Ligji i Zotit thotë: MOS VIDH!

“Nuk do të vjedhësh” (Te Eksodi kap 20).

*Vjedhës, quhet ai që merr paratë ose mallrat e pronarit pa dijeninë e tij. Ky nuk është vetëm vjedhes por është mashtrues dhe hipokrit, sepse ai bën sikur i shërben pronarit, kur në fakt po e dëmton atë.

*Vjedhës, quhet ai që përdor uniformën e ligjit për të fituar para padrejtësisht.

*Vjedhës, quhet ai që shet një mall me hile, ose ai që përdor një peshore të pasaktë.

*Vjedhës, quhen kazinot dhe llotaritë e ndryshme që thonë hajdeni luani këtu për të fituar shumë para, kur dihet shumë mirë se ato i zhvasin njerëzit.

*Vjedhës, quhet ai që përfiton nga rroba e fesë dhe nuk u mëson njerëzve fjalën e Perëndisë.

*Vjedhës, është ai që merr para borxh, kur s’ka ndërmend t’i kthejë. A nuk është vjedhje të mos i kthesh borxhin tjetrit?

*Vjedhës, është ai që kalon në duar një mall të vjedhur. Rrënja thahet nëqoftëse nuk vaditet. Kështu që nuk do te kishte kaq shumë vjedhje po të mos kishte kaq shumë blerës për mallin e vjedhur.

Përfundimi: Fjala e Perëndisë sqaron: “Vjedhësit marrin mallkimim e Zotit” (Te Zakaria kapitulli 5)

Rrugëdalje: Por Zakeu u çua dhe i tha Zotit: “Zot, unë po u jap të varfërve gjysmën e pasurisë sime dhe, po të kem marrë ndonjë gjë nga ndonjëri me mashtrim, do t’ia kthej…

Më hëngri me sy

Dy fjalë për ndikimin e bestytnive në jetën tonë

Në vendin tonë nuk guxojnë të dalin nga shtëpia pa ndonjë hajmali apo varëse fati. Shpesh shikon sende besëtytnore të varura në pjesët e jashtme të shtëpive ose të vendosura brenda makinave. Patkua, hudhra, brirët e dashit, ose edhe simbole fetare të vëna kudo për të na mbrojtur nga syri i keq.

Një i ri me një bisht dhelpre të varur në makinën e tij thotë: “Ky më ka shpëtuar që të mos përplasem”. “Unë vesh këtë varëse sepse nuk dua që të më hajë njeri me sy”, tregon një vajzë. “Unë dërgoj fëmijën tim në shkollë me një hajmali në xhupë për ta mbrojtur nga shikimet e këqija të fëmijëve të tjerë”, thotë e ëma.

Në shumë biseda dëgjojmë njerëzit që shprehin të njëjtën dëshirë për fat të mirë në jetë si dhe për mbrojtje nga syri i keq.

Ç’është syri i keq, dhe cila është origjina e tij?

Para njëqind vjetësh albanologia e famshme Edit Durhami shkroi: “Besimi tek syri i keq është një nga gjërat që mallkojnë Shqipërinë. Kundër tij, nëpër gjithë vendin njerëzit veshin shumë hajmali. Rruaza të kaltra prej xhami varen mbi kuaj; fëmijët kanë një monedhë të lidhur në ballë; katolikët veshin kryqe, zemra të shenjta, medalje të shenjtorëve dhe kuti me hajmali brenda”.

Ajo shkruan gjithashtu që njerëzit ishin kaq të bindur për nevojën e tyre për këto sende saqë besonin se “po të mos ishin këto masa sigurie zor se mund të jetohej”. Russ Parker ka vite që studion bindjet supersticioze dhe besëtytnitë popullore. Ai thotë që, “supersticioni është një nga preokupimet fetare më të vjetra të njeriut.

Ai mund të përshkruhet si një lloj magjie personale e cila përdoret për t’u pajtuar me frikën nga e panjohura”. Ai shton se, “disa besëtytni kanë, ose kanë patur, njëfarë bazë faktike. Megjithatë, shumë supersticione nuk mund të shpjegohen kaq lehtë.

Ato janë kaq të vjetra sa origjina e tyre na ka humbur prej kohës, por ata kanë akoma pushtet mbi shumë njerëz”. Nga studime të ndryshme duket se nuk ka asnjë arsye racionale për praktika të tilla. Njerëzit besojnë në fuqinë e këtyre gjërave vetëm nga nevoja për të patur siguri.

A ka ndonjë të keqe në përdorimin e hajmalive?

Edit Durhami mendonte se po. Edhe studiuesi Russ Parker-i do të binte dakord me të. Ai thotë për këtë praktikë: “Ajo është në thelb një mungesë besimi tek Perëndia.” Ai shton se: “Ne sigurisht duhet të besojmë që jetët tona janë në duart e Perëndisë.

Ka vetëm një përgjigje të vërtetë ndaj kësaj frike dhe pasigurie për të ardhmen, dhe kjo është t’i mbështesim jetët tona tek realiteti i fortë i Jezu Krishtit si Zot dhe Shpëtimtar.” Bibla jep paralajmërime kundër përdorimit të çdo lloj magjie:

“Të mos gjendet midis jush ndonjë që praktikon shortarinë, bën parashikime, interpreton shenjat dhe merret me magji, as ai që përdor yshtje, as magjistarë, sepse të gjithë ata që merren me këtë punë neveriten nga Zoti” Ligji i Zotit (te Ligji i Përtërirë 18:10).

Grimca

“S’ka Zot!”

“S’ka Zot!” – Kështu tha Volteri i famshëm. Ndonëse ai ishte shumë i njohur për sarkazmat e tij të forta kundër besimit, ndoshta jo shumë njerëz kanë dëgjuar se si Volteri sillej herë pas here në mënyrë krejt të çuditshme. Sa herë që kalonte ndonjë furtunë ai trembej jashtë mase.

Madje, edhe kur dëgjonte bubullimën më të vogël ai kërkonte të bëheshin lutje dhe e pushtonte një frikë e madhe. Ndërsa furtuna largohej tutje, Volteri kthehej prapë në sjelljen e tij të mëparshme tallëse. Ka shumë ateistë si puna e Volterit. Kur punët u shkojnë vaj, s’duan t’ia dinë për Perëndinë, por kur i zë ndonjë hall mund të bëhen më fetarë sesa prifti. N.B

Një vend bosh në shpirt

Unë pashë një portret të studiuesit të madh Bertrand Russell në pleqëri. Ndonëse fytyra e tij tregonte kurajo, ishte e zymtë dhe nuk tregonte asnjë shenjë gëzimi apo shprese. Ai lindi nga një familje e krishterë dhe i mësuan të besonte tek Perëndia, por ai hodhi poshtë besimin e prindërve të tij dhe u bë ateist i flakët.

E bija, Katherine Tait, tha për të, “Atje diku në fund të zemrës së tij, në thellësi të shpirtit, kishte një boshllëk që ishte mbushur dikur nga Zoti, dhe ai nuk gjeti kurrë asgjë tjetër për ta mbushur.” W.T

“Dikush, diku, më duaj”

Madalyn O’Hair u cilësuar si një nga ateistet më të njohura në ShBA në shekullin njëzet. Ajo ishte një debatuese e fortë, për të mos thënë e egër, dhe i trembte kundërshtarët e saj. Ajo u zhduk në mënyrë të mistershme në vitin 1995. Para jo shumë kohe, ditaret e saj u shitën në ankand, dhe ata tregojnë për një njeri që nuk kishte qënë e kënaqur me jetën.

Nga shkrimet e saj private del që as anëtarëve të tjerë të Shoqatës së Ateistëve të Amerikës nuk u zinte besë. Dhe madje ajo shkruan për veten e saj: “Kam dështuar në të gjitha… në martesë, si prind, dhe si politikane…” Gjashtë herë gjendet e shkruar kjo fjalë në ditarin e saj: “Someone, somewhere, love me”, që do të thotë: “Dikush, diku, më duaj”. Ja, çfarë shpërblimi u jep ateizmi ndjekësve të tij. N.B.

Këshilla e një ateisti

Kolonel Ethan Allen ka qenë ateist i njohur. E shoqja ishte besimtare, dhe i mësonte vajzës për besimin tek Krishti. Kjo vajzë u sëmurë, dhe në kohën që u rëndua thirrën të atin për të dëgjuar fjalët e saj tek po vdiste.

“O atë,” i tha, “për pak do të vdes. A të besoj ato që më ke mësuar ti, apo ato që më ka mësuar mamaja?” Pasi kaluan pak çaste për të qetësuar ankthin e tij të skajshëm, ai iu përgjigj, “Beso vetëm atë që të ka mësuar mamaja”. I.D.

Fjala e fundit

Bibla tregon: “I pabesi le ta braktisi rrugën e tij dhe njeriu i padrejtë mendimet e tij, dhe le të kthehet tek Zoti që ka dhembshuri, tek Perëndia ynë që fal bujarisht” (Te Isaia kapitulli 55)

Vitrinë Libri

Marinari i Zemëruar, përshkruan historinë e vërtetë të Xhon Njutonit, një marinari anglez i cili përjetoi një jetë me vuajtje dhe u bë një njeri famëkeq. Mirëpo historia e tij nuk përfundon me kaq. Jeta e Xhonit merr papritmas një kthesë.

Marinari i Zemëruar (137 faqe) është shkruar nga autori Kay Storm. Ai botohet në gjuhën shqipe nga shtypshkronja Vernon Publishing. Kopje të saj mund të merren te libraria e Vëllazërisë Ungjillore Shqiptare (VUSH) në Tiranë.

Fjalë të Urta të Solomonit

*Ai që përqesh të varfërin fyen atë që e ka krijuar, ai që kënaqet me fatkeqësinë e tjetrit nuk do të mbetet pa u ndëshkuar. 17:5

*Një qortim depërton më thellë te njeriu me mend se sa njëqind goditje te budallai. 17.10

*Mësoji fëmijës rrugën që duhet të ndjekë, dhe ai nuk do të largohet prej saj edhe kur të plaket. 22.6

*Poçja është për argjendin dhe furra për arin, kështu njeriu provohet nga lëvdata që merr. 27.21

*Ka një rrugë që njeriut i duket e drejtë, por në fund ajo të nxjerr në udhët e vdekjes. 16:25

*Buka e nxjerrë me hile është e ëmbël për njeriun, por pastaj goja e tij do të mbushet me zaje. 20.17

Marrë nga Bibla, tek Fjalët e Urta

Cila kishë të shpëton?

Një ditë dy besimtarë po diskutonin rreth besimit të tyre:

Fetari: A beson se kisha ime mund të falë mëkatet?

Kristiani: Jo, në asnjë mënyrë…

Fetari: Shiko, unë vij nga një familje shumë fetare dhe ti më thua se kisha ime nuk mund të më shpëtojë?

Kristiani: Ashtu është.

Fetari: A duhet të hyj në kishën tënde që të më falen mëkatet?

Kristiani: Sigurisht që jo. Kisha ime nuk ka më shumë pushtet sesa kisha juaj për të shpëtuar shpirtrat.

Fetari: Atëherë si mund të shpëtohet një person? Cila nga kishat shpëton?

Kristiani: As kisha jote, as kisha ime dhe as ndonjë kishë tjetër nuk mund të ta shpëtojë shpirtin.

Fetari: Por …!

Kristiani: Prisni një minutë. Asnjë kishë nuk mund të shpëtojë, por Jezus Krishti mund të shpëtojë.

Fetari: Krishti?

Kristiani: Po. Ju nuk merrni faljen e mëkateve nga ndonjë kishë por nga një person – Zoti Jezus Krisht. Ka shumë njerëz që e quajnë veten besimtar, madje shkojnë në kishë, por nuk i kanë besuar asnjëherë në të vërtetë Krishtit.

Fetari: A je i sigurtë që Krishti dhe jo kisha na shpëton?

Kristiani: Plotësisht. Bibla thotë: “Do ta quash Jezus sepse Ai do të shpëtojë popullin e tij nga mëkatet.” Dhe shkruhet: “Shpëtimi nuk gjendet tek askush tjetër, sepse nuk ka emër tjetër nën qiell që i është dhënë njerëzve nëpërmjet të cilit ne duhet të shpëtohemi.”

Fetari: Atëherë çfarë duhet të bëj unë?

Kristiani: Duhet të pendohesh për mëkatet e tua dhe të besosh në Jezus Krishtin.

Fetari: Por a mjafton kjo?

Kristiani: Po. Bibla thotë se Jezusi mbajti mëkatet tona në trupin e tij në kryq. Përse të mos i lutesh Krishtit dhe të besosh në vdekjen e tij? Ai ka premtuar: “Kushdo që vjen tek unë nuk do ta dëboj kurrë”.

John Newton

Xhon Njutoni ka lënë gjurmë në histori si një predikues i zjarrtë dhe një njeri human i cili luftoi kundër tregtisë së skllevërve. Në moshë të re ai kishte marrë pjesë si marinar në këtë tregti si dhe kishte përfunduar vet si skllav në afrikë për një periudhë kohe.

Ndonëse kanë kaluar më shumë se dy shekuj që kur u zhvilluan këto ngjarje, historia e kthimit të Xhonit në rrugën e Zotit është mbresëlënse. Kishat në mbarë botën njohin emrin e Xhon Njutonit edhe për një arsye tjetër.

Ai është autori i njërës prej këngëve më të kënduara të të gjitha kohëve, e titulluar në gjuhën angleze Amazing Grace, që do të thotë Ç’hir Madhështor. Vijon teksti i përkthyer i kësaj kënge:

Ç’hir Madhështor Shih Sa Gëzim

Që një mjeran shpëtoi.

Dikur pa shpres’ e në verbim,

Tani shpëtim shikoj.

Ky hir m’ tregoi të të nderoj,

Dhe frikë të mos kem.

Sa mrekulli, ky hir m’ tregoi

Si besimtar të jem.

Ç’vështirësi un’ kam kalu’

Rrezik edhe mundim.

Ish veç ky hir që m’ ka shpëtu’

E më çon drejt vendit tim.

Dhjetmijë vjet atje kur t’jem,

Nën gjith’ atë shkëlqim,

Më tepër dit’ t’lavd’roj do kem

Ashtu si në fillim.

Një Thirrje Për Ndihmë!

Historia e vërtetë e marinarit Xhon Njuton

“Zotëri, po mbytemi!” thirri një marinar i frikësuar që e takoi Xhonin te shkalla. Xhoni shkoi për t’i rënë alarmit. Kur u kthye marinari nuk ishte më.

“E mori dallga, zotëri!” bërtiti një marinar tjetër i befasuar.

“Mos harxho kohë duke u shqetësuar për të,” e urdhëroi Xhoni me zë të mekur.

“Nëse nuk ndodh një mrekulli, do të pësojmë edhe ne të njëjtin fat. Anija po mbushet shumë shpejt me ujë”.

Fortuna kishte ardhur aq shpejt saqë të gjithëve u erdhi e papritur. Dallgët e mëdha po godisnin anijen, sikur donin ta copëtonin përnjëherësh. Marinarët morën litarët për t’u lidhur pas parmakut të anijes që të mos binin në det. Me orë të tëra binte shi i rrëmbyer dhe era ishte aq e fortë saqë marinarët duhet të bërtisnin që të dëgjoheshin. Dallgët që përplaseshin kishin hequr trarët nga një anë e kuvertës dhe njerëzit panë ndërkohë që shumë arka me ushqime kishin rënë në det.

Edhe pse të gjithë po punonin me tërë forcë, asnjeri nuk mendonte se do të mbijetonte nga ajo stuhi e jashtëzakonshme. Kapiteni Xhon Njuton po e xhironte pompën me gjithë shpejtësinë e mundshme, por uji mbushi anijen më shpejt nga sa mund të hiqte ai.

“Ore ti!” i bërtiti Xhoni një marinari që ishte afër,

“Thirr edhe dhjetë të tjerë! Çdonjëri që nuk po bën punë të domosdoshme. Dhe filloni të hiqni ujin. Merrni kovat, kazanët, çajnikët, çfarëdo lloj gjëje që mban ujë”.

Mirëpo ata u munduan më kot. Anija vazhdoi të mbushej me ujë më shpejt nga sa njerëzit mund të hiqnin me kovë. Befas Xhoni ndjeu sikur ishte një njëmbëdhjetë vjeçar, kur ishte tmerruar me stuhinë e parë në det. Ai kishte kaluar shumë stuhi të frikshme që nga atëherë, por tani Xhoni u mbush me të njëjtin ankth të tmerrshëm që e ndjeu herën e parë.

“Anija do të mbytet dhe unë nuk di not”, mendoi ai i frikësuar. Pastaj, duke ngritur sytë drejt qiellit, Xhoni thirri:

“Të lutem o Perëndi, më ndihmo! Mos më lër të vdes! O Perëndi, unë e di që jam një mëkatar i madh. Me siguri nuk ka njeri më të keq se unë. Unë e di që nuk e meritoj mëshirën Tënde, por të përgjërohem, ki mëshirë për mua! Më fal për të gjitha ato gjëra të këqija që kam bërë dhe të betohem që sot e tutje, do të jem ndryshe! O Perëndi, ki mëshirë për mua dhe më shpëto jetën!”

Pas pak, Xhoni vuri re që stuhia filloi të qetësohej. Pas nëntë orëve me përpjekje për të shpëtuar anijen, Xhoni më në fund mund të linte punën te pompa. Deti ishte përsëri i qetë. Anija ishte dëmtuar shumë, por marinarët ishin aq të rraskapitur saqë nuk donin të bënin asgjë veç të shtriheshin mbi kuvertë dhe të pushonin. Mirëpo Xhoni pa që uji tashmë kishte filluar të mbushte përsëri anijen.

“Nuk duhet të humbim kohë,” u tha Xhoni atyre. Merrni gjithçka që mund të përdorim për të bllokuar këto rrjedhje. Batanije, rroba, gjithçka! Do të kthehemi mbrapsht në Angli dhe do të rrimë gjithë kohën me duart e zëna derisa ta kthejmë këtë anije në port”.

Marinarët i zuri frika sepse panë që gati gjithçka kishte përfunduar në det. Nuk kishte rëndësi për fuçitë me ujë, sepse binte shi. Problemi më i madh ishte se i gjithë ushqimi i tyre kishte përfunduar në det. Nuk kishte pothuaj asgjë për të ngrënë mbi anije.

Ata duhej të zinin peshk për të mbijetuar. Duhej ti zinin me duar sepse kallamat e peshkimit nuk ishin më. Gjithashtu drurët e zjarrit kishin rënë në det, kështu që peshqit duhet t’i hanin të gjallë. Megjithëse frynte era dhe koha ishte e mirë, anija ecte ngadalë, sepse velat ishin copëtuar.

Në fillim timonieri mendoi se anija ishte vetëm pesëqind kilometër larg tokës, por stuhia e kishte larguar aq shumë nga rruga saqë ata ishin shumë më larg. Pompat duheshin vënë vazhdimisht në punë me qëllim që anija të qëndronte mbi ujë. Gjithashtu njerëzit ishin gjysëm të ngrirë dhe të uritur.

“Ju e dini se çfarë do të na ndodhë, apo jo?” u ankua njëri i dëshpëruar.

“Edhe sikur të shpëtojmë nga e gjithë kjo stuhi, do të vdesim para se të arrijmë në bregdet”.

Çdo ditë njerëzit po bëheshin më të dobët dhe gjendja e tyre dukej pa shpresë. Pas dhjetë ditësh vdiq një marinar. Vetëm Xhon Njutoni ishte i bindur se do të ktheheshin gjallë në Angli. Me të gdhirë, më datë 8 prill, marinarët u zgjuan nga thirrja plot gëzim të marinarit që po qëndrontë mbi direk.

“Hej, tokë! Pashë tokë!” thirri ai “Arritëm! Arritëm!”

Atë ditë, tetëmbëdhjetë ditë pas stuhisë shkatërruese, anija shumë e dëmtuar, u fut ngadalë në port, në Laf Sulli, Irlandë. Ata sa kishin hedhur spirancën dhe kishin zbritur në breg kur filloi të frynte përsëri era dhe deti u përkeqësua.

Marinarët të rraskapitur panë me frikë ndërsa anija e tyre u zhyt nga njëra anë e pastaj ra në fund të detit.

“Tani e di me siguri,” thirri Xhon Njutoni, “që Perëndia ekziston! Dhe Ai me të vërtetë dëgjon dhe i përgjigjet lutjes. Shiko se si iu përgjigj lutjes sime!”

Nga Historia e Kishës

Polikarpi, një pishtar i besimit

Në kohën e perandorisë romake, të krishterët ishin të përndjekur për shkak se nuk adhuronin Çezarin si Zot. Madje ata akuzoheshin si ateist, gjë që na duket pak e çuditshme nga pikëpamja e sotme, por kjo akuzë vinte ngaqë ata nuk pranonin idhujt. Polikarpi pësoi martirizim në kohën e Antonius Pius (138-161).

Pasi disa të krishterë nga Smirna ishin torturuar mizorisht dhe ishin hedhur te kafshët, turma e etur për gjak thirri peshkopin e moshuar. I arrestuar nga autoritetet, ai qëndroi i qetë i sigurt që ai do të vuante në turrën e druve për dëshminë e Jezu Krishtit. Herodi, shefi i policisë, u përpoq ta bindte se nuk i bënte aspak dëm të sakrifikonte ndaj Çezarit si Zot.

Atëherë ai do të ishte i sigurt. Por Polikarpi përbuzi një tradhti të tillë. Ndërsa eci plot guxim në arenën e mbushur me britmat e një turme të dehur nga gjaku, ai dëgjoi një zë nga qielli i cili thoshte, ‘Ji i fortë, Polikarp, dhe tregohu burrë!’ Tani prokonsulli e nguste të mendonte për moshën e tij.

Ai duhej vetëm t’i ofronte pak temjan Çezarit dhe të thoshte: “Larg qofshin ateistët”, d.m.th. të krishterët. “Larg qofshin ateistët,” përsëriti Polikarpi, duke treguar me gjest turmën e mbledhur. Prokonsulli nguli këmbë: “Betohuni dhe do t’ju liroj; mallkojeni Krishtin.” Pastaj erdhi përgjigjja e pavdekshme e Polikarpit: “Për tetëdhjetë e gjashtë vjet kam qenë shërbëtori i tij, dhe Ai nuk më ka bërë keq kurrë.

Si mund ta blasfemoj mbretin tim i cili më shpëtoi?” Tani prokonsulli vazhdoi ta kërcë- nonte Polikarpin, së pari me kafshë, pastaj me zjarr. “Zjarri me të cilin më kërcënoni,” erdhi përgjigjja, “digjet për njëfarë kohe dhe shuhet shpejt. Ka një zjarr për të cilin ju nuk dini asgjë – zjarri i gjykimit të ardhshëm dhe i dënimit të përjetshëm, zjarri i cili ruhet për të paperëndishmit.”

Pastaj ai u lut me zë të lartë: “O Zot Perëndi i Plotfuqishëm, Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, të lavdëroj që Ti më ke vlerësuar si të denjë për këtë ditë dhe këtë orë, për të marrë pjesë në numrin e dëshmorëve dhe në kupën e Krishtit Tënd.” Dhe kështu ky njeri i denjë dhe i pamposhtshëm kaloi nëpër flakë në shpërblimin e tij të përjetshëm.

Rilindje

“Sepse nga brenda, domethënë nga zemra e njeriut, dalin mendimet e mbrapshta, shkeljet e kurorës, imoraliteti, vrasjet, vjedhjet, lakmitë, ligësitë, mashtrimet, pafytyrësia, smira, blasfemia, kryelartësia, budallallëku. Të gjitha këto të këqijat dalin nga brenda dhe ndotin njeriun” Ungjilli

Krishti këtu na tregon mjaft qartë se problemi më i madh i njeriut është çështje shpirtërore. Nuk është çështje ekonomike apo politike; nuk është problemi i nivelit të ulët arsimor as i mungesës së arritjeve në fushën shkencore, as edhe problem i shkaktuar prej rrethanave në të cilat ndodhet individi.

Është problemi i zemrës. Ka probleme bazë që kurrë nuk do të zgjidhen duke pasur më tepër të mira materiale. Ato nuk do të zgjidhen as me ndjekjen e ndonjë filozofie në jetën tonë, as me ndjekjen e ndonjë serie rregullash (edhe pse kjo është gjë e mirë), as edhe me përpjekjen që të imponohet mbi njeriun apo shoqërinë një sistem social, filozofik, ekonomik e politik dhe duke u përpjekur ta ndryshojë njeriun me forcë.

Problemet e njeriut do të zgjidhen vetëm duke e ndryshuar vetë njeriun, duke e ndryshuar zemrën e tij. Njeriun nuk mund ta ndryshojmë nga jashtë, atë duhet ta ndryshojmë nga brenda. Problemet e shoqërisë sonë do t’i zgjidhim vërtet, kur të kemi diçka që t’i ndryshojë njerëzit që përbëjnë shoqërinë.

Njeriu është i aftë të bëjë dhe të arrijë gjëra të mëdha, por ai e ka treguar se është i aftë gjithashtu të bëjë edhe të këqija të mëdha. Është pikërisht kjo ajo që Bibla na mëson mbi mëkatin dhe natyrën mëkatare njerëzore. Ajo na thotë se të gjitha ato që përshkruhen në vargjet që i cituam më sipër nuk janë vetëm pasojë e zgjedhjes së qëllimshme dhe e veprimeve të jashtme të njeriut.

Ajo na thotë se janë shfaqje dhe rezultat i asaj çfarë është njeriu në vetvete. Ato rrjedhin prej zemrës së tij. Albert Ajnshtajni ka thënë: “problemi i vërtetë qëndron në zemrën dhe mendjen e njeriut. Ky është problem jo fizik por etik. Ajo që ne na tremb nuk është fuqia e shpërthimit të bombës atomike, por fuqia e ligësisë së zemrës së njeriut, fuqia plasëse e saj për të keqen”.

Atëherë kush është rrugëzgjidhja për këtë dilemë në të cilën gjendet njeriu? Zhvillimi i shkencës? Jo! Rrugëzgjidhja do të jetë diçka që të ketë të bëjë me vetë zemrën e njeriut në mënyrë që ai të ndryshojë nga brenda.

Në qoftë se nuk arrihet ky ndryshim, atëherë të gjitha ndryshimet dhe përmirësimet e jashtme janë thjesht një maskë nën të cilën fshihet problemi i vërtetë. Krishti tha: “Në qoftë se njeri nuk rilind, ai nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë”.

Marrë prej predikimit “Të Lindurit Sërish” nga Mike Brown.

Ajo që na tremb nuk është fuqia e shpërthimit të bombës atomike, por fuqia e ligësisë së zemrës së njeriut, fuqia plasëse e saj për të keqen. Ajnshtajn

Katër kundërshtime ndaj krishtërimit marrin një përgjigje

1. Të krishterët janë hipokritë

Një hipokrit është një aktor, një njeri i cili pretendon të jetë diçka që nuk është. Fjalët më të ashpra të Jezusit janë rezervuar për hipokritët. E vërteta është që gjithmonë ka patur dhe gjithmonë do të ketë disa hipokritë në kishë.

Por Zoti nuk na kërkon të ndjekim të tjerë; ai na kërkon ta ndjekim atë. Çështja e vërtetë nuk është nëse ka apo s’ka hipokritë në kishë, por nëse Jezusi është hipokrit. Bibla, Fjala e Perëndisë, e paraqet Jezusin si krejt të përsosur. Dishepujt e Jezusit dëshmuan që Jezusi ishte pa mëkat1 . Madje edhe vetë Jezusi sfidoi të tjerë të vërtetonin që ai kishte mëkatuar ndonjëherë(2) .

2. Të krishterët kanë bërë luftëra

Disa fajësojnë krishtërimin për luftë- rat fetare, si kryqëzatat. Çështja e luftrave është thjesht një pjesë e çështjes së hipokritëve. Besimtarët e ashtuquajtur të cilët nuk kanë praktikuar krishtërimin e vërtetë kanë shkaktuar luftra. Përqëndrimi i kundërshtarit të krishterimit tek luftërat është një ‘ekran tymi’ për t’u fshehur nga çështja e rëndësishme.

Krishtërimi ka mjaft më shumë arritje pozitive sesa ndikime negative. Ai ka qenë vendimtar në themelimin e shumë spitaleve, shkollave, kolegjeve, jetimoreve, agjencive të emergjencës si dhe ato bamirëse. Asnjë fe tjetër në histori nuk mund të krahasohet me të.

3. Krishtërimi është një ‘patericë’

Karl Marksi, autori i Manifestit Komunist, tha: “Feja është opiumi i masave.” Kundërshtarët si Marksi kanë bërë akuzën që feja është e shpikur posaçërisht për njerëzit të cilët janë të paaftë për t’u bërë ballë presioneve të jetës.

Disa jobesimtarë thonë se nuk u duhet ky lloj ngushëllimi emocional, sikur ky fakt të përgënjeshtronte krishtërimin. Njerëz të tillë pretendojnë shpeshherë se janë “më të fortë” sepse janë mjaft guximtarë për t’u përballur me jetën pa paterica.

Por është shumë e gabuar të mendosh që njerëzit jofetarë nuk kanë nevojë për paterica. Skllavëria ndaj drogave, alkoolit, duhanit, parasë, pushtetit, të tjerëve, si dhe pronave materiale tregon që të gjithë njerëzit kanë nevojë për paterica.

Ateizmi – besimi që nuk ka Perëndi – mund të bëhet patericë për ata që janë skllavëruar pas një jetese në kundërshtim me ligjet e Perëndisë. Gjithsecili ka nevojë për ndihmë. Pyetja është se ku do të mbështetesh ti? Krishtërimi të jep atë që nuk ta jep dot kurrë ateizmi ose fetë e tjera: plotësimin shpirtëror, paqen, dhe faljen.

4. Është mendjengushtë të thuash që Jezusi është e vetmja rrugë për tek Perëndia

Jezusi tha që ai ishte e vetmja rrugë për tek Perëndia(3) . Ky pretendim është ose krejt i saktë ose krejt i gabuar. Disa njerëz thonë se janë besimtar, por lënë mënjanë pretendimin e Jezusit se Ai është i vetmi Shpëtimtar. Jezusi tha se

Ai është e vetmja rrugë për tek Perendia sepse vetëm Ai vdiq për mëkatet tona. Prandaj, nëse Jezu Krishti erdhi nga Perëndia, atëherë ne duhet të pranojmë gjithçka që Ai mësoi. Nëse besohet që Jezusi thotë vetëm të vërtetën, atëherë çështja është e shumë e qartë.

Frank Harber 1. 1 Pjetri 2:22; 1 Gjoni 3:5 2. Gjoni 8:46 3. Gjoni 14:6

Dëshmitarë okularë flasin për ringjalljen e Krishtit

Unë u besoj dëshmive të apostujve sepse prej atyre dymbëdhjetë njerë- zve, njëmbëdhjetë vdiqën si martirë për shkak të dy gjërave: ringjalljes së Krishtit dhe bindjes së tyre se ai ishte Biri i Perëndisë. Janë torturuar, fshikulluar dhe më në fund vdiqën në mënyrat më mizore që njiheshin në atë kohë:

Pjetri – i kryqëzuar

Andrea – i kryqëzuar

Mateu – i vrarë me shpatë

Gjoni – i internuar

Jakobi, i biri i Alfeut – i kryqëzuar

Filipi – i kryqëzuar

Simoni – i kryqëzuar

Simoni Tadeu – i vrarë me shigjetë

Jakobi, vëllai i Jezusit – i vrarë me gurë

Thomai – i përshkuar me heshtë

Bartolemeu – i kryqëzuar

Jakobi, i biri Zebedeut – i vrarë me shpatë

(Burimi: J. McDowell Më shumë se zdrukthëtar.)

Disa kundërshtues të besimit thonë që këta njerëz kanë qënë të mashtruar. Por si ka mundësi që gjithë këta njerëz të vdesin për një gënjeshtër? Vërtet që, ka njerëz në botë që kanë dhënë jetën për një gënjeshtër duke menduar se ajo ka qenë e vërtetë. Por në qoftë se ringjallja nuk ka ndodhur nxënësit do ta kishin ditur këtë gjë.

Do të ishte tepër e vështirë për të gjetur në histori dymbëdhjetë njerëz që kanë vdekur për një gënjeshtër, duke e ditur se është e tillë. Paskali, filozof fancez, shkruan: “Akuza se apostujt kanë qenë mashtrues është plotësisht absurde.

Le të përfytyrojmë sikur këta të dymbëdhjetë u takuan pas vdekjes së Jezu Krishtit dhe, fshehurazi, bënë marrëveshje për t’i mashtruar njerëzit, duke thënë se ai u ringjall. Por zemra e njeriut në mënyrë të çuditshme është e paqëndrueshme.

Po të ishte se ndonjëri prej këtyre të dymbëdhjetëve do të dorëzohej në sprova, ose do t’i nënshtrohej argumenteve shtrënguese të burgut, torturës, atëherë të gjithë do të ishin të humbur.” Simon Grinlif, profesor i drejtësisë në universitetin e Harvardit, njeri që me vite të tërë ka dhënë leksione se si të thyhet dëshmitari dhe si të përcaktohet nëse gënjen dëshmitari apo thotë të vërtetën, arrin në përfundimin se: “Ata kishin arsye të forta të rishikonin me kujdes themelet e besimit të tyre dhe dëshmitë e fakteve dhe të të vërtetave të mëdha që ata pohonin, por nuk u thyen.”

Apostujt kaluan nëpër sprovën e vdekjes për të verifikuar vërtetësinë e asaj që ata shpallnin. Mendoj se mund t’i besoj dëshmisë së tyre më shumë se dëshmive të shumë njerëzve që i takoj sot, të cilët nuk janë të gatshëm të sakrifikojnë gjënë më të vogël e jo më të vdesin për të.

Edukimi fetar i domosdoshëm

Një fjalë me vend

Unë nuk besoj që i është dashur asnjë brezi fëmijësh të ndeshin tundimet dhe të këqijat të cilat i ndeshin sot djemtë dhe vajzat tona. Fëmija sot është i ekspozuar ndaj shumë gjerave të këqija. Mbrojtja më e mirë kundër këtyre gjërave është besimi te Zoti.

Unë e di se tani jetojmë në një kohë kur besimi është përsëri i lejuar. Por problemi është se shumica e atyre që janë prindër sot janë rritur në kohën e sistemit ateist dhe ata nuk janë në gjendje t’u japin edukim fetar fëmijëve të tyre sepse as ata vetë nuk morën mësim fetar kur ishin të vegjël.

Prandaj, u bëj thirrje prindërve të gjejnë kisha të mira ku fëmijët e tyre do të marrin edukim fetar. Personalisht, unë i çoj fëmijët e mi në një kishë ungjillore, ku e di që fëmija im do të mësojë vlera të mira dhe do të njihet me Jezu Krishtin.

Nëqoftësë Krishti është në zemrat e fëmijëve ata do të kenë fuqi të kundërshtojnë tundimin dhe të refuzojnë të keqen. Por nqs femijëve u mungon udhërrëfyesi i brendshëm si do të jenë në gjendje të kuptojnë rrugën e mirë?

Nëse ne, prindërit, i lejojmë fëmijët që të rriten pa këtë njohuri të Perëndisë, i shërbejmë jo vetëm paditurisë dhe mosbesimit, por edhe shkatërrimit të tyre. Është detyrë solemne e të gjithë prindërve të sigurojnë që fëmijët e tyre të mësojnë për Perëndinë.

Gëzuar Pashkët!

Pashka – Festa më e vjetër në Shqipëri

Festa e Pashkës për shumë njerëz simbolizon shpresën. Ajo vjen në kohën e pranverës dhe shoqërohet me optimizmin e stinës. Por festa e Pashkës është më shumë se kaq. Kjo është një festë për Zotin, dhe është festa më e vjetër dhe më domethënëse në botë.

Pashka u festua për herë të parë para 3500 vjetësh nga populli hebre (populli i Zotit). Për qindra vjet ata kishin vuajtur si skllevër, por më në fund dora e të Madhit i shpëtoi.

Engjëlli i Zotit kaloi mbi gjithë vendin duke goditur shtëpitë e shtypësve të tyre, por hebrenjtë nuk u prekën nga gjykimi sepse kishin lyer trarët e shtëpive me gjakun e qengjit, ashtu siç i kishte udhëruar Zoti. Fjalë për fjalë, Pashka do të thotë kalim, sepse ëngjëlli i Zotit kaloi sipër pa i prekur.

Si u modifikua festa e pashkës në kohën e Krishtit?

Gjon Pagëzori kur e pa Jezusin tha: “Ja, Qengji i Perendisë, që heq mëkatin e botës!” Jo vetëm kaq, por ne lexojmë se si Jezusi, në natën e Tij të fundit, mori kupën e verës duke thënë: “Ky është gjaku im, gjaku i besëlidhjës së re, i cili është derdhur për shumë për faljen e mëkateve”.

Të gjitha flijimet e mëparshme ishin simbol i veprës së Krishtit në kryq. Dhe me këto thënie biblike e kuptojmë se si Zoti dërgoi Jezu Krishtin që të bëhej kurbani i vërtetë dhe i fundit për njerëzit. Besimi ndaj Jezu Krishtit është mënyra që njeriu mund të gjejë pajtim me Zotin.

Ashtu siç kishte nevojë populli hebre të gjente shpëtim nga robëria e faraonit, çdo njeri sot ka nevojë të gjejë shpëtim nga robëria e mëkatit. Pashka që festohet sot na kujton vdekjen e Jezu Krishtit për të shpëtuar njeriun nga mëkati dhe ringjalljen e tij triumfuese, e cila na jep shpresë për të ardhmen.

A është kjo festë vetëm për të krishterët?

Sigurisht që jo. Krishti vdiq për të gjithë ata që do të besojnë te Ai. Njerëzit e parë që besuan tek Krishti ishin hebrenj, por ata predikuan pendimin e mëkateve në emrin e Jezusit shumë kombeve, ashtu siç i kishte udhëruar Krishti. Ai ende na thërret të besojmë në Të për të marrë faljen prej mëkateve tona dhe të pajtohemi me Perëndinë për hir të Tij.