar veten – e sidomos që të përmirësohemi! Pse ndodh kjo, që marrim vendime për Vitin e Ri, por i shkelim brenda muajit të parë të vitit të ri?Disa thonë që ty të mungon vullneti i fortë.

Në fakt të gjithë njerëzve u mungon vullneti për të mbajtur të gjitha vendimet e marra, përveç atyre më të thjeshtave. Fjala e Perëndisë na thotë që nuk jemi në gjendje të bëjmë të mirën sepse ne nga natyra jemi mëkatarë.

Në fakt, Bibla deklaron që ne lindim të tillë. Natyrisht, këto ide nuk janë të pëlqyera nga shumë njerëz. Njerëzit preferojnë të besojnë që ne lindim të pafajshëm dhe madje të virtytshëm, dhe prishemi nga shoqëria, prindërit ose të rritur të tjerë, ndërsa rritemi. Ne nuk kemi aftësinë për të bërë të mirën nëpërmjet vullnetit njerëzor, por nëpër­mjet jetës në dritën e Jezu Krishtit.

Nëse po mundoheni të bëni gjëra nëpërmjet vullnetit tuaj, do të zbuloni që nuk ka “fuqi” në vullnetin tuaj. Vetëm duke u kthyer tek Krishti mund të plotësojmë vullnetin e Perëndisë në jetën tonë. Ai është burimi i të gjithë fuqisë.

Mirënjohja Sekreti i lumturisë

Ankesa, ankesa, ankesa!

E dimë që është mirë të jemi mirënjohës, por se ç’kemi ne njerëzit që na pëlqen të ankohemi kaq shumë. Me sa duket, e kemi më kollaj të mendojmë për gjerat negative sesa për gjërat pozitive në jetë. Çdo njeri ka probleme, dhe nuk po them t’i mohojmë ato.

Por ka disa njerëz që asnjëherë nuk thonë faleminderit dhe asnjëherë nuk thonë “Jemi mirë!” pavarësisht se jetën e kanë plot me të mira. Mirënjohja është një virtyt që përmirëson gjendjen shpirtërore dhe shëndetin e njeriut. Është provuar që mirënjohja ul stresin dhe largon depresionin. Shumica prej nesh nuk e marrim mundimin të regjistrojmë bekimet tona.

Unë mendoj se ky është gabim i madh. Një njeri mirënjohës bëhet më njeri më i gëzuar, më i kënaqur në jetë, dhe pse jo të themi edhe më i mirë me të tjerët. Njeriu mirënjohës është më pak egoist, sepse ai e vlerëson kontributin e të tjerëve në jetën e tij. Ja disa gjëra për të cilën ja vlen të jesh mirënjohës:

Jeta—Dhuntitë e të parit, e të dëgjuarit, e të nuhaturit, e të folurit. Ndjesia e të prekurit. Të paturit dy këmbë dhe dy duar. Për cilën prej tyre të jesh mirënjohës më përpara? Njeriu është krijuar në mënyrë të mrekullueshme dhe me aftësi të jashtëzakonshme. Njeriu mund të ndërtojë, të zbukurojë, të pikturojë, të këndojë, të shkruajë, të dashurojë dhe të gëzojë. Jeta është një dhuratë. A je mirënjohës?

Paqe—Lufta është një e keqe e pallogaritshme. Lufta të merr çdo gjë. Ka shtete sot që kanë qenë në gjendje lufte prej 20 vjetësh. Nëse ti jeton një vend që nuk është në luftë, ji mirënjohës!

Arsimi—Nga pikëpamja historike, vetëm një pakicë e vogël njerëzish kanë ditur të lexojnë dhe kanë patur mundësi për të shkuar në shkollë. Dikur vetëm për të privilegjuarit, sot arsimimi është një mundësi që e gëzojnë pothuajse të gjithë njerëzit. Padituria në të kaluarën ka qënë jashtëzakonisht e madhe. Është e drejtë të jesh mirënjohës që jeton në dritën e dijes.

Ushqimi—Darkat në pallatet mbretërore mund të kenë patur një sfond më luksoz, por llojshmëria e frutave, e përimeve, dhe e ushqimevë në përgjithësi, për të mos përmendur ëmbëlsirat që ne i hamë sot, i kalon asaj që hanin mbretërit para 200 vitesh. Kur është hera e fundit që shfaqe mirënjohje për pjatën që ke përpara? Derrat nuk thonë faleminderit, njeriu po.

Transporti—Ndonëse mjetet moderne të transportit sjellin rrezik, përsa i përket shpejtësisë së tyre, asnjëri prej nesh nuk nguron t’i përdorë. Mundësia për të mbaruar punën shpejt, por dhe për të parë botën, të afërmit, të marrësh pjesë në gëzime apo në hidhërime, dhe të gjendesh kollaj afër atyre që i ke të dashur në jetë, nuk është diçka e vogël. Herën tjetër që je për rrugë të gjatë, ji mirënjohës që mund të arrish për një ditë e jo për një muaj.

Komunikimi—Si jetonin njerëzit pa telefonin dhe pa internetin? Mjetet moder­ne të komunikimit i konsiderojmë të domosdoshme. Kemi harruar se sa vuanim për të dërguar ose për të marrë haber në të shkuarën. Sa mirënjohës duhet të jemi që na shërben telefoni – por jo t’i shërbejmë.

Shëndeti—Kur jemi të sëmurë, sa shumë e duam shëndetin. Por kur jemi shëndosh, përse nuk jemi më mirënjohës? Jetëgjatësia është rritur shumë. Njeriu sot ka mundësi të mjekohet në mënyrë të tillë që nuk imagjinohej përpara disa brezash. Ka sëmundje të rënda sot, por përgjithësisht, sëmundjat e shumta që frikësonin brezat e mëparshme, nuk i përfillim më.

Familje—Nëse ka njerëz që kujdesen për ty, që të duan dhe të qëndrojnë afër, përse nuk i falëndëron? Përse e marrim të mirëqenë dashurinë e tyre? Mirënjohja forcon lidhjet familjare dhe krijon një harmoni në shtëpi. Tregohu ti mirënjohës sot në familjen tënde dhe shiko se çfarë efekti pozitiv që do të ketë.

Thënie për adhurimin:

Pa adhurim ne endemi në mjerim. A. Tozer, predikues dhe filozof amerikan

E gjithë qenia e njeriut me mendje, trup dhe ndjenja duhet të përfshihet në adhurimin e vërtetë.                                C.S. Lewis, shkrimtar anglez

Mahnitja është baza e adhurimit. Thomas Carlyle, shkrimtar skocez

Adhurimi e ndryshon adhuruesin në imazhin e atij që ai adhuron. Jack Hayford, predikues dhe shkrimtar amerikan

Kur unë adhuroj, më mirë që zemra ime të jetë pa fjalë, sesa fjalët e mia të mos jenë nga zemra.                                    Graham Kendrick, këngëtar dhe muzikant

Nëse ka një veçori që adhurimi modern duhet të ketë, ajo është nderimi dhe frika përpara Zotit të madhërishëm. Henry Sloane Coffin, teolog amerikan

Ka një boshllëk në zemrën e çdo njeriu që nuk mund të mbushet nga asgjë materiale, por vetëm nga Perëndia, Krijuesi i cili u bë i njohur nga Jezusi. Blaise Pascal

I krijuar për të ADHURUAR

Londër (CNC) – Feja vjen në mënyrë të natyrshme, madje instiktive te qeniet njerëzore. Kjo është ajo që del nga një studim masiv i kulturave të ndryshme në botë. Profesori i universitetit të Oksfordit Roxher Trigg shkruan: “Njerëzit kerkojnë të gjejmë kuptim në këtë botë, ne shikojmë që ka një dorë që i lëviz dhe drejton gjërat, dhe ne mendojmë se është dicka atje lart mëgjithëse ne nuk mund ta shikojmë.

E gjitha kjo na bën të mendojmë në mënyrë fetare.” Profesori Trigg mbodhi mbi 40 studime të bëra nga dhjetëra studiues të cilat përfshinin shtete që nga Kina në Poloni, Shtetet e Bashkuara e deri në Mikronezi. “Për fëmijët është shumë e lehtë të mendojnë në mënyrë fetare si për shembull në gjithëditurinë e Zotit”, tha ai. Me sa duket, adhurimi është pjesë e natyrës sonë njerëzore.

Njeriu ka qenë një adhurues gjatë gjithë historisë dhe vazhdon të jetë i tillë edhe sot. Më shumë se muzikë Adhurimi shpesh mendohet si pjesa muzikore e një shërbese në kishë, njerëz që i këndojnë këngë Zotit apo që luten me sytë të mbyllur. Muzika prek ndjenjat tona dhe tekstet e kengëve mund të mbushin zemrat tona duke bërë që ne të përqendrohemi në këtë eksperiencë.

Shpesh njerëzit duke dalë nga një shërbesë në kishë mund të thonë: “Adhurimi ishte i mrekullueshëm sot” apo “Predikimi ishte shumë i mirë por u mallëngjeva shumë gjatë adhurimit”. Të kënduarit dhe përkulja janë pjesë të adhurimit por vetëm njëra pjesë e tij. Adhurimi është më shumë se kaq. E gjitha ka të bëjë me qendrimin e zemrës. Ne të gjithë adhurojmë dicka ndoshta edhe pa e ditur as vet.

Ne ndoshta nuk i përulemi asaj që adhurojmë apo t’i këndojmë këngë dhe ti shfaqim admirim por çfarëdo gjeje që ne i kushtojmë shumicën e kohës dhe vëmendjen tonë, ajo është gjeja që ne adhurojmë. Ne mund të adhurojmë paranë, muzikën, kompjuterin apo dhe punën. Adhurimi është më shumë se një shenjë përulje ose nderimi, ai ka të bëjë me qendrimin e zemrës.

Njerëzit që adhurohen nga të tjerët shpesh mendojnë për veten e tyre se janë më lart se të tjerët, por Bibla e bën të qartë se vetëm Zoti është i denjë për tu adhuruar. Do të kesh frikë nga Zoti, Perëndia yt, do t’i shërbesh dhe do të betohesh për emrin e tij. Nuk do të shkoni pas perëndive të tjera midis perëndive të popujve që ju rrethojnë.

I jepni Zotit lavdinë që i përket emrit të tij; adhuroni Zotin në shkëlqimin e shenjtërisë së tij. (Bibla) Bibla thotë se një ditë çdo gju do të përulet dhe cdo gjuhë do të rrefejë se Jezu Krishti është Zot, vetëm Zoti është i denjë për adhurim dhe lavdërim. Një ditë të gjithë, ata që e kanë besuar atë dhe ata që e kanë refuzuar do të pranojnë se ai është Zot përmbi të gjithë.

Historia e Kenges: “Qytet i vogël Betlehem”

O Little Town of Bethlehem! Ky është titulli origjinal i një prej këngëve më të njohura të krishtlindjes, përkthimi i së cilës në shqip është kënduar për shumë vjet nga besimtarë shqiptarë. Filip Bruks (Phillip Brooks, 1835-1903) shkruajti fjalët e “Qyteti i vogël Betlehem” në 1868, pasi ndoqi një pelegrinazh në tokën e shenjtë të Izraelit.

Ishte një vështrim mbi Betlehemin, që e frymëzoi dhe u bë shkak që Filipi të shkruante këtë poemë. Betlehemi është qyteti i vogël ku lindi Jezusi. Filip Bruks ishte rektori i kishës Holy Trinity (Kisha e Trinitetit të Shenjtë) në Filadelfi dhe kishte kaluar kohë duke udhëtuar nëpër Evropë dhe në Lindjen e mesme.

“Pas një darke të herët ne morëm kuajt dhe shkuam në Betlehem”, – kështu e përshkruan vet ai udhëtimin e tij, “Kishte rreth dy orë që ne kishim arritur në qytet, dhe ishim vendosur në një kodrinë lindore të disa maleve, rrethuar nga kopshte të shkallëzuara. Para se të errësohej, morëm kuajt dhe shkuam jashtë qytetit te fusha ku thuhet se barinjtë panë yllin.

Një pjesë e vendit është e rrethuar, me një shpellë brenda saj… dhe ne kalëruam në disa fusha ku barinjtë që panë engjëjt mund të kenë qenë. Pasi kaluam aty, barinjtë ishin akoma duke ruajtur tufat e tyre, duke i drejtuar për në stan, si në kohët e hershme.” Pasi Brooks-i u kthye në Amerikë ai duhet të ketë menduar në shtëpi mbi ato që ai kishte parë dhe kështu që kënga e krishtlindjes mori formë në mendjën e tij.

Mirëpo, vjersha e bukur e Filipit nuk do gjente popullaritet kaq të madh po të mos kishte krijuar Luis Redner një muzikë shumë të goditur. Muzikanti i kishës, Luis Redner, shkruajti: “Me afrimin e krishtlindjes, Filip Bruks më tha që kishte shkruajtur një këngë për krishtlindjen dhe më kërkoi të kompozoja muzikën e këngës sa më shpejt. Kështu që ajo muzikë e thjeshtë u shkruajt me nxitim sepse ne do t’a praktikonim atë të diel në kishë.

Filipi erdhi të premten dhe më tha: “A e ke bërë gati muzikën?” I premtova se do t’ia bëja gati të nesërmen. Të shtunën në darkë, nuk e kisha fare të qartë në mendjen time melodinë. Më shumë po vrisja mendjen për mësimin e shkollës së kishës. Por në mes natë më doli gjumi dhe m’u duk sikur dëgjova një tingull prej engjëlli dukë përshpëritur në veshin tim.

Duke rrëmbyer një fletë shënova disa nota muzikore, të cilat i plotësova në mëngjes para se të shkoja në kishë. As z.Bruks, as unë nuk menduam ndonjëherë që kënga e krishtlindjes ose muzika e saj do të mund të jetonin përtej Krisht­lindjes së vitit 1868.”

Qytet i vogël Betlehem

Qytet i vogël Betlehem

Sa shumë i heshtur je.

Yje të qetë ndriçojnë nga qiejt

Mbi ty ndërsa ti fle.

Në rrug’t e tua të errëta

Një dritë e re u gdhi

Se shpresë e gjithë njerëzve

Ka lindur sot tek ti.

 

O yje të mëngjesit

Të këndojmë me ju dhe ne.

Lavdi në qiell Atij që sjell

Pajtim gjithë njerëzve.

U lind nga një virgjëreshë

Këtë natë Zoti vetë

Me çfarë habi këtë çudi

E shihnin engjëjt krejt.

 

Ashtu si erdhe qetas Ti.

Atë natë në Betlehem,

Dhe kjo dhuratë që zbret nga lart

Tek zemrat tona vjen.

Askush nuk e dëgjon atë

Por në këtë botë plot faj

Fajtorët i pranon tani

Që kthehen prapë tek Ti.

 

O djalë i shenjtë o djalë hyjnor,

Zbrit poshtë në vatrën tonë.

Çdo faj dëbo, çdo gjë ndrysho,

Që të rrosh tek ne gjithmonë.

Me gëzim atë lajm dëgjuam

Që engjëjt na kanë sjell.

Na u zbulo tek ne bano

O Zot Emanuel.

Krishtlindje Mes (Ar) Miqsh?

Çfarë fuqie ka simboli i Krishtlindjes, lindja e Krishtit? Nuk e kam fjalën për vlerën që ka himni “Natë e Shenjtë” kur këndohet nga besimtarët së bashku në kishë. As për dhuratat e bukura, kartolinat dhe urimet për të dashurit tanë. Në këtë prag Krishtlindjesh, mund të bëjmë pyetjen:

A ka vërtet fuqi lindja e Krishtit? A mund të bëjë që të ketë “paqe dhe mirëdashje ndër njerëzit në botë”? Edhe midis armiqsh? Po mendoja: simboli i Krishtlindjes është se Biri i Perëndisë erdhi në botë si njeri. Erdhi t’u sjellë njerëzve paqe shpirtërore dhe t’u jepte një jetë të re. T’i bënte armiqtë e Perëndisë miq të Tij dhe të njëri-tjetrit. Por a do të jetë ndonjëherë në gjendje Krishtlindja (simboli i saj) që të bëjë njerëzit të duan njëri-tjetrin më tepër? Që t’i kërkojnë të falur njëri-tjetrit për gabimet që kanë bërë?

Që burri të pajtohet me gruan, vëllai me vëllanë, prindi me fëmijën, thjesht për fakt se Krishti ka lindur në botë dhe i ka dhënë jetë të re atij që beson në të? Që dhe armiqtë të falin armiqtë? Imagjino pak një provë të jashtëzakonshme të vlerës së Krishtlindjes. Ta zëmë sikur jemi në kohën e Krishtlindjes, 24 Dhjetor. Ta zëmë se kemi një konflikt të madh.

Që t’i japim peshë, le të themi që është një konflikt jo midis dy njerëzish, por shtetesh. Një konflikt që shkakton një luftë mes tyre. Luftë të përgjakshme, ku bij nënash vdesin përditë në front. Imagjino sikur, pas shumë luftimesh, këta njerëz të thjeshtë, këta ushtarë të drobitur nga pagjumësia e beteja, të mos pranonin të luftonin më. Imagjino sikur të linin mënjanë armët, të dilnin nga llogoret dhe të shkonin të takonin armiqtë e tyre në anën tjetër.

Të shtrëngonin duart, të përqafonin njëri-tjetrin, dhe të këndonin këngën “Natë e Qetë” së bashku, në dy gjuhë të ndryshme, por në një harmoni. Të paktën për një ditë. Kjo do të ishte vërtet një Krishtlindje që tregon vlerën e lindjes së Krishtit. Paqe edhe mes armiqve më të betuar. Thjesht sepse Zoti lindi si njeri. Meqë ra fjala, kjo histori është e vërtetë.

Gjermania po luftonte kundër Anglisë në Luftën e Parë Botërore. Të vrarët ishin disa miliona. Urrejtja mes palëve ishte e kuptueshme. Ushtarëve po u vriteshin shokët përditë. Por më 24 dhjetor, 1914, gjermanët dhe anglezët nuk pranuan t’i qëllonin njëritjetrit. Askush nuk u dha urdhër të bënin paqe (përkundrazi). Në frontin perëndimor, spontanisht, ushtarët dolën nga llogoret dhe bënë gjithçka që thashë më lart.

Një Krishtlindje mes armiqsh, që u kthye në një natë të gëzuar mes miqsh. Për gjermanët dhe anglezët, Krishtlindja simbolizonte lindjen e Njeriut që solli paqen e vërtetë në botë: atë shpirtërore. Dhe kjo i bëri ta kthenin në paqe me njëri-tjetrin. Një toger raportoi: “Sikur të mos e kisha parë vetë, s’do ta kisha besuar si histori.” Kjo është fuqia e Krishtlindjes. Krishti na bën vërtet të falim edhe armiqtë. Edhe sot. Aq më tepër na jep forcë të falim dhe të duam miqtë e të dashurit. Paç dhe ti këtë kohë Krishtlindjeje një paqe dhe zemër të tillë.

Krishtlindje sipas Ungjillit

Në muajin e gjashtë, engjëlli Gabriel u dërgua nga Perëndia në një qytet të Galilesë, që quhej Nazaret, te një e virgjër, që ishte e fejuar me një njeri që quhej Jozef, nga shtëpia e Davidit; dhe emri i virgjëreshës ishte Maria. Dhe engëlli hyri te ajo dhe tha: «Tungjatjeta, o hirplote, Zoti është me ty; ti je e bekuar ndër gratë».

Por kur e pa atë, ajo mbeti e shqetësuar nga fjalët e tij, dhe pyeste vetveten çfarë kuptimi mund të kishte një përshëndetje e tillë. Dhe engjëlli i tha: «Mos ki frikë, Mari, sepse ke gjetur hir para Perëndisë. Dhe ja, ti do të mbetesh shtatzënë dhe do të lindësh një djalë, dhe do t’ia vesh emrin Jezus. Ai do të jetë i madh dhe do të quhet Biri i Shumë të Lartit; dhe Zoti Perëndi do t`i japë fronin e Davidit, atit të tij; dhe do të mbretërojë mbi shtëpinë e Jakobit përjetë, dhe mbretëria e tij nuk do të ketë kurrë të sosur».

Dhe Maria i tha engjëllit: «Si do të ndodhë kjo, përderisa unë nuk njoh burrë?». Dhe engjëlli duke u përgjigjur, i tha: «Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ty dhe push­teti i Shumë të Lartit do të të mbulojë me hijen e vet; prandaj i shenjti që do të lindë prej teje do të quhet Bir i Perëndisë. Dhe ja, Elizabeta, e afërmja jote, edhe ajo, në pleqërinë e saj, mbeti shtatzënë me një djalë; dhe ky është muaji i gjashtë për të, që e quanin shterpë, sepse me Perëndinë asgjë s’është e pamundshme». Atëherë Maria tha: «Jam shërbëtorja e Zotit; le të më ndodhë sipas fjalës sate». Dhe engjëlli u largua prej saj.

Dy fjalë për lindjen e Krishtit

Si mund të lindë një virgjëreshë një fëmijë?

E tillë ishte pyetja e Marisë kur u përshëndet me engjëllin i cili i dha lajmin se… ‘…ti do të mbetesh shtatzënë dhe do të lindësh një djalë, dhe do t’ia vësh emrin Jezus.’ Dhe pak më vonë edhe Jozefi mori një lajm të ngjashëm, përsëri nga engjëlli: ‘Jozef, mos ki frikë ta marrësh me vete Marinë si gruan tënde, sepse ç’është ngjizur në të është vepër e Frymës së Shenjtë.’

Kur diskutojmë për lindjen e Jezus Krishtit, duhet të kemi parasysh që përballemi me një ngjarje të mbinatyrshme. Në fakt, jo se lindja e Jezusit ishte e veçantë (me sa dimë ne Maria e lindi atë sipas mënyrës normale) por se ngjizja ndodhi në mënyrë jo të zakonshme, ashtu sikurse fëmija nuk do të ishte një fëmijë i zakonshëm.

Por disa njerëz kanë hedhur dyshim mbi këtë histori duke pohuar se ajo është në kundërshtim me ligjet e natyrës. Po që kur qenka kufizuar Perëndia (që është “veçse” krijuesi i gjithësisë) nga ligjet e natyrës?! Për dëshmi të mëtejshme, i referohemi një letre që u botua para disa vjetësh në gazetën The Times të Anglisë, e cila u shkrua nga presidenti i shoqatës shkencore Linnaean Society, dhe u firmos nga 14 shkencëtarë të njohur:

“Nga këndvështrimi i logjikës nuk është e vlefshme ta përdorësh shkencën si argument kundër fakteve dhe ngjarjes së mrekullive. Ideja që mrekullitë nuk mund të ndodhin është vepër besimi, ashtu si dhe ideja që ato mund të ndodhin…. Mrekullitë janë ngjarje pa precedent.

Pavarësisht nga moda e sotme e filozofisë, është e rëndësishme të pohohet që shkenca nuk ka asgjë për të thënë në lidhje me këtë temë.” Përgjigjja e engjëllit për Marinë ishte: ‘Me Perëndinë asgjë s’është e pamundur.’

Përse lindi Krishti nga një vajzë e virgjër?

Lindja e Krishtit nga një vajzë e virgjër na kujton se shpëtimi për njerëzimin duhet të vijë nga jashtë njerëzimit. Asnjë njeri i lindur me prejardhje nga burri nuk mund të ishte “avokat mbrojtës” për njerëzimin, sepse jemi të gjithë mëkatarë.

Për këtë arsye erdhi Jezus Krishti në botë. Jezus Krishti lindi nga një vajzë e virgjër, sepse ai nuk është bir i një burri, por Biri i Më të Lartit. Ai zbriti nga qielli në tokë duke marrë trajtën e njeriut në mënyrë që t’u sillte shpëtim njerëzve. Ose Jezus Krishti ka lindur prej virgjëreshe, ose ai nuk ishte shpëtimtari i dërguar nga Perëndia.

Por jeta e tij e veçantë e vërteton se lindja e tij ka qenë e jashtëzakonshme, madje e mbinatyrshme. Profeti Isaia tha: “Prandaj vetë Zoti do t’ju japë një shenjë: Ja, e virgjëra do të mbetet me barrë dhe do të lindë një fëmijë të cilin  do ta quajë Emanuel (d.m.th. Zoti me ne).”

Kuptimi i Krishtlindjes

Jezusi erdhi të shpengoj ata që ishin të zënë robër.

“Biri i njeriut nuk erdhi që t’i shërbejnë, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si çmim për shpengimin e shumë vetave.”1

Arsyeja përse duhet të na shpengonte është sepse ne u shitëm në mëkat duke u shkëputur nga i vetmi dhe nga i shenjti Zot. Kur Jezusi dha jetën e tij për të paguar borxhin tonë, padron-shtypësit tanë, që janë mëkati, vdekja dhe djalli, u detyruan të heqin dorë nga pretendimi që ne i takojmë atyre. Bibla rrëfen: “Kur u mbush koha, Perëndia dërgoi Birin e tij, të lindur prej gruaje, të nënshtruar ligjit, që të shpengonte ata që ishin nën ligj, që ne të fitojmë birërinë”.2

Me fjalë të tjera, Krishti u bë njeri, që ai të vdiste në vendin tonë për të na çliruar ne nga fuqia e vdekjes. Kjo është domëthënia e krishtlindjes.

Jezusi erdhi për të thirrur mëkatarët

Jezusi tha: “Nuk janë të shëndoshët ata që kanë nevojë për mjek, por të sëmurët. Unë nuk erdha t’i thërres të pendohen të drejtit, por mëkatarët”.3

Jezusi erdhi për të thirrur mëkatarët të kthehen. Duhej paguar çmimi i mëkatit fillimisht, dhe pastaj mund të thirren të humburit. Jezusi erdhi për të bërë të dyja këto gjera. Ai nuk e la në dorën e tjetrit këtë punë, por ai e bëri vet. Edhe sot ai po thërret nëpërmjet fjalës së tij. Ky është kuptimi i krishtlindjes për ne. Ai erdhi të thërasë të humburit.

Jezusi erdhi për t’u hapur sytë njerë­zve

Jezusi tha: “Unë kam ardhur si drita për botën, që kushdo që beson në mua të mos mbetet në errësirë.”6

Jezusi erdhi për t’i hapur sytë njerëzve që ata të shohin dhe të ecin në dritë. Problemi yt nuk është vetëm që je i shitur në mëkat, dhe që ke nevojë për shpengim, por që ke një difekt në mënyrën sesi e shikon krejt jetën. Moralisht dhe shpirtërisht je i verbër. Prandaj erdhi Jezus Krishti: të hapi sytë të vërbërit. Edhe ky është kuptimin i krishtlindjës.

Jezusi erdhi për të shpëtuar njeriun nga dënimi i fundit

“Perëndia nuk e dërgoi Birin e vet në botë që ta dënojë botën, por që bota të shpëtohet prej tij. Ai që beson në të nuk dënohet, por ai që nuk beson tashmë është dënuar, sepse nuk ka besuar në emrin e Birit të vetëmlindur të Perëndisë.”7

Zoti dërgoi Birin e tij të na shpëtoj nga zemërimi i tij i drejtë. Nevoja jonë për shpëtim nënkupton që egziston rrezik. Nga një anë rreziku është vdekja dhe djalli. Por rreziku më i madh është dënimi i Perëndisë. Nëse Zoti është me ne, kush mund të na shkatërroj? Por nëse Zoti është kundër nesh, kush mund të na shpëtoj? Krishtlindje, ardhja e Jezusit, është mënyra sesi Zoti vihet në anën tonë – nëqoftëse ne besojmë.

Jezusi erdhi për të na thënë jetë

“Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindur, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme”.8

Disa miq të mi kishin fëmijën shumë të sëmurë. Unë po qendroja bashkë me ta në spital kur fëmija dha shpirt. Nëna po e mbante në krahë trupin e fëmijës së saj. E përlotur ajo tha: “Por si e përballojnë këtë dhimbje ata që s’kanë shpresë?”. Shpresa për të cilën ajo bënte fjalë, sigurisht është jeta në qiell. Dhe kjo jetë është dhurata e Perëndisë nëpërmjet Jezus Krishtit. Ky është mesazhi i krishtlindjes.

Referencat biblike: 1.Marku 10:45, 2.Galatasit 4:4–5, 3.Hebrenjtë 2:14, 4.Luka 5:31–32, 5. Gjoni 9:39, 6. Gjoni 12:46, 7. Gjoni 3:17–18, 8. Gjoni 3:16

Feston mbarë bota

Traditat e krishtlindjes janë pothuajse të ndryshme aq sa edhe vendet që e festojnë këtë festë: Në Meksikë skulpturat të quajtura pinata mbushen me sheqerka e monedha dhe varen në tavan. Pastaj fëmijët me radhë qëllojnë pinatën derisa ajo thyhet duke hedhur mbi dysheme një sërë gjërash. Fëmijët vrapojnë për të mbledhur sa më shumë para që të munden. Shumë finlandezë shkojnë në sauna në prag të krishtlindjes, ukrainasit përgatisin një ushqim prej dymbëdhjetë pjatash.

Fëmija më i vogël i familjes shikon përmes dritares kur të shfaqet ylli i mbrëmjes, një shenjë që festa mund të fillojë. Një anglez i quajtur John Horsley, në shekullin 19, ndihmoi për ta bërë popullore traditën e kartolinave përshëndetëse për krishtlindjen. Ai filloi të prodhonte kartolina të vogla që paraqisnin skena festive dhe një përshëndetje të shkruar për pushimet.

Ndonëse posta elektronike është bërë tashmë pjesë e jetës moderne, miliona kartolina përshëndetëse do të kalojnë përsëri nëpër duart e postierit. Në shtetet e Bashkuara dhe në Angli, në prag të krishtlindjes, fëmijët varin çorape në kokat e krevatit ose pranë oxhakut, me shpresë se do të mbushen me dhurata ndërsa flenë. Në Skandinavi fëmijët, me po këtë mendim, i lënë këpucët e tyre në vatër.

Kjo traditë vjen nga legjendat për Shën Nikolasin. Një legjendë tregon për tre motra të varfëra të cilat nuk mund të martoheshin, sepse nuk kishin para për prikë. Për të mos lejuar që babai i tyre t’i shiste, Shën Niku i la secilës motër dhurata prej monedhash të arta. Njëra prej tyre ra përmes oxhakut dhe u fut në një palë këpucë që ishin lënë në vatër.

Një tjetër hyri në një dritare dhe ra në një palë çorape që ishin varur pranë zjarrit për t’u tharë. Në Francë, Krishtlindja quhet Noel. Kjo vjen nga shprehja franceze, les bonnes nouvelles, që do të thotë “lajmi i mirë”. Italianët e quajnë krishtlindjen Il Natale, me kuptimin “lindja”. Në Australi, pushimet vijnë në mes të verës. Nuk është e pazakontë që në disa pjesë të Australisë temperatura të jetë 38 gradë në ditën e krishtlindjes.

Në Sidni, mijëra familje pregatisin darkën e krishtlindjes dhe e marrin në Plazhin Bondi për piknik. Australianët zbukurojnë shkurret e krishtlindjes, bimë me lule të kuqe të vogla që janë karakteristike në Australi. Skena e një grazhde është zbukurimi kryesor në pjesën më të madhe të kombeve në Europën jugore, Amerikën Qendrore dhe në Amerikën Jugore.

Shën Frensis i Assisit krijoi skenën e parë të lindjes në vitin 1224, për të ndihmuar shpjegimin e lindjes së Jezusit për pasuesit e tij. Siç mund ta kuptoni, traditat e krishtlindjes ndryshojnë nga vendi në vend, por lindja e personit që festohet është e njëjtë: Jezus Krishti, Bir i Perëndisë, Shpëtimtar i botës.

Gëzuar Krishtlindjet

Krishtlindja është festa e lindjes së Jezu Krishtit. Kremtohet me 25 dhjetor. Emri i festës vjen nga gjuha latine: “Natale” ose “Natalis Domini”, që do të thotë “Lindja” ose “ Lindja e Zotit”. Prej kësaj rrjedhin të gjitha emërtimet që iu dhanë festës në gjuhët latine.

Ndonëse tradita nuk e ka të qartë datën e saktë të Lindjes së Krishtit, në ndryshim nga Pashkët, Krishtlindja kremtohet në të njëjtën datë: më 25 dhjetor. Duke filluar nga Armenia e duke vazhduar në Afrikë, Mesopotami, Kostandinopojë dhe Europë, Krishtlindja u bë një nga festat më të mëdha e më të bukura botërore.

Nuk është vetëm rastësi që kjo festë përputhet me solsticin dimëror, që dikur ishte festa më e madhe pagane. Kështu kulti i diellit, u zëvendësua me kultin e një drite më të shkëlqyer. Me dritën e atij që zbriti në tokë për të ndriçuar njeriun.

Qirinjtë e festës

Ndezja e qirinjve në kohën e krishtlindjes është një praktikë mjaft e njohur. Tradita e ndriçimit të pemës së krishtlindjes ka filluar të paktën para katërqind vitesh. Atëherë përdoreshin tela apo dyll i shkrirë për të ngjitur qirinjtë nëpër degët e hardhisë.

Sipas legjendës, reformatori Martin Luteri ka shpikur këtë praktikë pasi u frymëzua nga një skenë me dritën e yjeve një natë dimri. Sot, qirinjtë e pemës janë këmbyer me drita elektrike. Sipas historisë, hera e parë që janë përdorur dritat elektrike për të zbukuruar pemën e fundvitit, ka qenë në fund të shekullit nëntëmbëdhjetë.

Edward Johnson, një bashkëpunëtor i shpikësit Thomas Edison, lidhi drita elektrike rreth pemës në oborrin e shtëpisë së tij. Ajo që quhet kurora e afrimit të krishtlindjeve, është një traditë tjetër e krishtlindjes që vë në punë qiriun. Është një praktikë që ka filluar në Gjermani.

Kurora përbëhet nga dega hallore me katër ose pesë qirinj të vendosur brenda saj. Për një muaj para festës, ndizet nga një qiri çdo të diel deri sa mbërrin dita e festës. Natën e krishtlindjes në Shqipëri shumë njerëz ndezin qirinj si simboli i dritës që Krishti sjell në botë.

Festa e Krishtlindjeve, ose siç quhet ndryshe e Kërshëndellave, është shndërruar tashmë në një traditë festive jo vetëm për besimtarët e krishterimit, por edhe për të gjithë të tjerët që e konsiderojnë atë si një ditë të veçantë.