Home Blog

FJALA E FUNDIT

0

Qindra drejtues shtetesh u mblodhën dje për t’i bërë nderimet e fundit Mbretëreshës Elizabeta II, duke marrë pjesë në ceremoninë kishtare para varrimit të saj. Ndërsa arkivoli u rrinte në mes, në foltore qendroi kryepeshkopi, i cili e nisi predikimin me këto fjalë: “Prirja për shumë drejtues është të lartësohen në jetë dhe të harrohen pas vdekjes…” Nuk e di nëse i digjej veshi ndonjërit që ishte në sallë, por kleriku anglez shqiptoi mesazhe të tjera mjaft të vlefshme për ata që donin t’i dëgjonin. Predikimin e plotë e gjeni më poshtë:

Prirja për shumë drejtues është të lartësohen në jetë dhe të harrohen pas vdekjes. Ndërsa modeli për të gjithë ata që i shërbejnë Zotit (me nam apo pa famë, të respektuar apo të shpërfillur) është të kalojnë përmes vdekjes në lavdi.

E ndjera, Madhëria e saj, në moshën 21-vjeçare bëri një deklaratë, ndërsa festonte ditëlindjen, që ajo do t’i përkushtohej kombit dhe Komonuelthit për gjithë jetën e saj. Rrallëherë është mbajtur një premtim aq mirë. Dhe të paktë janë ata drejtues ndaj të ciliëve është shfaqur ajo lloj dashurie që kemi parë këto ditë.

Jezusi, i cili në leximin e sotëm nuk u tregoi dishepujve sesi të ndjekin, por kë të ndjekin, tha: “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta.”

Shembulli që shfaqi e ndjera, Madhëria e saj, nuk u realizua përmes pozitës apo ambicies së saj, por përmes Atij që ajo ndoqi. E di që Madhëria e Tij [Karli] ndan të njëjtin besim dhe shpresë në Jezus Krishtin që kishte dhe e ëma, si edhe gatishmërinë e njëjtë për të shërbyer dhe për të bërë detyrën.

Në vitin 1953, Mbretëresha e nisi ceremoninë e kurorëzimit me një lutje private, aty [tregon me dorë] ku ndodhet kryealtari. Përkushtimin ndaj Perëndisë e ndërmori përpara se ndokush t’i betohej asaj personalisht. Shërbimi i saj ndaj kaq shumë njerëzve të këtij kombi, të Komonuelthit dhe të botës, kishte për bazë faktin që ndiqte Krishtin, Zotin vetë, i cili tha se nuk erdhi t’i shërbejnë, por të shërbejë dhe të japë jetën e Tij si shpengim për të shumtët. 

Në çdo fushë të jetës, njerëzit që shërbejnë me dashuri për të tjerët janë të rrallë. Drejtues që shërbejnë nga dashuria për të tjerët janë akoma më të rrallë. Në çdo rast, kush shërben në këtë mënyrë do të mbahet mend për mirë, ndërsa ata që kapen pas pushtetit dhe privilegjeve do të harrohen.

Pikëllimi i kësaj dite, që bashkë me familjen e Mbretëreshës po përjetohet nga njerëz nga e gjithë bota, vjen ngaqë kemi humbur atë që qëndroi gjithë jetën me ne duke na shërbyer me dashuri. Ajo sillte gëzim, ishte e gjendur dhe preku një mori jetësh.

Lutemi në veçanti për familjarët e saj, që janë të hidhëruar në këtë kohë, ashtu si shumë familje të tjera në botë që kanë humbur dikë kohët e fundit, por me një ndryshim në këtë rast: se atyre u duhet të mbajnë zi ndërsa qëndrojnë nën dritë [vëmendje] të madhe.

Zoti e shëroftë pikëllimin e tyre dhe ai boshllëk u zëvendësoftë me kujtime gëzimi dhe jete!

Madhëria e saj transmetoi një fjalim gjatë kovidit, në kohën e karantinimit, duke e mbyllur me fjalët: “Ne do të takohemi sërish!” Ky ishte teksti shpresdhënës i një kënge të Vera Linit [një nga këngëtaret e preferuara të Mbretëreshës]. Shpresa e krishterë është një pritshmëri e sigurt për atë që nuk është parë ende me sy.

Krishti u ngrit prej së vdekuri dhe u ofron jetë të gjithëve, jetë me bollëk tani dhe jetë me Zotin në përjetësi. Siç thuhet në këngën e Krishtlindjes: “Krishti ende vjen te të përulurit që e pranojnë.”

Ne të gjithë do të përballemi me gjykimin e Perëndisë. Secili mund të përfshihet në atë shpresë që kishte Mbretëresha, shpresa që e frymëzoi në jetë dhe në vdekje për të qenë një udhëheqëse e përulur.

Të shërbyerit në jetë! Shpresë në vdekje! Të gjithë ata që e ndjekin shembullin e Mbretëreshës në besim dhe mbështetje te Zoti, mund të thonë bashkë me të: “Do të takohemi sërish!”

KAMPIONI I BOTËS, ARMIKU I VETVETES

0
Boxing - Deontay Wilder v Tyson Fury - WBC Heavyweight Title - The Grand Garden Arena at MGM Grand, Las Vegas, United States - February 22, 2020 Tyson Fury celebrates with the belts after winning the fight against Deontay Wilder as referee Kenny Bayless looks on REUTERS/Steve Marcus TPX IMAGES OF THE DAY

“Ka 7 miliard njerëz në botë, e vetëm një kampion të peshës së rëndë dhe unë jam ai!” pohon TYSON FURY, kampioni i botës.

Fury, me një karrierë mbreslënëse që përfshin fitore mbi më të fuqishmit, është një figurë polemizuese, si për shkak të deklaratave të tij bombastike kundër kundërshtarëve, ashtu për opinionet e shprehura mbi çështjet e nxehta sociale.

“Njerëzit mund të thonë çfarë të duan për mua, por unë kam një zemër të madhe e do të vazhdoj përpara,” shprehet boksieri, duke shpërfilluar kritikat e forta që kanë ardhur në adresë të tij.

Biografia e Fury-it

Të shikosh Fury-in nga afër, me një gjatësi prej 206 cm, është e vështirë të besosh që ka lindur shtatanik, me një peshë vetëm 0.5 kg. Dyshimet e doktorëve për mbijetesën e tij gjatë 24 orëve të para, nuk u pranuan nga i ati, që kishte vënë re shpirtin e luftërtarit te foshnja shumë e vogël. Jo më kot ia vuri emrin Tyson.

I lindur në Angli, Fury vjen nga një familje “gypsy” me origjinë irlandeze, të cilët e kanë në traditë “street fighting”, dmth boks jo i liçensuar. Si fëmijë, ai përjetoi përçmimin që ndjek kudo familjet gjipsi, duke lënë shkollën në moshën 12 vjeçare për të punuar në ndërtim. Faji për paragjykimet e shoqërisë ndaj komunitetit gjipsi në Britani është i dyanshëm, sepse lidhet edhe me stilin e jetës së këtij komuniteti. Gjithsesi, duket se kjo e ka nxitur më shumë Fury-in të provojë që ai është dikush në jetë dhe shpjegon në këtë mënyrë disa nga pasiguritë e tij personale.

Babai i Fury-it u dënua me burg për një sulm të egër mbi një gjipsi tjetër, kur i biri ishte në hapat e para të karrierës së tij si boksier. Mirëpo, duket se kjo u doli për mirë të dyve. Dalja e babait nga skena i dha mundësinë Tysonit të vihej nën kujdesin e menaxherëve më të qetë, ndërsa vitet pas hekurave ia zbutën inatin e Fury-it më të moshuar, duke e kthyer atë në një këshilltar të mirë për djalin, pasi rifitoi lirinë.

Aktualisht, Fury është martuar me një grua që vjen nga i njëjti sfond, “Irish traveller” dhe së bashku kanë gjashtë fëmijë. Fury-i shprehet: “Nuk e di si mund të jetosh jetën pa pasur një në krah që të thotë si qëndron puna vërtetë. Unë kam një familje që s’kanë frikë të më thonë kur gjërat s’janë në rregull. Kjo ka qenë ndihmë e madhe.”

Boksieri besimtar

Lutjet publike të Fury-it përpara ndeshjeve, si dhe deklaratat e tij pas çdo fitoreje “I thank my Lord and Saviour Jesus Christ” (Falendëroj Zotin dhe Shpëtimtarin tim Jezus Krisht) nuk lënë shumë dyshim për qëndrimin e tij në këtë fushë. Si rrjedhojë, nuk janë të paktë ata besimtarë që gëzohen që një sportist i famshëm deklaron hapur besimin e tij, sidomos në një kohë kur një pjesë e medias kërkon të minimizojë zërin e fesë. Megjithatë, ka të tjerë që shqetësohen për sjelljen e boksierit. Kjo nuk lidhet me përfshirjen e tij në një sport të dhunshëm (boksi mbikëqyret më mirë sot, sesa në çdo kohë) aq sa ka të bëjë me jetën e Fury-it jashtë ringut, ku spikat fjalori vulgar, si dhe problemet që ai ka pasur me alkolin dhe stimulantë të tjerë.

Çdo sportist i famshëm ka një ndikim mbi të rinjtë, ndaj ngrihet pyetja: “Përse Fury nuk është më i përgjegjshëm përpara fansave të tij?” Mbrojtësit e Fury-it do thoshnin që gjuha fyese është pjesë e spektaklit që shoqëron boksin sot, duke theksuar që ai është gjithmonë respektues ndaj kundërshtarit në momentet pas ndeshjes, gjë që shihet në xhirimet televizive. Mirëpo, duhet pohuar që ka boksierë të tjerë, që megjithëse nuk janë praktikant të besimit, kanë një sjellje më të pranueshme para publikut.

Armiku i brendshëm

Ajo për të cilën të gjithë bien dakord, është fakti që Tyson Fury është treguar shumë transparent për problemet që ka pasur me shëndetin mendor. I pamposhtur brenda ringut, Fury u rrëzua nga një luftë e brendshme, që për pak sa nuk i mori jetën.

“Beteja më e madhe që kam pasur ndonjëherë,” rrëfen Fury, “më shumë sesa me çdo kundërshtar tjetër, ka qënë ajo e shëndetit mendor. Mund të kesh çdo gjë në jetë, e prapë ndihesh kot ditë pas dite, edhe pse të tjerët nuk kuptojnë ç’po të ndodh përbrenda.”

Rrallëherë është parë që një kampion bote të bjerë në një gjendje depresive kaq shpejt sa ra Fury pas fitores së tij të famshme mbi ish kampionin, Klitçkon. Duke ditur këtë, kush nuk mund të duartrokasë mënyrën sesi ai arriti të rikthehej në formë nga ajo gjendje tepër dëshpëruëse, Jo vetëm që u aktivizua përsëri në sport, por rimori edhe titullin kampion nga i frikshmi Deontay Wilder. Ky i fundit ishte deri në atë kohë i pandalshëm, boksieri që thonë se e ka goditjen më të fortë në planet, por që është ndaluar dy herë me KO nga Fury pas ndeshjeve të forta, pasi Britaniku arriti të rezistojë grushtin e kundërshtarit.

Fury deklaroi: “Më tronditi e më rrëzoi, por kështu e ka boksi, kështu e ka dhe jeta. Nuk është puna sa herë rrëzohesh, por nëse vazhdon të ngrihesh!”

Është e pamohueshme që, duke u ngritur përsëri në këmbë (pas goditijeve brenda ringut dhe jashtë tij) Fury i ka dhënë zemër mijëra njerëzve të rrëzuar, siç ishte ai, që të mos dorëzohen, por të luftojnë në jetë.

“Gypsy King”

Sigurisht që Tyson Fury është kritikuar prej vitesh, si për pikëpamjet e tij negative për homoseksualizmin, ashtu edhe për komentet e tij shumë të forta kundër abortit. Ai ka shprehur gjithashtu pikëpamje për rolin e gruas në shoqëri, që janë shumë konservatore; mëgjithëse s’do shumë mend të kuptosh që këto nuk janë opinione që shkaktojnë shumë pakënaqësi mes tifozëve tipikë në botën e boksit.

Realiteti është që Fury përfaqëson kulturën gjipsi e përzier me idetë e kristianizmit popullor, dhe jo të filozofit. Tyson Fury nuk pretendon të jetë ndryshe, ai është “Gypsy King” që kërkon të mbretërojë sipas rregullave të botës së tij! Pa dyshim që kjo e bën Tyson Fury një njeri kontradiktor. Dhe e bën të vështirë etikimin e tij sipas një modeli të caktuar. Por a nuk jemi të gjithë kontradiktorë, në njëfarë mënyre? Pastaj, cili është ai njeri që aspiron të jetojë sipas parimeve pozitive, që nuk bie poshtë atij standardit që i ka vënë vetes, e jo më standardit të Perëndisë?

Çfarëdo mendimi kemi për Fury-in, të paktën duhet vlerësuar çiltërsia e këtij boksieri që nuk hiqet si shenjtor, por thjesht si një mëkatar që ka përjetuar dorën e Të Madhit në jetën e tij. Nëse ai ndjen që Zoti e ka ndihmuar të triumfojë mbi djallin, pavarësisht mangësive të tij personale, kjo është pjesë e historisë së tij që nuk mund të mohohet.

Hapin tjetër?

Përsa i përket të ardhmes, ngelet për të parë nëse Tyson Fury do të vazhdojë karrierën e tij apo jo. Kampioni nuk është i sigurtë nëse “ka nevojë të luftojë përsëri” pas fitores së tij të fundit. Ai mund të varë dorezat dhe të përqendrohet më shumë në punën e tij bamirëse, si dhe t’i përkushtohet familjes, pasi i ka arritur të gjitha objektivat e tij në boks. Nuk i mungon karizma, dhe nëse do të dojë, ai mund të vazhdojë të frymëzojë burrat e tjerë të luftojnë varësitë e këqija, me ndihmën e forcës hyjnore, pa të cilën kush mund të triumfojë mbi të ligun?! Dëshmia e Fury-it: “Çdo gjë që kam dashur e kam arritur dhe e gjithë lavdia i takon Perëndisë. Me Zotin, çdo gjë është e mundur, dhe unë jam prova e gjallë për këtë. Lutem për falje, për ndihmë, e për drejtimin e duhur. Sa herë që i largohem fjalës së Zotit, përfundoj bosh e në errësirë. Do përpiqem të bëj të mira me forcën që kam, në vend që t’i shërbej së keqes, duke shitur mend e duke ardhur vërdallë me makina luksoze. Dua të përfshihem më shumë me njerëzit. Dua të ndihmoj ata që kanë nevojë për ndihmë. Unë jam besimtar i Zotit Jezu Krisht. Do ta them pavarësisht sa njerëz ofendohen.”

KRISHTLINDJA: SHPRESË, PAQE, GËZIM!

0

Në Shqipëri, si në të gjithë Europën, festa e Krishtlindjes ecën dorë për dorë me festën e ndërrimit të viteve. Pemët zbukuruese i gjen gjithandej, bashkë me dritat, zilet, shiritat, çorapet e varura, jo pak boçe pishe, kurora, dhe aty ku mungon pema, degë bredhi me shumicë.

S’të bien në sy vetëm stolitë festive, por kudo që shkon të shoqërojnë meloditë tradicionale të stinës. Ai që arrin të përballojë trafikun e shtuar, vrapimet në treg, dhe ngjeshjet nëpër dyqane, ka mundësi të shijojë atmosferën e këndshme që krijohet, sidomos nëse bëhet pjesë e një tavoline ku ka bashkëbisedim të ëmbël. Disa njerëzve, koncertet e fundvitit u sjellin kënaqësi, ndërsa të tjerë i shfrytëzojnë ditët e pushimeve për të bërë ndonjë ekskursion. Shumë familje, sidomos ata që kanë fëmijë të vegjël, përjetojnë momente vërtet të bukura këto ditë.

Nuk është e vështirë të kuptosh se ajo që e ka bërë të veçantë Krishtlindjen ndër breza, nuk janë elementet e saj të jashtme. Edhe festat e tjera kanë zbukurime dhe ushqime me bollëk, por prapë nuk e kanë atë lezet që ka kjo festë. Sepse, dhe atëherë kur e veshën plakun e Vitit të Ri me rrobat që ia vodhën plakut të Krishtlindjes, dhe e ripagëzuan pemën festive me emrin e Vitit të Ri, nuk arritën ta zëvendësonin pjesën më esenciale, më shpirtërore të Krishtlindjes.

Përse? Sepse në thelb, Krishtlindja është një festë fetare, diçka që lidhet me hyjnoren: zbritja e Shpëtimarit nga qielli në formën e një bebeje, një ngjarje kjo, që mrekulloi njerëzit si në atë kohë dhe në çdo kohë. Po ku qëndron rëndësia e kësaj për njerëzimin?

Lindja e Jezusit ishte një ndodhi që ngjalli shpresë te të humburit dhe sinjalizoi pajtim me Zotin; një gëzim të madh për mbarë botën. Kjo ngjarje, e papërsëritshme në histori, solli ndryshime të pamohueshme mes atyre që u prekën prej saj. Dhe nuk do shumë mend të kuptosh që Fryma e Shenjtë nuk veproi vetëm mbi ata që e panë Jezusin fizikisht, por edhe mbi shumë e shumë të tjerë që e dëgjuan emrin e tij nëpërmjet ungjillit. Nuk mbaron këtu, sepse për shkak të Jezusit, burra e gra kanë shkuar kudo në botë duke realizuar vepra të mira, dhe po me aq rëndësi, duke predikuar fjalën e tij, e cila ka çliruar shpirtra të panumërt nga prangat e mëkatit.

Mund të themi pa frikë, se po të mos kishte lindur fëmija i shenjtë, bota sot do të ishte një vend krejt i ndryshëm. Prej ndjekësve të Jezu Krishtit u themelua mjekësia moderne, u ndërtuan spitalet e para, dhe u hapën shumica e universiteteve të mëdha të botës. Ndryshe nga sa mendojnë disa, arsimimin masiv nuk u shpik nga shteti dhe është një fakt i vërtetueshëm që shumë nga pionierët e shkencës u frymëzuan të zbulojnë ligjet e natyrës pikërisht nga besimi te Zoti, bazuar tek Bibla, e cila i çliroi nga botëkuptimi besëtytnor.

A ka luftëra mes nesh? Patjetër që ka. Sa pa ardhur princi i paqes në tokë, e gjithë bota ishte në luftë, pa pushim madje! Prandaj, nuk është fare ekzagjerim të thuash që emri i Jezusit ka zbutur egërsinë mes njerëzve, në mënyrë të atillë, që kanë dhënë e marrë falje kushedi sa herë armiq të betuar. Asnjë forcë tjetër nuk e bën dot këtë.

E çfarë e bindi më në fund shoqërinë që skllavëria ishte një praktikë e patolerueshme? E kush e drejtoi fushatën kundër saj? Prapë se prapë, ndjekësit e Jezusit u gjendën në vijën e parë. Sepse vlerat e humanizmit nuk u avancuan gjerësisht nga filozofët, apo nga pushtetarët, sa u fituan nga ata që ndoqën shembullin e Jezusit nga Nazareti.

Shkurt, sikur Jezusi të mos kishte lindur, njeriu do të kishte mbetur në errësirën e mëkatit dhe të injorancës. Lindja e tij i ka sjellë të mira të pallogaritshme ekzistencës sonë fizike dhe shpirtërore. Me të drejtë festohet lindja e tij, e jo më kot ai quhet Drita e Botës! Qoftë Jezusi drita juaj!

BIG BROTHER-i BËN GOL

0

Ranë në kurth me mijëra njerëz që ushtronin aktivitete kriminale duke përdor një aplikacion për komunikim të fshehtë që ishte shpikur nga vetë FBI-ja.

Loja filloi në Australi, ku agjentë të policisë futën në qarkullim disa aparate që ishin pajisur me app-in në fjalë. Përdoruesit e parë, të kënaqur me shërbimin konfidencial, filluan t’ua rekomandonin shokëve blerjen e mjetit komunikues. Brenda pak vitesh u shitën 11.800 pajisje, që u shpërndanë kudo në botë, të blera kryesisht nga persona me aktivitete të dyshimta. Tani del që platforma që quhej ANOM nuk ishte fare anonime. Shpikësit e programit kishin krijuar një vrimë për të përgjuar të gjitha komunikimet në rrjetin e ashtuquajtur sekret.

Sot, qindra njerëz janë vënë në pranga, e mijëra të tjerë janë vënë në ankth, duke ditur që policia disponon të gjitha provat për përfshirjen e tyre në aktivitete ligjshkelëse. Besuan që po flisnin në fshehtësi, por ja që doli ndryshe.

Nuk janë të vetmit që duhet të shqetësohen. Çfarë mund të themi për engjëjt që mbajnë shënim të gjitha komunikimet – e mendimet –të mbrapshta këtu në tokë? Dosjet po plotësohen. Ballafaqimi po vjen. A nuk e dini që ka Big Brother mbi Big Brother? Sepse çfarë të bën Perëndia, s’ta bën as policia!

NGJANKEMI SHUMË!

0

“Asnjë dallim thelbësor nuk i ndan njerëzit nga kafshët e tjera” thoshte kryeartikulli për evolucionin në revistën e famshme TIME. Sa më shumë mendova për këtë deklaratë përgjithësuese, aq më shumë fillova ta mirëkuptoja…

Si njerëzit, edhe majmunët kanë zotësi të dalluara gjuhësore. Fjalori i tyre është shumë i madh, gramatika e tyre është e ndërlikuar, dhe bisedat e tyre janë të thella dhe kuptimplota. Ndërsa aftësia e majmunëve për të shprehur gjuhën e tyre me shkrim është një provë tjetër e lidhjes së ngushtë midis tyre dhe njerëzve.

Përveç kësaj, majmunët kanë një prirje të fortë hetuese. Janë të çmuara kërkimet e tyre në fushat e matematikës, biologjisë dhe fizikës. Për më tepër majmunët (ashtu si njerëzit) kanë shumë dëshirë të mësojnë kuptimin e jetës. Kjo është arsyeja përse ata i kushtojnë shumë kohë filozofisë me një pasion mbresëlënës. Prova më e mirë që unë mund të paraqes në mbështetje të këtij pohimi është thënia e një filozofi të njohur majmun i cili tha, “Jeta është si një banane, e shijshme, por që mbaron shpejt”.

Ndërkohë, sa m’u bë qejfi kur pashë gjithë ata majmunë që i shkruanin revistës TIME në përgjigje të artikullit me titullin ‘Nga erdhi njeriu?’. Në mënyrë të veçantë më bëri përshtypje letra e një orangutangu që arsyetonte se majmunët kishin evoluar nga njerëzit dhe jo anasjelltas.

Gjithashtu, majmunët, ashtu si njerëzit, kanë një ndjenjë të mprehtë estetike. Ata admirojnë bukurinë dhe dëshirojnë fort të rrethohen nga sende të këndshme. Kur një majmun kultivon lule në vaso, ose var një pikturë në mur, vallë çfarë po bën veçse po shpreh dashurinë që ka për bukurinë? Përveç kësaj, majmunët kanë një shtytje të fortë krijuese. Kjo shihet te poezitë e tyre, te dramat, si dhe te muzika e tyre brilante.

S’mund të lëmë të papërmendur edhe ndjenjën e humorit që gjendet tek të gjithë majmunët. Edhe kjo është një provë e pakundërshtueshme që tregon lidhjen e ngushtë që kanë me njerëzit. Dëshira që kanë për një të qeshur të fortë duket qartë në ato shakatë e tyre të njohura prej majmunësh.

Në mbyllje, shpresoj që kam treguar më së miri që cilësi si arsyetimi krijimtaria, fantazia, dhe humori, edhe gjithë vetitë e tjera, nuk janë aspak ekskluzivitet i njeriut. Prandaj, sipas fjalëve domethënëse të revistës TIME: “Asnjë dallim thelbësor nuk i ndan njerëzit nga kafshët e tjera”, e si rrjedhojë, besimtarët lehin kot kur thonë se njerëzit dhe kafshët janë shumë të ndryshëm. Dhe duket qartë që ata e kanë shumë gabim kur insistojnë se ky dallim del prej faktit që Zoti na krijoi sipas imazhit të tij. Erdhi koha të lirohemi prej mendimeve të këtij lloj, e të përqafojmë dinjitetin që na jep barazia me kafshët.

VARRI BOSH

0

Zbardhi agimi! Gratë që kishin qenë pjesë e rrethit të Jezusit shkojnë te varri-shpellë (aty ku ishte vënë trupi i tij) mirëpo, kur arrijnë aty, gurin e madh e gjejnë të rrokullisur nga hyrja e varrit dhe kur shikojnë brenda, në vend që të gjejnë trupin, atyre u del para engjëlli i Zotit që i drejtohet me këto fjalë, “Pse e kërkoni të gjallin midis të vdekurve? Ai nuk ështe këtu por është ringjallur”! Dhe vazhdoi duke i porositur, “Shkoni shpejt t’u thoni dishepujve të tij se ai u ringjall…”

Po marr shkas nga kjo histori në këtë prag feste, t’ju shpall lajmin e madh të pashkës që: Varri është bosh!

VARRI BOSH TREGON SE GJITHÇKA QË PRETENDOI JEZUSI ËSHTË E VËRTETË

Jezusi bëri shumë shenja kur ishte në tokë. A s’ishin ato të mjaftueshme për njerëzit të kuptojnë cili është ai? Sigurisht që po. Kush e kishte prekur ndonjëherë lebrozin, edhe më një të prekur të dorës ta shëronte? E kush e kishte bekuar një bukë fshati në mënyrë që ajo të dilte për të ushqyer pesë mijë e ca njerëz. E kush i kishte urdhëruar ndonjëherë djajtë siç bëri Jezusi?

E megjithatë, e pranoj që pretendimet e Jezusit për veten e tij dukeshin bombastike. Sepse mirë që shëroi, por ai tha që mund të falte mëkatet. Mirë që e shumëzoi bukën, por tha “unë jam buka e jetës”! E mirë që dëboi djajtë, por ai tha që Perëndia është Ati i tij – dhe jo në sensin e përgjithshëm, por duke e paraqitur veten si Birin e Perëndisë.

Çdo njeri që binte në kontakt me Jezusin u detyrua të pyeste, “Kush është ky që flet kështu?” Sepse Jezusi tha, “Unë jam drita e botës”, e “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta”. Ai shpalli, “Unë jam ringjallja”! Mirëpo, fakti që varri është bosh tregon në mënyrë bindëse që fjalët e tij nuk ishin bosh.

VARRI BOSH TREGON QË VEPRA E KRISHTIT NË KRYQ U KURORËZUA ME SUKSES!

Përse kishte ardhur Jezusi në këtë botë? Për të ndriçuar mendjet e njerëzve me fjalët e tij hyjnore? Po. Për t’i zbuluar botës (një botë e mbushur me perëndi të rreme) se kush është Zoti i vërtëtë? Patjetër që po. Për tëshfaqur dashuri ndaj nevojtarëve dhe për t’i hequr maskën hipokritëve? Të gjitha këto qëndrojnë! Por këto nuk janë të gjitha. Sepse Jezusi bëri edhe diçka tjetër qëvetëm ai mund ta bënte: U ofrua si flijim për të shlyer mëkatet e botës.

Kjo është pikërisht arsyeja përse ai duhet të vdiste në atë mënyrë. Që të përmbushte drejtësinë hyjnore. Por si mund të kuptojmë që ia doli në këtë detyrë? Si mund të dimë me siguri që fajet tona u lanë dhe që duke besuar në “qengjin e Perëndisë” të kemi dalë të shfajësuar përpara Zotit të madh e të shenjtë…?

Sepse varri është bosh! A e dini ç’do të thotë kjo? A e kuptoni? Që vepra e Jezus Krishtit në kryq ka dalë me sukses! Që kemi një shpëtimtar të gjallë që del garant për ne sot në qiell.

VARRI BOSH TREGON QE KA LINDUR NJE EPOKË E RE

Jo vetëm sepse datojmë kalendarin dhe historinë e njerëzimit duke u orientuar prej jetës së Krishtit në tokë, por fakti që varri është bosh tregon shumë më tepër. 

Asnjë nuk ia hedh vdekjes. Varri fiton gjithmonë dhe çdo njeri, herët a vonë, i kthehet pluhurit. Ky ISHTE rregulli i pathyeshëm – por Krishti e theu. Dhe mos mendoni që doli nga varri siç ishte, jo, jo! Ai u ngrit me jetë të amshueshme në trupin e tij tani të pavdekshëm!

Duke parë atë varrin bosh, shikojmë që kanë filluar të ndryshojnë të gjitha gjërat. Sepse e reja që ka nisur në trupin e Jezus Krishtit do të ndryshojë gjithçka. Kemi të bëjmë me fillimin e një bote të re!

Në trupin e njeriut mund të mos ndihet akoma, por ata që janë lidhur me Krishtin kanë filluar ta ndiejnë në zemrën e tyre dhe në mendjen e tyre forcën e jetës së re. Mos më thuaj që kjo nuk ka vlerë! A e ke parë nga afër një që po ndërron jetë që ka njohur Krishtin, që ka shpresë? Dhe a e ke parë nga afër një që po ndërron jetë, që po vdes në mëkatet e tij? 

Dhe pse trupi plaket e sëmuret, Krishti i dhuron njeriut shpresën e gjallë – sepse varri nuk do të jetë shtëpia jonë e fundit, por stacioni ku e ndërrojmë trenin për të shkuar drejt Zotit.

ÇFARË DO TË THOTË VARRI BOSH PËR JU? 

E keni menduar ndonjëherë rëndësinë e kësaj?

A nuk e dini që “varri bosh” ju tregon që Jezusi është shumë më tepër sesa një profet?

A nuk ju gëzon zemra që Krishti doli nga varri për të treguar që çmimi u pagua dhe që mallkmin na e hoqi?

A e dini që nuk është vetëm kjo botë – dhe që varri bosh është prova bindëse e kësaj?

Ju që keni përjetuar jetën e re të Jezus Krishtit në jetën tuaj – jeni gjithë hare në këtë festë sepse keni një Zot të gjallë, një shpëtimtar të përjetshëm që nuk do t’ju harrojë kurrë. Ashtu sikurse ai nuk mund të vdesë më kurrë.

Ndërsa për ju që këto të vërteta “të varrit bosh” janë fjalë të huaja, dhe për të cilët shpresa e Krishtit është veçse një fjalë kalimthi çfarë t’ju them? Nuk jeni të shqetësuar për mungesën e shpresës? Apo për gjendjen tuaj shpirtërore? Se trupi mund të jetë i gjallë, por shpirti jo. 

Kur shkuan gratë për të vajosur trupin e Jezusit, nuk e dinin që ai ishte ngjallur, nuk e dinin që varri ishte bosh. Mirë që e rrokullisi engjëlli që të kuptonin që ai nuk ishte më aty, se ai ishte gjallë. Mos vallë ka një gur të madh që nuk ju lë juve të shikoni që shpëtimtari rron? Cili është ai gur? Cila është ajo pengesë?

A është një gur intelektual? Se thua që nuk mund të besosh që mund të ndodhi diçka kundër ligjeve të natyrës? Por ato ligje kush i krijoi? Pse, Ai Perëndi që krijoi njeriun e parë, nuk mund ta ngjalli Jezusin? Le t’i lëmë këto diskutime.

Mos vallë është një gur shpirtëror? Se nuk do të besosh. Se nuk do të pranosh autoritetin e Zotit mbi jetën tënde. Por kjo nuk ka kuptim. A dëshiron të refuzosh shpëtimin? Me se do ta këmbesh shpresën që jep Krishti?

Urimi im për ju është ky: Siç u rrokullis guri nga varri i Jezusit, i largoftë Zoti gurët nga zemrat tuaja dhe derdhtë hirin e tij mbi ju. 

Krishti vdiq. Krishti u varros. Por Krishti u ngjall!

PASHKËT: SHPRESA TE ZOTI

0

Shpresa është një forcë e madhe. Mund të jetë e padukshme, por është e pamohueshme. Ka njerëz që mendojnë që shpresa është dicka iluzive. Por përvoja na tregon që shpresa ka një ndikim të madh te njeriu.

Shpresa e bën dallimin midis dy njerëzëve që ndodhen në rrethana krejt identike. Ndonëse nga jashtë të duken njësoj, njëri ka një burim të brendshëm, ndërsa tjetri është bosh.

Shpresa te Zoti është shpresa e vërtetë. Ajo është një shpresë e gjallë dhe hyjnore. Nuk po flas për optimizmin njerëzor. Ka njerëz që janë prej natyre optimist. Por shpresa është më shumë sesa aq. Se njeriu më optimist në botë mund të zhgënjehet edhe të përballet me situata që e lënë me shpirt të thyer. Por aty ku optimizmi bie në gjunjë, shpresa hedh hapa përpara, qoftë edhe përmes vuajtjes.

Dhe mos mendoni që shpresa është vetëm një gjendje emocionale e mirë. E nuk duhet të ngatërrohet as me filozofinë pozitive. Shih Jezusin. Pozitiv ndihej kur u tradhtuar, kur e fshikulluan, apo me padrejtësi e dënuan? Si e gyjkoni? E megjithatë, ai nuk ishte pa shpresë.

Njeriu që jeton me shpresë, nuk jeton pa halle. Kam parë njerëz që jetojnë mes të mirave, por u mungon shpresa. Dhe kam parë një njeri që ka një thes me probleme mbi kurriz, por shpresa në shpirtin e tij nuk e lë të dorëzohet.

Kështu edhe Krishti; me dhimbje të madhe ecte drejte Golgotës duke mbajtur kryqin e tij në krah, por sytë i drejtonte lart! Sepse të shpresosh është të dish që po beson në diçka më të madhe sesa vetja.

Shpresa e Zotit ka një bazë të fortë. Themelohet mbi të vërtetën e Perëndisë, e jo mbi premtimet bosh të njerëzve. Ai që e vë shpresën te Zoti, a nuk do të dalë i fituar në fund?

E sigurisht që shpresa nuk bazohet mbi probabilitet. Sa ishte probabiliteti që Jezus Krishti do të ngjallej? Kjo ishte diçka e pamundur, por prapë se prapë ai u ngjall!

Mund të shuhet jeta, por jo shpresa. Sepse shpresa është më e fortë sesa vdekja. E rrokullisën një gur të madh mbi grykën e varrit të Krishtit, dhe vendosën ushtarë të ruanin trupin e tij të pajetë. Por mundimi i tyre ishte i kotë. Se ai që vdiq duke shpresuar në Perëndinë, do të triumfonte pastaj mbi çdo gjë të keqe: mbi djallin, mbi vdekjen dhe mbi botën.

Çfarë do të thotë kjo për ne sot?

Zoti nuk ndryshon. Siç shpresuan në Jezus Krishtin në atë kohë, duhet të shpresojmë edhe ne.

Shpresa te Zoti është dritë për mendjen e errësuar.

Shpresa te Zoti është ilaç për zemrën e rënduar.

Shpresa e Zotit të jep kurajo kur je i vetmuar.

Shpresa e Zotit të ngre kur je i rrëzuar.

Shpresa është largpamëse. Vështirësitë të rrethojnë, por shpresa shikon përtej atyre. Ajo shikon të ardhmen përmes dashurisë së Jezusit që u shfaq në kryq për ne. Sepse ai që dha jetën për ne, si mund të na harrojë?

Pyesim: Cila është shpresa jonë? Që nuk do të vuajmë ndonjëherë? Jo. Por nëse vuajmë për Zotin, ai do të na ngushëllojë.

Ku qëndron shpresa e Zotit? Që nuk do të na bëhet asnjë padrejtësi? Jo. Por, nëse na bëjnë padrejtësi, do të vijë dita që Zoti do të na japë të drejtën.

Përse shpresojmë në Zotin? Që të shërohemi patjetër? Jo patjetër. Por nëse nuk shërohemi e dimë se ku do të shkojmë. Kjo është shpresa e vërtetë.

A s’kemi shpresë që do të ndërhyjë Zoti për ne? Zoti ndërhyn çdo ditë! Sa herë që të ndodh diçka e mirë është dora e Zotit që po të bekon.

Fundi i gjithë kësaj që po themi është kjo: Edhe nëse shpresa është e vetmja gjë që të ka ngelur, nuk je i pashpresë.

Shpriti yt ka nevojë për shpresë. Familja juaj ka nevojë për shpresë. Prandaj, shpresoni në Zotin!

Kush shpreson në Krishtin, nuk mund të humbasë. Por cili është ai që mund të jetojë pa shpresë?

Ç’KUPTIM KA KRYQI?

0

Ç’kuptim ka kryqi i Krishtit? Cila është domëthënie e asaj që i ndodhi Jezusit?

Së pari, kryqi na tregon sesa e padrejtë është bota. Në ç’mënyrë? Shihni Jezusin në kryq, dhe bëni këtë pyetje, si përfundoi aty?

Mjafton të kthehemi mbrapa në kohë vetëm një natë para kryqëzimit. Jezusi po qendronte me dishepujt e tij në një vend që quhej kopshti i Gjetsemanisë. Papritur vjen një turmë e armatosur dhe e arrestojnë Jezusin. Që andej e çuan fillimisht te kryeprifti e pastaj përpara këshillit të Judenjve. Hetimi dhe gjyqi u zhvilluan kundër Jezusit pa asjnë vonesë. Në këshillë ishin mbledhur kreret e popullit dhe drejtuesit fetar. Këta ishin njerëz të shkolluar, dhe ç’është më e rendësishmja, ishin të brumosur me ligjin e Zotit. Të shkon në mendje, se nga gjithë njerëzit në botë, këta duhet të ishin në gjendje t’i bënin Jezusit një gjyq të ndershëm. Por jo. Atyre nuk u intëresonte e vërteta, këta donin vetëm se si ta gjenin Jezuin fajtor.

Cilat ishin akuzat që sollën kundër tij? A kishte bërë diçka të keqe për të cilën meritonte të denohej. Asnjë gjë. Asnjë faj. Përveç kësaj: Kishte shkuar kudo në Jude duke bërë të mira e duke shëruar të sëmurët. Tjetër gabim, kishte? Jo, veçse po ta quash faj predikimin e së vërtetës në praninë e atyre që nuk duan ta dëgjojnë. Dakord, ai bëri edhe këtë: e spastroi tempullin nga matrapazat që shisnin në vendin e lutjes.

Por Jezusi nuk kishte mashtruar, nuk kishte vjedhur, e patjetër nuk kishte vrarë. E megjithatë, u përpoqën me dëshmitar të rremë të gjenin prova kundër tij. Ishte një gyjkim skandaloz që behej sa për sy e faqe. Këta kërkonin vetëm justifikim për të shpallur dënimin që e kishim patur në mendje kohë me parë.

Ligji kërkonte që të paktën dy persona të jepnin dëshmi të njëjtë në mënyrë të provohej fajësia. Por edhe pse skena ishte e parapërgatitur, nuk gjenin dot dy veta të gënjenin njësoj. Kur në fund, nga dëshpërimi e dënuan gjoja per blasfemi.

Pastaj, nuk humbën më kohë, dhe e çuan Jezusin te Pilati, guvernatori romak, i cili qevëriste në Jeruzalem. Kështu që e kishte rradhën Pilati ta merrtë në pyetje. Dhe çfarë qendrim mbajti? Edhe pse e pranoi me gojën e vet që Jezusi ishte i pafajshëm, dhe megjithëse gruaja e Pilatit e paralajmëroi të mos përzihej në çështjen e tij, ky prapë e urdhëroi që Jezusi të dënohej me vdekje.

Pa dyshim që Jezusi nuk ishte i pari e as i fundit të dënohej nga një gyq i padrejtë. Dhe nuk ishte as i pari dhe as i fundit të vuante dënimin e kryqëzimit. Por padrejtësia e botës arriti kulmin në kryqëzimin e tij sepse ky ishte burri më i ndershëm që kishte shkelur ndonjëherë në këtë tokë. Dhe shiko si u trajtua! Kur bota e dënoi kështu Jezusin, që s’kishte bërë asnjë mëkat, kjo e vërtetoi në mënyrë përfundimtare padrëjtësinë e saj.

Sa mizor është njeriu!

Përveç kësaj, kryqi na zbulon sesa mizor është njeriu. Mirë që i bënë gjyq të padrejtë, mirë që e dënuan me vdekje, por përse duhet ta fshikullonin? Përse duhet ta godisnin e ta përshtynin e ta tallnin? E të vinin një kurorë me ferra mbi kryët e tij? A nuk kishin dëgjuar për të mirat që ai kishte bërë? A nuk kishin dëgjuar për njerëzit që ai kishte shëruar? Patjetër që po. Por prapë e goditën. E prapë e qëlluan. Tamam sikur gjenin kënaqësi në atë punë.

Madje, pasi e mbërthyen Jezusin me gozhda, akoma s’ishin të ngopur. Edhe te kryqi i vazhduan provokimet. Nuk mjaftonte fakti që po vuante tmerrsisht në sytë e të gjithëvë, e nuk patën mëshirë që ishte dhe nëna e tij aty pranë, duke parë me sy vdekjen e të birit. Jo. Jo. I thoshnin me tallje: “Nqs je bir i Perëndisë, zbrit nga kryqi! I shpëtove të tjerët, tani shpëto vetveten.” E fjalë dhe ngacmime më të ndyra sesa këto. Kjo skenë të bën të ngresh pyetjen: Çfarë i ka hyrë në barkë njeriut që sillet kështu, fare pa shpirt?

Dhe këtu zbulojmë diçka: njerëzia u gëzuar kur doli një mrekulli-bërës, por duket sikur u gëzua akoma më shumë kur ky e pësoi keq. Ç’është kjo mizori e madhe? Përse duhet ta trajtonin Jezusin në këtë mënyrë? A nuk është sepse ai ishte drita mes nesh. Ndërsa njeriu është i lig, dhe ka mbushur shpirtin e tij me errësirën.

Mirësia e Pakufijshme

Kjo na çon te një e vërtetë tjetër që u zbulua mjaft qartë atë ditë në Golgotë: Sa i mirë qenka Jezus Krishti! Gjithë ato vuajtje. Gjithë ato tortura. Dhe megjithese Jezusi e dinte që do t’i bënin më të keqen, ai nuk i kthehet kundër. Si ka mundesi? Jezusi as nuk i shau. As nuk i mallkoi. Përkundrazi, ai iu drëjtuar qiellit me lutjen: “Fali o Ate, sepse nuk dinë çfarë bëjnë!” Kush vepron kështu?

Nëse mendoni që s’kishte çfarë të bënte tjetër, po mendoni gabim. Reflekto pak, ai që e urdhëroi stuhinë dhe ajo pushoi, Ai që urdhëroi djajtë të largoheshin dhe iu bindën, nuk i urdhëronte dot këta?

Edhe gjatë kohës që rrinte në agoni, mëndjen nuk e kishte vetëm te vetja. E kishte te e ema, se kush do kujdesej për të më pas, dhe iu drejtuar dishepullit të tij kështu: “Ja nëna jote” dhe Marisë “Ja biri yt”.

Edhe ndërsa qëndronte në kryq, sa i mirë që tregohet me keqbërësrin që po vuante në krah të tij. Ky i penduari i drejtoi Jezusit një lutje, dhe Jezusi gjeti forcë t’i jepte shpresë edhe pse ishte në agoni për vete.

Sa i mirë qenka Jezusi! Kushdo që studion skenën e kryqëzimit nuk mund të thotë ndryshe, vetëm po i ka sytë dhe veshët plotësisht të mbyllura. Madje edhe oficeri romak që rinte në krah të kryqit, një njeri që kush e di sa kryqëzime e sa skena të tjera rrënqethëse e kishte parë në jetë, kur ai pa se si sillej Jezusi në kryq, tha “më të vërtetë ky ishte Biri i Perëndisë.”

Zbulohet mëkati

Por ka edhe një të vërtetë tjetër këtu: Kryqi i Krishtit na dëshmon se sa i tmerrshëm është mëkati i njeriut. Jo vetëm sepse Krishtit i bënë gjyq të padrejtë, e jo vetëm sepse vunë dorë mbi të shenjtin, por për një arsye tjetër akoma më bindëse: Jezusi po vdiste për mëkatet tona.

Sipas drëjtësisë, shkalla e dënimit duhet të pasqyrojë shkallën e krimit. Nëse Perëndia ka caktuar vdekjen e Birit të tij të shenjtë për të paguar mëkatet tona, sa të rënda duhet të jenë ato mëkate!

Ne kemi tendencë ta zbusim mëkatin, ta marrim lehtë, t’i nënvlerësojmë fajet tona. Por Zoti di t’i vlerësojë se sa serioze janë ato më të vërtetë. Dhe nëse iu desh vdekja e Birit të Perëndisë në kryq të largojë fajet tona, le të mos guxojmë të themi që ato s’janë aq serioze.

Drejtësia vihet në vend

Dhe kryqi na tregon se sa i drejtë është Zoti gjithashtu.

Ju e dini si është drëjtësia njerëzore. Ju e dini se në botën tonë edhe atëherë kur kapet keqbërësi, madje kur ka prova të qarta që është fajtor, ai mund të mos dënohet. Se si shtrëmbërohet drejtësia, a me fjalë të zgjuara, a me një shkelje syri, dhe fajtori del i pafaj!

Por mos mendo që I Shenjti Zot është si ne. E të mos sajojmë një perëndi sipas imagjinatës sonë që nuk mërzitet me mëkatin. Perëndia në drëjtësinë e tij nuk mund t’i mbylli sytë ndaj së keqes. Ai nuk mund të bëjë sikur ne s’kemi mëkatuar. Në drejtësinë e tij Zoti duhet ta dënoj mëkatin. Ai është dritë, dhe në të nuk ka kurrëfarë errësirë.

Atëherë, si mund të vihet drëjtësia në vend, përveç duke na dënuar në ditën e gjykimit? Por ja që Zoti gjeti një rrugë. Ky shpëtim erdhi me anë të qengjit të Perëndisë, që u ofrua si flijim i përsosur për të larë mëkatet e popullit të tij. Kështu përmbushet tamam drëjtësia.

I vetmi shpjegim

E së fundmi, kryqi i Krishtit na tregon se sa e madhe është dashuria e Perëndisë. Çfarë tjetër e shpjegon ardhjën e shpëtimtarit nga qielli në tokë? Çfarë tjetër e shpjegon faktin që Perëndia e lejoi birin e tij të vuante një vdekje të tmerrshme si kjo?

Sepse Perëndia e deshi aq botën sa dha birin e tij të vetëmlindur, që kushdo që beson në të të mos humbasë por të ketë jetë të përjetshme. Vetëm dashuria hyjnore mund të bëntë një sakrificë të tillë. Dashuria e Atit dhe e Birit gjithashtu.

Vërtetë mendon që Jezusi nuk mund të shpetonte veten nga kryqi? Të dashur miq, nuk ishin gozhdët që mbanin Krishtin në kryq, por ishte dashuria e tij për të humburit!

Çfarë kuptim ka për ju?

Në mbyllje, më lejoni t’ju pyes çfarë kuptim ka kryqi i Krishtit për ju? Çfarë shikon mbi kodrën e Kalvarit? E di që ka gjera që i kuptojmë dhe ka gjera që nuk i kuptojmë lidhur me Zotin. Por te kryqi i Jezus Krishtit a nuk shikon disa të vërteta të mëdha? Te ai kryq, a nuk shikon padrëjtësinë e botës? Te ai kryq, a nuk shikon ligësinë e njeriut? Dhe te ai kryq, a nuk shikon mëkatin tënd?

Te Kalvari nuk zbulojmë vetëm anën e errët të gjërave, sepse prej kryqit shkëlqen edhe drita hyjnore. A nuk shikon mirësinë e Jezusit që duroi vuajtjet e mëdha që të shpëtonte pikërisht ata që e keqtrajtuan? Edhe, a nuk shikon që drejtësia e Perëndisë u vu në vend? Dhe kjo nuk është pak. Dhe a nuk shikon dashurinë e Zotit për të shpëtuar një botë të humbur. Madje për të shpëtuar të gjithë ata që besojnë në emrin e Jezusit. Sepse ky është mesazhi i kryqit: Të vësh besimin tënd në veprën e tij, edhe jo te merita juaj personale. Kryqi i Jezus Krishtit ju drejtoftë edhe juve në rrugën e shpëtimit! Amin.

Vezët e Pashkës

0

Rënia e këmbanave, ndezje e zjarreve, gatime të veçanta janë disa nga traditat që praktikohen për pashkët, por lyrja e vezës është tradita më e njohur e kësaj feste.

NUK E PËRBALLON DOT VITIN E RI?

0

Për shumë njerëz festat e fundvitit nuk sjellin gëzim por janë një faktor që krijon më shumë stres dhe mërzitje. Madje, sipas mjekëve, rastet e depresionit mund të jenë më të shpeshta në këtë periudhë sesa në çdo kohë tjetër të vitit.

Sigurisht që arsyet për këtë janë të ndryshme: pritjet e parealizueshme përsa i përket festave dihet që prodhojnë pezmatim, sidomos te persona të ndjeshëm. Shtrëngesa ekonomike është një faktor tjetër për tensionimin e jetës gjatë festës, sepse duhen kryer shpenzime shtesë në një kohë kur buxheti familjar është tashmë i rënduar.

Është vënë re gjithashtu, që konfliktet familjare shpeshherë shfaqen ose rihapen gjatë festave. Kjo është disi paradoksale sepse festat synojnë pikërisht të kundërtën, afrimin e njerëzve me njëri-tjetrin. Ndërsa ata që kanë humbur një të afërm gjatë vitit mund të përballen me boshllëk dhe trishtim në kohën e festave të fundvitit, gjë që është deri diku e pashmangshme.

Përveç kësaj, mbingarkesa në kohën e festave shkakton lodhje dhe rrjedhimisht më shumë nervozizëm, edhe pse aktivitetet në të cilat mund të jeni të përfshirë janë të kënaqshme në vetvete.

Një nga problemet që shkakton më shumë mërzitje është vetmia. Njerëzit që nuk kanë të afërm përreth, kur shikojnë të tjerët të rrethuar nga dashuria familjare gjatë festave, ndihen më keq sesa zakonisht. Por vetmia prek edhe ata persona që po përjetojnë marrëdhënie jo të mira familjare: gruaja që s’gjen ngrohtësi në martesë; fëmija që s’ndjen dashurinë prindërore; vajza që keqtrajtohet; i riu që s’ka shoqëri të mirë.

Si mund ta ulësh nivelin e stresit ose të luftosh vetminë në jetën tënde gjatë festës? Ka disa hapa që ti mund të marrësh për të ndihmuar veten:

• Mos krijo pritje që festat duhet të dalin të përsosura. Nuk ka gjë të përsosur në këtë jetë.

• Ki kujdes të mos kryesh më shumë shpenzime sesa duhet për Vitin e Ri.

• Ndihmo një person që është më fatkeq. Shumëkush ka zbuluar sekretin që duke ndihmuar një person në nevojë ai përmirëson gjendjen e vet emocionale gjithashtu.

• Sill ndërmend gjithçka që është e mirë në jetën tënde dhe mos mendo vetëm për problemet e tua dhe gjërat negative.

• Mos rri në shtëpi gjithë ditën. Dil, bëj një shëtitje dhe tako njerëz të tjerë. Edhe një përshëndetje ndërsa shkëmbehesh me dikë në rrugë është ilaç i mirë për shpirtin.

• Merr pjesë në programin e një kishe të mirë nga ato që nxisin shpresën. Kishat janë vende për lutje ndaj Zotit, por edhe vende për të gjetur miqësi, inkurajim dhe mbështetje. Nëse nuk ke marrë pjesë ndonjëherë në kishë, mos ki turp ta provosh.

Çfarë të bëj tjetër?

Nëse mendoni që keni depresion dhe nuk po vuani thjesht nga mërzitja është e këshillueshme të kërkoni ndihmë profesionale. Gjithsesi, është e rëndësishme të dini që njeriu nuk ka lindur rastësisht në këtë botë. Ka një Perëndi që ka krijuar njeriun dhe ai nuk është larg nesh nëse e kërkojmë. Provo t’i lutesh Zotit për ndihmë. Ndoshta ndihma do të vijë në një formë ndryshe nga ajo që ke menduar, por çdo ndihmë që vjen nga lart është e mirë

ÇFARË NA MËSOI VITI 2020?

0

Risqe në peshore

Jeta është e mbushur me rreziqe të vogla e të mëdha. Çdo ditë të duhet të llogarisësh riskun e asaj që do të bësh apo koston e asaj që do të lësh pas dore: Të ruash punën apo shëndetin? Distancën apo mendjen? Ta vesh maskën këtu apo pastaj? T’i rri shokut më afër apo më larg? Kjo situatë e qartësoi që jeta është e mbushur me zgjedhje, shpeshherë midis dy të këqijave. Mirë e ka thënë populli: Zoti na ruajtë mendtë e kokës!

Njeriu kërkon përgjigje

Sa të etur ishin njerëzit për të marrë shpjegime mbi situatën, sidomos gjatë muajve të para të pandemisë! Se i kërkonin në vendin e duhur, apo ishin në gjendje të dallonin cilat sqarime ishin të sakta dhe cilat jo, prapë së prapë, të gjithë njerëzit ishin të uritur për informacion. Pse? Se ashtu na ka krijuar Zoti. Jemi qenie që e ndiejmë të nevojshme të kuptojmë botën përreth.

Gënjeshtra përtypet kollaj

U vërtetua në mënyrë përfundimtare që njerëzit e kanë më kollaj të besojnë gënjeshtrën sesa të vërtetën. Teoritë konspirative nga më të çuditshmet pushtuan faqet e gazetave, mbushën portalet dhe u shpërndanë në mënyrë të rrufeshme si asnjëherë tjetër. Kush e ka fajin? Media që i promovon lajmet e rreme apo publiku që merret me llafe kot? Por kjo s’është ndonjë gjë e re. Edhe në kohët e vjetra, Zoti e komentoi situatën e popullit të tij me këto fjalë: “Është kryer një gjë e shëmtuar: profetët profetizojnë në mënyrë të rreme, ndërsa popullit tim i pëlqen që gjendja është e tillë. Por çfarë do të bëni kur të vijë fundi?”.

Nuk e dimë të ardhmen

Cili horoskop parashikoi që do të binte kjo flamë? Cili drejtues shteti? Madje, edhe ata virologë që kishin paralajmëruar rrezikun e një pandemie, nuk e parashikuan që do të binte një virus i tillë. Vetëbesimi ynë i tepruar merr përgjigjen e merituar nga Bibla: “Mos u mburr me ditën e nesërme, sepse nuk di atë që mund të sjellë një ditë”.

Kotësia e shumë gjërave

Ndoshta e keni ditur që prioritetet nuk i keni patur ashtu siç duhet, por tani është qartësuar më shumë kjo gjë. Ai zëri i brendshëm që të thoshte që ato plane, projekte, e dëshira për të cilat po e vrisje mendjen kaq shumë nuk janë aq të rëndësishme, tani të bërtet me zërin e Predikuesit: “Kotësi e kotësive. Gjithçka është kotësi”. Pra, nëse kjo krizë nuk të bën të rivlerësosh rëndësinë e gjërave, çfarë ngelet për të thënë?

S’jemi zotër

Shkenca ka bërë përparime të mëdha. Në krahasim me brezat që erdhën para nesh, disponojmë shumë më tepër tekonologji, e jemi mësuar të zotërojmë pjesën më të madhe të gjërave që na rrethojnë. Por, mos ndoshta kjo na ka krijuar ide të ekzagjeruara përsa i përket pushtetit tonë mbi jetën? Vjen pastaj një pandemi, duke shpuar flluskën e iluzionit që ne jemi në kontroll.

O sa e brishtë!

E morëm vesh që jeta është më e pasigurtë nga sa menduam. Njerëz që njohim kanë ikur papritur. Të tjerë kanë ngelur duke luftuar për të rifituar shëndetin e humbur. Fjala e psalmistit është me vend: “Ditët e njeriut janë si bari; ai lulëzon si lulja e fushës;në qoftë se era i kalon sipër, ai nuk është më dhe vendi i tij nuk njihet më”. Kjo na çon te konkluzioni: “Na mëso, o Zot, të numërojmë ditët tona, që të fitojmë një zemër të urtë”.

Fati është mister

Edhe pse virusi ka goditur më shumë ata që janë në moshën e tretë, ka edhe 90 vjeçarë që e kanë hedhur e 40 vjeçarë që kanë ngecur. Kush mund të thotë se cili do të jetë fati i tij? Në kohët biblike, i moçmi Isak tha: “Ja, unë jam plak dhe nuk e di në ç’ditë kam për të vdekur”. Bibla shton: Sepse njeriu nuk e njeh orën e tij; ashtu si peshqit që kapen në një rrjetë dhe si zogjtë që kapen në një kurth, kështu bijtë e njerëzve kapen në kurth në kohën e fatkeqësisë, kur ajo bie papritur mbi ta.

Shpresa të mban gjallë

Shumë njerëz kanë përjetuar sëmundje gjatë vitit që shkoi, jo vetëm KOVID. Por akoma më shumë njerëz kanë përjetuar kriza shpirtërore, duke luftuar me frikën, izolimin e fajin. U bindëm se sa e domosdoshme është shpresa në jetën e njeriut. Mund të bësh pa shumë gjëra në jetë, por shpirti që ka ngelur pa shpresë, është vërtetë në hall. Kritikohet njeriu përse i hedh sytë Zotit vetëm kur e zë e keqja. Por unë them më mirë vonë sesa kurrë! A nuk tha Jezusi vetë: “Unë kam ardhur të shpëtoj të humburit”? 

Ku po beson?

Siç ndodhi me Titanikun po na ndodh neve. Thanë që ajo ishte e pambytshme. Kryelartësia shkoi deri aty sa thoshin “S’ka perëndi ta mbysë këtë anije!”. Por ajo që u konsiderua më e sigurta, u përplas papritur me një akullnajë gjigante dhe u fundos. Disa nga njerëzit më të pasur humbën jetën atë ditë. Por edhe të tjerë që ishin të varfër e të panjohur. Deti i ftohtë nuk bëri dallim. Dallim bëri vetëm Zoti, i cili mori shpirtrat e tyre e duke i ndarë i çoi në një nga dy vendet.

Besimi nuk është imunitet

Disa besimtarë janë shprehur se virusi nuk i prek se i mbron Zoti. Koronavirusi, si asnjëherë më parë, ka nxjerrë në pah që këto lloj pretendimesh janë të gabuara. Besimi te Zoti nuk të përjashton nga rreziqet që ka kjo botë. Besimtari i urtë e di që jeta ka prova, por ai vazhdon të besojë te Zoti edhe në kohëra të mira edhe në kohëra të vështira. Edhe Jezusi kështu i tha dishepujve të tij: “Në këtë botë do të keni shqetësime”. Ai nuk i premtoi që jeta do të ishte fushë me lule, por që në çdo hap, ata do të përjetonin paqjen e Perëndisë në zemrat e tyre dhe në fund do të ishin me Zotin.

Jeta vazhdon

Sado probleme që shkaktoi pandemia, jeta vazhdon. Gjatë këtij viti janë martuar, kanë lindur, dikush filloi një shkollë, një tjetër e mbylli diplomën, dikush po ndërton shtëpi, një tjetër ka blerë makinë. Edhe pse disa e kanë humbur vendin e punës, shumë të tjerë kanë vazhduar të ngrihen në 6 të mëngjesit se janë turni i parë. Zë vend urtësia biblike: “Për çdo gjë ka një kohë…”

 “A vdekja a liri”!?

Kur e shikon më mbrapa, duket shumë e çuditshme sa shumë i kemi komentuar ato kufizimet e lirisë sikur qeveritë po na e bënin kastile çdo gjë për inat. Ndoshta masat nuk ishin efikase, por kujt i interesonte të na e bënte kot këtë punë? Akoma nuk e keni kuptuar që kur e shikojmë jetën me syzat e egoizmit tonë, e shohim shtrembër? Të tjerët po vdesin edhe unë mërzitem për faktin që jam mbyllur në shtëpi me familjen time pas orës 10. Ç’është kjo?

Ka akoma njerëz të mirë

I pamë ato skenat e shëmtuara në vendet e “qytetëruara” ku shumëkush mendoi vetëm për vete. Media këto raste i pret. Megjithatë, kush është i informuar, e di që ka shumë e shumë persona që kanë shfaqur mirësi pa interes ndaj të tjerëve në këtë kohë të vështirë. Bota ka probleme plot, por njerëzit e mirë nuk janë zhdukur ende. Më thuaj, a e kam gabim?

Jemi ankuar kot

Që jemi ankuar kot pa rënë kjo murtajë, të gjithë e themi. Përse nuk ishim më mirënjohës kur jeta ishte më normale?

A jeni mirë me shëndet? I ke mirë fëmijët? Je në punë? Ka njerëz që kujdesen për ty, që të duan dhe të qëndrojnë afër? A keni për të ngrënë? A gëzoni shtëpi edhe mjete komunikimi? Kur jemi mirë, shumica prej nesh nuk e marrim mundimin të falenderojmë Zotin për bekimet e tij. Përse jemi kaq mosmirënjohës?

Nuk vëmë mend

Një i mënçur ka thënë që “Historia na mëson që historia s’na mëson asgjë”. Shumë përmendore ka për ushtarët që humbën jetën gjatë luftës së parë botërore, por sa ka për ata njerëz (më të shumtë në numër) që u shuan nga gripi spanjoll? Mos vallë kjo ndodh sepse pandemitë e nxjerren bllof pretendimin e klasës drejtuese që gjithçka mund të zgjidhet? Por le të fokusohemi te indivdi. Sa veta do të ndryshojnë karakterin e tyre për mirë për shkak të pandemisë? Ka shumë njerëz që nuk zënë mend asnjëherë, edhe pse kalojnë në prova të forta. Gjasat janë që ai që ishte i mirë, do të vazhdojë të jetë i mirë, ndërsa ai që është i keq, do të vazhdojë të jetë i tillë. Veçse ndodh një mrekulli në shpirtin e tij…

KUJDES VETËMJEKIMIN

0

Të gjithë praktikojmë vetëmjekimin nga pak. Është mëse normale që njeriu të reagojë ndaj simptomave që i shfaq trupi duke marrë masa të përkohshme (sa të shkojë te doktori) apo duke u vetëkuruar nëse problemi është diçka që ndodhet brenda kompetencave të tij. Një lloj vetëmjekimi quhet edhe menaxhimi i ilaçeve që të ka dhënë doktori, sepse duhet të jesh i ndërgjegjshëm t’i pish sipas recetës, por edhe të njoftosh për ndonjë reagim jo të duhur apo përkeqësim të mëtejshëm të gjendjes. Megjithatë, duhet konstatuar që vetëmjekimi e kalon ndonjëherë cakun e duhur. Kjo vjen nga mbivlerësimi i njohurisë që ka individi për çështjet shëndetësore, apo nënvlerësimi i simptomave, apo mosbesimi ndaj personelit mjekësor, e kësisoj vetëmjekimi i gabuar mund të krijojë komplikacione të panevojshme. Ka raste edhe kur i sëmuri nis një trajtim të pasaktë për shkak të këshillave që i japin miq apo familjarë të tjerë, të cilët edhe pse e kanë gabim, e këshillojnë me këmbëngulje! Vetëmjekimi i gabuar nuk ndodh vetëm në sferën e sëmundjeve fizike. Njoh edhe raste kur njerëzit i janë nënshtruar një vetëkurimi të gabuar për problemet e tyre shpirtërore. Kjo përfshin përdorimin e ilaçit të gabuar, përdorimin e ilaçit të duhur në mënyrë të gabuar, apo vizitën te “doktori popullor” në vend të vajtjes te personi i kualifikuar. Që Bibla, lutja, pendimi e rrëfimi janë pjesë e një rimëkëmbjeje shpirtërore, nuk diskutohet. Por duhet thënë që feja autodidakte mund të jetë po aq e pakëshillueshme sa është vetëmjekimi fizik.

KRISHTLINDJA NUK ANULLOHET

0
640-02949388 © Masterfile Royalty Free Model Release: Yes Property Release: No boy at christmas holding a candle

Violinisti me famë botërore, Niccolo Paganini, po luante një pjesë të vështirë përpara një auditori të madh. Papritur një nga telat e violinës u këput, por ai vazhdoi të luante duke improvizuar bukur. Pastaj, dy tela të tjerë u këputën, dhe ai e përfundoi veprën duke luajtur vetëm me një tel.

Kur duartrokitjet pushuan, ai uli kokën duke i thënë kështu dirigjentit të fillonte përsëritjen. Violinisti buzëqeshi nga auditori dhe bërtiti, “Paganini, me një tel!” E duke e vënë instrumentin nën mjekër, ai luajti përsëri me atë telin e vetëm.

Dikush ka thënë që jeta është 10 përqind ajo që na ndodh dhe 90 përqind mënyra se si ne reagojmë ndaj saj.

Kur njerëzit përjetojnë prova të vështira, shpeshherë e pyesin Zotin “Pse?”. Por në vend që të kërkojmë përgjigje që mund të mos i gjejmë kurrë, do të ishte më mirë t’i bënim vetes pyetjen “Çfarë duhet të bëj unë tani?” se ka të ngjarë që kjo të jetë një pyetje shumë më e vlefshme sesa ajo e para.

Na ka ardhur Krishtlindja. Një javë më vonë vjen Viti i Ri. Festat e fundvitit mund të jenë ndryshe sivjet për shkak të situatës së vështirë ku gjendemi, e megjithatë, Krishtlindja nuk anullohet. A mund të anullojmë shpresën? A anullohet dashuria? Apo besimi?!

Jezu Krishti lindi para 2000 vitesh duke sjellë atë dritë për të cilën kemi nevojë sot. E gjithë kjo është një bekim që nuk kthehet mbrapa. Edhe pse mund të mos kemi mundësi të organizojmë festime masive si zakonisht, nuk do të thotë që s’mund të gjejmë gëzim dhe paqe gjatë këtij fundviti, po të dimë ku ta kërkojmë. Dhe nuk do të thotë se nuk mund të kemi një shpirt bujar dhe të dhurojmë mirësi, nëse duam. Në fakt, në kushtet ku jemi, veprat e mirësisë mund të jenë dy herë më të rëndësishme sesa në kohëra normale. Tani është koha të zbulojmë frymën e vërtetë të Krishtlindjes!

LËVIZJA E DUHUR

0

Wesley So sapo ia prishi festën e ditëlindjes Magnus Carlsen-it, njëshit të botës në lojën e shahut, duke e mundur në finalen e parë të këtij sezoni të ri. Magnus, i cili kishte qenë favorit, u tregua i hirshëm në humbje, duke e përgëzuar Wesley (Wezli) për fitoren e tij.

Duket që Wezli është në formë sivjet. Në muajn tetor u kurorëzua për herë të dytë kampion amerikan i shahut. Jo keq për një djalë me origjinë filipineze që u rrit në kushte që nuk favorizonin kultivimin e një mjeshtri shahu. Si tregon vetë: “Ngaqë familja ime nuk kishte para për një mësues shahu dhe as për të blerë libra, u përmirësova si shahist duke studiuar problemet e shahut që gjeja nëpër gazeta”.

Wezli fitoi kampionatin e tij të parë kur ishte vetëm nëntë vjeç. Sukses pas suksesi, u emërua mjeshtër i madh në një moshë çuditërisht të re. Sot ai ndeshet me rivalë nga maja e botës së shahut, duke arritur të cilësohet ndër lojtarët më të mirë në klasifikimin zyrtar.

Edhe pse ai tregon që nuk merret shumë me rrjetet sociale, e mban të hapur një faqe në Facebook ku poston përditësimin e ecjes së tij në fushën e shahut, postime që i mbyll gjithnjë me fjalë mirënjohëse ndaj Zotit. Pasi fitoi kampionatin amerikan shkroi komentin: “All glory, honor and praise to God!”

Duke komentuar mbi këtë pjesë të jetës së tij Wezli tregon: “Në faqen time të Facebookut më vijnë shpesh mesazhe duke pyetur sesi unë, një ndër shahistët më të mirë në botë, mund të jem një ndjekës i Jezus Krishtit. Madje, më japin këshilla të mos shprehem hapur që jam besimtar, sepse kjo do të ndikonte negativisht për afrimin e sponsorizimeve…”

Por mjeshtri i shahut shton, “Duhet të them që unë u rrita në Ishujt Filipine, një shtet ku është shumë normale për njerëzit të shprehin besimin e tyre. Është një vend ku pothuajse të gjithë besojnë në ekzistencën e Zotit, duke përfshirë dhe ata që nuk janë praktikantë të fesë”.

Ai shpjegon në mënyrë më të drejtpërdrejtë: “Nuk jam aq i pamend sa të mendoj që mund të arrij gjithçka vetë. Jam një djalë i zakonshëm nga një qytet i vogël. A kam lindur me një dhunti? Po. Por edhe shumë të tjerë e kanë këtë dhunti gjithashtu. Mundësitë që më erdhën mua, më erdhën në mënyrë misterioze. Nuk e di tamam se çfarë Zoti kërkon prej meje, por i besoj atij dhe çfarëdo që unë arrij të bëj, i jap lavdi atij gjithashtu”.

Pasi mbushi 18 vjeç, Wezlit i erdhi një ofertë nga një universitet amerikan për t’u bërë pjesë e ekipit të tyre të shahut. Ai shkoi të jetojë me një familje sponsorizuese dhe u regjistrua në shkollë. Megjithatë, pasi përjetoi sukses të madh në botën e shahut, i la studimet për të vazhduar punën si shahist profesionist.

Pati zhvillime edhe në jetën e tij shpirtërore: “Familja sponsorizuese kishin një besim më të zhvilluar sesa unë. Megjithatë, asnjëherë nuk më bënë të ndihem keq. Më merrnin me vete në kishë në fundjavë. Më lindnin pyetje dhe familja ime e adoptuar më përgjigjej me sqarime të thjeshta por të peshuara mirë, ndërsa më tregonin se si të përdorja Biblën vetë, gjë që ishte akoma më mirë. Me anë të Biblës mund të kontrolloja opinionet e të tjerëve, duke qenë se ai libër ka më shumë urtësi sesa opinioni shoqëror”.

“Më nxitën të bëja pyetje dhe të kërkoja përgjigje e të vija trurin në punë. Në të njëjtën kohë, unë shikoja sesi ata jetonin dhe si e shpenzonin kohën e tyre. Ata ishin njerëz të punës, dhe shmangnin ato gjëra që janë të dëmshme. E dija që edhe unë doja një jetë të tillë”.

Më lart sesa shahu

Ka shumë njerëz në botën e shahut që e ngacmojnë Wezlin për besimin e tij të çiltër: “Miqtë e mi në botën e shahut më pyesin nëse më ndihmon Zoti të fitoj. Përderisa Ai është Zot mbi gjithçka, përgjigja ime është që Zoti më bën edhe të fitoj edhe të humbas. Edhe nëse fitoj një lojë, edhe nëse e humbas atë, përsëri Zotit i takon lavdia. Patjetër që unë dua të fitoj, por njeriu nuk merr gjithmonë atë që do. Në vend që të shqetësohem për të ardhmen, mundohem të jem i fokusuar mbi gjërat që unë kam në dorë. Lidhur me shahun, përgatitem dhe përpiqem të luaj më të mirën e mundshme. Ndërsa prej Zotit e di që më kanë ardhur më tepër bekime sesa meritoj të kem”.

Si ndikon praktikisht në jetën e tij besimi?

“Dua të them se unë kam një jetë të thjeshtë. Punoj me shahun, studioj Biblën, stërvitem, merrem me punët e shtëpisë dhe në fundjavë shkoj në kishë dhe shikoj filma. Në krahasim me të tjerët jeta që unë bëj nuk ka shumë adrenalinë, por kështu më pëlqen. I qëndroj larg debateve në faqet sociale sepse nuk është vullneti i Zotit të flasim keq për të tjerët dhe më duket se interneti nxit komunikim negativ. Përfshihem herë pas here me projekte për të varfërit sepse edhe unë kam qenë i varfër dhe jam përgjëgjës për ato të mira që më ka besuar Zoti”. “Ka nga ata që thonë “Ke fat!” [në sensin e rastësisë], por ç’domethënë kjo fjalë? Unë mendoj se të duhet më shumë besim të mendosh që rastësia shpjegon jetën se sa të besosh te Zoti”.

ZOTI I FLET TË SËMURIT

0

Herët a vonë, çdo njeri sëmuret. Pavarësisht ku jeton në botë, apo në ç’grup shoqëror bën pjesë, është e pashmangshme që do të sëmuresh një ditë. Edhe pse pasuria mund të sigurojë trajtimin mjekësor më të mirë, nuk është e thënë që të siguron shëndet të mirë.

Pa dyshim që është eksperiencë përulëse të sëmuresh. Të fortin e bën si fëmijë dhe trimin e bën të dridhet. E ndonëse mjekësia ka bërë shumë përparime dhe janë gjetur kura për shumë sëmundje, e vërteta e Biblës qëndron: “Ditët e viteve tona shkojnë deri në shtatëdhjetë vjet dhe për më të fortët në tetëdhjetë, por ajo që përbën krenarinë e tyre nuk është veçse mundim dhe dëshirë për t’u dukur, sepse kalon me të shpejtë dhe ne fluturojmë tutje”. Gabimisht, disa njerëz mendojnë që sëmundja është shenjë e zemërimit të Perëndisë, kur ajo fare mirë mund të jetë një shans për të rimenduar drejtimin e jetës. A nuk e dini që ka persona që vijnë në vete vetëm pasi të jenë sëmurur? Çuditërisht i bën më të mirë. Sepse në urtësinë e tij, Zoti është në gjendje të përdorë dhimbjen dhe vuajtjen për të prodhuar diçka të mirë në zemrën, mendjen dhe shpirtin e njeriut.

Shumica e njerëzve jetojnë sikur nuk do vdesin kurrë, pastaj kur sëmuren detyrohen të mendojnë për fatin përfundimtar, ndoshta për herë të parë. Normalisht, kur njeriu ka shëndet të mirë, e harron Zotin. Ndërsa sëmundja i kujton se një ditë do të dalë përpara

Perëndisë. Prandaj, përvoja e të qënit sëmurë mund t’ua ndryshojë mendimin rreth gjërave që më parë i konsideronin të rëndësishme. Për shembull, njeriu që ka pasion sportin, modën apo muzikën, mund të mësojë se ato nuk i japin ngushëllim në kohë sëmundjeje.

Sëmundja na ndihmon të përulemi. Nga natyra ne jemi mendjemëdhenj. I shohim të tjerët me përbuzje. Por kur sëmuremi vetë, mund të na bëjë më të dhembshur ndaj të tjerëve. E sigurisht që sëmundja e vë në provë besimin te Zoti. Na ndihmon të kuptojmë nëse besojmë vërtetë apo jo.

Nuk dua të mendoni që sëmundja u bën gjithmonë të tilla të mira njerëzve. Aspak! Shumë njerëz që përjetojnë sëmundjen nuk mësojnë asgjë prej saj dhe veprimet e tyre të mëpasshme e vërtetojnë një gjë të tillë. Zemra e tyre është e ngurtë ndaj nuk përfitojnë asgjë të mirë. Por ka të tjerë që Zoti ua kthen sëmundjen në një faktor pozitiv në jetën e tyre. E përdor për t’i folur e për t’i nxitur që të kërkojnë Shpëtimtarin. Sëmundja i kujton vdekjen, dera prej së cilës kalojmë drejt gjykimit. A nuk është ky një mësim i vyer? A nuk duhet të përgatitet njeriu të takojë Perëndinë?

Unë u ofroj këtë këshillë atyre që nuk janë gati të dalin në gjyqin përfundimtar: Pa vonuar, kthehu te Zoti! Pendohu e vrapo drejt Krishtit. Asnjë bastexhi në botë nuk është aq budalla sa ai që luan me fatin e shpirtit të tij. Ju e dini që mëkatet tuaja kanë nevojë të pastrohen. Dhe ti je në dijeni që ke nevojë për një Shpëtimtar. Atëherë shko tek ai, dhe lutju të të shpëtojë shpirtin. Shko tek ai menjëherë. Kërkoji falje dhe paqtohu me Perëndinë. Kërkoji të të ndryshojë nga brenda. Ai ka për të të dëgjuar. Sido që të kesh qenë në të kaluarën, ai nuk do e refuzojë lutjen tënde. Ai tha: “Atë që vjen tek unë, unë nuk do ta nxjerr jashtë kurrë”.

Përveç kësaj, i nxis të gjithë besimtarët e vërtetë të shtrihen të qetë në duart e Zotit në ato çaste të vështira. Kjo është një çështje e rëndësishme. Unë e di sesa e gatshme është zemra për të dyshuar. Kam përvojë edhe me depresionin që zë fëmijët e Perëndisë kur sëmuren papritur dhe detyrohen të pushojnë. Por është pikërisht në kohë sëmundjeje kur virtyte si qetësia, butësia, besimi dhe durimi duken më qartë. U kërkoj të gjithë besimtarëve të sëmurë, të kujtojnë se me durimin mes vuajtjes ata mund t’i sjellin lavdi Perëndisë po aq sa dhe me jetën aktive. A nuk e dini që shumë njerëz kanë patur ndikim në jetën e të tjerëve, jo me anë të fjalëve, por nga mënyra se si iu përgjigjën vuajtjes? 

U bëj thirrje të kujtojnë dhembshurinë e Jezusit për të dobëtit. Vetë

Krishti ka përvojë me sëmundjen. Ai njeh zemrën e të sëmurit. Zoti Jezus ishte njohës i vuajtjes. Edhe dishepujt që vuajnë kanë mundësinë të mësojnë mendjen e Shpëtimtarit që vuajti.

Së fundi, nxis të gjithë besimtarët të vazhdojnë ecjen e tyre me Krishtin. Nëse duam të kemi “ngushëllim të fortë” në kohë nevoje, duhet të kultivojmë një marrëdhënie me Perëndinë. Kur ilaçet s’do kenë efekt dhe kur s’do na mbetet gjë tjetër veçse të vdesim, kush do na ngushëllojë neve? Kush do na bëjë të mos i frikësohemi të keqes? Asgjë, asgjë s’mund ta bëjë, përveç Krishtit. Krishti duke jetuar në zemrën tonë, Krishti duke vendosur krahun e tij të djathtë nën kokat tona, Krishti duke qëndruar pranë nesh, Krishti, i vetmi që mund të na japë fitore në përpjekjet tona të fundit! Njerëzit e botës mund të tallen, por mos u shqetësoni! Se kur të sëmureni, ju do të keni paqe. Koha është e shkurtër. Bota po shuhet. Disa sëmundje më shumë dhe gjithçka do mbarojë. Disa funerale më shumë dhe do kemi radhën ne më pas. Disa stuhira më shumë dhe ne do jemi të sigurt në liman! Pastaj, në prezencën e Zotit do të jetë vendi ynë. Aty Perëndia do thajë çdo lot nga sytë e popullit të tij. Ndërkohë, le ta jetojmë jetën tonë në tokë me besim tek Biri i Perëndisë. Ai jeton, ndonëse ne mund të vdesim. Ai jeton, ai që shfuqizoi vdekjen dhe solli në dritë jetën dhe pavdekësinë me anën e ungjillit. Prandaj, në sëmundje dhe shëndet, në jetë dhe vdekje, le të mbështetesh me besim te Zoti!