Home Blog

PASHKËT: SHPRESA TE ZOTI

0

Shpresa është një forcë e madhe. Mund të jetë e padukshme, por është e pamohueshme. Ka njerëz që mendojnë që shpresa është dicka iluzive. Por përvoja na tregon që shpresa ka një ndikim të madh te njeriu.

Shpresa e bën dallimin midis dy njerëzëve që ndodhen në rrethana krejt identike. Ndonëse nga jashtë të duken njësoj, njëri ka një burim të brendshëm, ndërsa tjetri është bosh.

Shpresa te Zoti është shpresa e vërtetë. Ajo është një shpresë e gjallë dhe hyjnore. Nuk po flas për optimizmin njerëzor. Ka njerëz që janë prej natyre optimist. Por shpresa është më shumë sesa aq. Se njeriu më optimist në botë mund të zhgënjehet edhe të përballet me situata që e lënë me shpirt të thyer. Por aty ku optimizmi bie në gjunjë, shpresa hedh hapa përpara, qoftë edhe përmes vuajtjes.

Dhe mos mendoni që shpresa është vetëm një gjendje emocionale e mirë. E nuk duhet të ngatërrohet as me filozofinë pozitive. Shih Jezusin. Pozitiv ndihej kur u tradhtuar, kur e fshikulluan, apo me padrejtësi e dënuan? Si e gyjkoni? E megjithatë, ai nuk ishte pa shpresë.

Njeriu që jeton me shpresë, nuk jeton pa halle. Kam parë njerëz që jetojnë mes të mirave, por u mungon shpresa. Dhe kam parë një njeri që ka një thes me probleme mbi kurriz, por shpresa në shpirtin e tij nuk e lë të dorëzohet.

Kështu edhe Krishti; me dhimbje të madhe ecte drejte Golgotës duke mbajtur kryqin e tij në krah, por sytë i drejtonte lart! Sepse të shpresosh është të dish që po beson në diçka më të madhe sesa vetja.

Shpresa e Zotit ka një bazë të fortë. Themelohet mbi të vërtetën e Perëndisë, e jo mbi premtimet bosh të njerëzve. Ai që e vë shpresën te Zoti, a nuk do të dalë i fituar në fund?

E sigurisht që shpresa nuk bazohet mbi probabilitet. Sa ishte probabiliteti që Jezus Krishti do të ngjallej? Kjo ishte diçka e pamundur, por prapë se prapë ai u ngjall!

Mund të shuhet jeta, por jo shpresa. Sepse shpresa është më e fortë sesa vdekja. E rrokullisën një gur të madh mbi grykën e varrit të Krishtit, dhe vendosën ushtarë të ruanin trupin e tij të pajetë. Por mundimi i tyre ishte i kotë. Se ai që vdiq duke shpresuar në Perëndinë, do të triumfonte pastaj mbi çdo gjë të keqe: mbi djallin, mbi vdekjen dhe mbi botën.

Çfarë do të thotë kjo për ne sot?

Zoti nuk ndryshon. Siç shpresuan në Jezus Krishtin në atë kohë, duhet të shpresojmë edhe ne.

Shpresa te Zoti është dritë për mendjen e errësuar.

Shpresa te Zoti është ilaç për zemrën e rënduar.

Shpresa e Zotit të jep kurajo kur je i vetmuar.

Shpresa e Zotit të ngre kur je i rrëzuar.

Shpresa është largpamëse. Vështirësitë të rrethojnë, por shpresa shikon përtej atyre. Ajo shikon të ardhmen përmes dashurisë së Jezusit që u shfaq në kryq për ne. Sepse ai që dha jetën për ne, si mund të na harrojë?

Pyesim: Cila është shpresa jonë? Që nuk do të vuajmë ndonjëherë? Jo. Por nëse vuajmë për Zotin, ai do të na ngushëllojë.

Ku qëndron shpresa e Zotit? Që nuk do të na bëhet asnjë padrejtësi? Jo. Por, nëse na bëjnë padrejtësi, do të vijë dita që Zoti do të na japë të drejtën.

Përse shpresojmë në Zotin? Që të shërohemi patjetër? Jo patjetër. Por nëse nuk shërohemi e dimë se ku do të shkojmë. Kjo është shpresa e vërtetë.

A s’kemi shpresë që do të ndërhyjë Zoti për ne? Zoti ndërhyn çdo ditë! Sa herë që të ndodh diçka e mirë është dora e Zotit që po të bekon.

Fundi i gjithë kësaj që po themi është kjo: Edhe nëse shpresa është e vetmja gjë që të ka ngelur, nuk je i pashpresë.

Shpriti yt ka nevojë për shpresë. Familja juaj ka nevojë për shpresë. Prandaj, shpresoni në Zotin!

Kush shpreson në Krishtin, nuk mund të humbasë. Por cili është ai që mund të jetojë pa shpresë?

Ç’KUPTIM KA KRYQI?

0

Ç’kuptim ka kryqi i Krishtit? Cila është domëthënie e asaj që i ndodhi Jezusit?

Së pari, kryqi na tregon sesa e padrejtë është bota. Në ç’mënyrë? Shihni Jezusin në kryq, dhe bëni këtë pyetje, si përfundoi aty?

Mjafton të kthehemi mbrapa në kohë vetëm një natë para kryqëzimit. Jezusi po qendronte me dishepujt e tij në një vend që quhej kopshti i Gjetsemanisë. Papritur vjen një turmë e armatosur dhe e arrestojnë Jezusin. Që andej e çuan fillimisht te kryeprifti e pastaj përpara këshillit të Judenjve. Hetimi dhe gjyqi u zhvilluan kundër Jezusit pa asjnë vonesë. Në këshillë ishin mbledhur kreret e popullit dhe drejtuesit fetar. Këta ishin njerëz të shkolluar, dhe ç’është më e rendësishmja, ishin të brumosur me ligjin e Zotit. Të shkon në mendje, se nga gjithë njerëzit në botë, këta duhet të ishin në gjendje t’i bënin Jezusit një gjyq të ndershëm. Por jo. Atyre nuk u intëresonte e vërteta, këta donin vetëm se si ta gjenin Jezuin fajtor.

Cilat ishin akuzat që sollën kundër tij? A kishte bërë diçka të keqe për të cilën meritonte të denohej. Asnjë gjë. Asnjë faj. Përveç kësaj: Kishte shkuar kudo në Jude duke bërë të mira e duke shëruar të sëmurët. Tjetër gabim, kishte? Jo, veçse po ta quash faj predikimin e së vërtetës në praninë e atyre që nuk duan ta dëgjojnë. Dakord, ai bëri edhe këtë: e spastroi tempullin nga matrapazat që shisnin në vendin e lutjes.

Por Jezusi nuk kishte mashtruar, nuk kishte vjedhur, e patjetër nuk kishte vrarë. E megjithatë, u përpoqën me dëshmitar të rremë të gjenin prova kundër tij. Ishte një gyjkim skandaloz që behej sa për sy e faqe. Këta kërkonin vetëm justifikim për të shpallur dënimin që e kishim patur në mendje kohë me parë.

Ligji kërkonte që të paktën dy persona të jepnin dëshmi të njëjtë në mënyrë të provohej fajësia. Por edhe pse skena ishte e parapërgatitur, nuk gjenin dot dy veta të gënjenin njësoj. Kur në fund, nga dëshpërimi e dënuan gjoja per blasfemi.

Pastaj, nuk humbën më kohë, dhe e çuan Jezusin te Pilati, guvernatori romak, i cili qevëriste në Jeruzalem. Kështu që e kishte rradhën Pilati ta merrtë në pyetje. Dhe çfarë qendrim mbajti? Edhe pse e pranoi me gojën e vet që Jezusi ishte i pafajshëm, dhe megjithëse gruaja e Pilatit e paralajmëroi të mos përzihej në çështjen e tij, ky prapë e urdhëroi që Jezusi të dënohej me vdekje.

Pa dyshim që Jezusi nuk ishte i pari e as i fundit të dënohej nga një gyq i padrejtë. Dhe nuk ishte as i pari dhe as i fundit të vuante dënimin e kryqëzimit. Por padrejtësia e botës arriti kulmin në kryqëzimin e tij sepse ky ishte burri më i ndershëm që kishte shkelur ndonjëherë në këtë tokë. Dhe shiko si u trajtua! Kur bota e dënoi kështu Jezusin, që s’kishte bërë asnjë mëkat, kjo e vërtetoi në mënyrë përfundimtare padrëjtësinë e saj.

Sa mizor është njeriu!

Përveç kësaj, kryqi na zbulon sesa mizor është njeriu. Mirë që i bënë gjyq të padrejtë, mirë që e dënuan me vdekje, por përse duhet ta fshikullonin? Përse duhet ta godisnin e ta përshtynin e ta tallnin? E të vinin një kurorë me ferra mbi kryët e tij? A nuk kishin dëgjuar për të mirat që ai kishte bërë? A nuk kishin dëgjuar për njerëzit që ai kishte shëruar? Patjetër që po. Por prapë e goditën. E prapë e qëlluan. Tamam sikur gjenin kënaqësi në atë punë.

Madje, pasi e mbërthyen Jezusin me gozhda, akoma s’ishin të ngopur. Edhe te kryqi i vazhduan provokimet. Nuk mjaftonte fakti që po vuante tmerrsisht në sytë e të gjithëvë, e nuk patën mëshirë që ishte dhe nëna e tij aty pranë, duke parë me sy vdekjen e të birit. Jo. Jo. I thoshnin me tallje: “Nqs je bir i Perëndisë, zbrit nga kryqi! I shpëtove të tjerët, tani shpëto vetveten.” E fjalë dhe ngacmime më të ndyra sesa këto. Kjo skenë të bën të ngresh pyetjen: Çfarë i ka hyrë në barkë njeriut që sillet kështu, fare pa shpirt?

Dhe këtu zbulojmë diçka: njerëzia u gëzuar kur doli një mrekulli-bërës, por duket sikur u gëzua akoma më shumë kur ky e pësoi keq. Ç’është kjo mizori e madhe? Përse duhet ta trajtonin Jezusin në këtë mënyrë? A nuk është sepse ai ishte drita mes nesh. Ndërsa njeriu është i lig, dhe ka mbushur shpirtin e tij me errësirën.

Mirësia e Pakufijshme

Kjo na çon te një e vërtetë tjetër që u zbulua mjaft qartë atë ditë në Golgotë: Sa i mirë qenka Jezus Krishti! Gjithë ato vuajtje. Gjithë ato tortura. Dhe megjithese Jezusi e dinte që do t’i bënin më të keqen, ai nuk i kthehet kundër. Si ka mundesi? Jezusi as nuk i shau. As nuk i mallkoi. Përkundrazi, ai iu drëjtuar qiellit me lutjen: “Fali o Ate, sepse nuk dinë çfarë bëjnë!” Kush vepron kështu?

Nëse mendoni që s’kishte çfarë të bënte tjetër, po mendoni gabim. Reflekto pak, ai që e urdhëroi stuhinë dhe ajo pushoi, Ai që urdhëroi djajtë të largoheshin dhe iu bindën, nuk i urdhëronte dot këta?

Edhe gjatë kohës që rrinte në agoni, mëndjen nuk e kishte vetëm te vetja. E kishte te e ema, se kush do kujdesej për të më pas, dhe iu drejtuar dishepullit të tij kështu: “Ja nëna jote” dhe Marisë “Ja biri yt”.

Edhe ndërsa qëndronte në kryq, sa i mirë që tregohet me keqbërësrin që po vuante në krah të tij. Ky i penduari i drejtoi Jezusit një lutje, dhe Jezusi gjeti forcë t’i jepte shpresë edhe pse ishte në agoni për vete.

Sa i mirë qenka Jezusi! Kushdo që studion skenën e kryqëzimit nuk mund të thotë ndryshe, vetëm po i ka sytë dhe veshët plotësisht të mbyllura. Madje edhe oficeri romak që rinte në krah të kryqit, një njeri që kush e di sa kryqëzime e sa skena të tjera rrënqethëse e kishte parë në jetë, kur ai pa se si sillej Jezusi në kryq, tha “më të vërtetë ky ishte Biri i Perëndisë.”

Zbulohet mëkati

Por ka edhe një të vërtetë tjetër këtu: Kryqi i Krishtit na dëshmon se sa i tmerrshëm është mëkati i njeriut. Jo vetëm sepse Krishtit i bënë gjyq të padrejtë, e jo vetëm sepse vunë dorë mbi të shenjtin, por për një arsye tjetër akoma më bindëse: Jezusi po vdiste për mëkatet tona.

Sipas drëjtësisë, shkalla e dënimit duhet të pasqyrojë shkallën e krimit. Nëse Perëndia ka caktuar vdekjen e Birit të tij të shenjtë për të paguar mëkatet tona, sa të rënda duhet të jenë ato mëkate!

Ne kemi tendencë ta zbusim mëkatin, ta marrim lehtë, t’i nënvlerësojmë fajet tona. Por Zoti di t’i vlerësojë se sa serioze janë ato më të vërtetë. Dhe nëse iu desh vdekja e Birit të Perëndisë në kryq të largojë fajet tona, le të mos guxojmë të themi që ato s’janë aq serioze.

Drejtësia vihet në vend

Dhe kryqi na tregon se sa i drejtë është Zoti gjithashtu.

Ju e dini si është drëjtësia njerëzore. Ju e dini se në botën tonë edhe atëherë kur kapet keqbërësi, madje kur ka prova të qarta që është fajtor, ai mund të mos dënohet. Se si shtrëmbërohet drejtësia, a me fjalë të zgjuara, a me një shkelje syri, dhe fajtori del i pafaj!

Por mos mendo që I Shenjti Zot është si ne. E të mos sajojmë një perëndi sipas imagjinatës sonë që nuk mërzitet me mëkatin. Perëndia në drëjtësinë e tij nuk mund t’i mbylli sytë ndaj së keqes. Ai nuk mund të bëjë sikur ne s’kemi mëkatuar. Në drejtësinë e tij Zoti duhet ta dënoj mëkatin. Ai është dritë, dhe në të nuk ka kurrëfarë errësirë.

Atëherë, si mund të vihet drëjtësia në vend, përveç duke na dënuar në ditën e gjykimit? Por ja që Zoti gjeti një rrugë. Ky shpëtim erdhi me anë të qengjit të Perëndisë, që u ofrua si flijim i përsosur për të larë mëkatet e popullit të tij. Kështu përmbushet tamam drëjtësia.

I vetmi shpjegim

E së fundmi, kryqi i Krishtit na tregon se sa e madhe është dashuria e Perëndisë. Çfarë tjetër e shpjegon ardhjën e shpëtimtarit nga qielli në tokë? Çfarë tjetër e shpjegon faktin që Perëndia e lejoi birin e tij të vuante një vdekje të tmerrshme si kjo?

Sepse Perëndia e deshi aq botën sa dha birin e tij të vetëmlindur, që kushdo që beson në të të mos humbasë por të ketë jetë të përjetshme. Vetëm dashuria hyjnore mund të bëntë një sakrificë të tillë. Dashuria e Atit dhe e Birit gjithashtu.

Vërtetë mendon që Jezusi nuk mund të shpetonte veten nga kryqi? Të dashur miq, nuk ishin gozhdët që mbanin Krishtin në kryq, por ishte dashuria e tij për të humburit!

Çfarë kuptim ka për ju?

Në mbyllje, më lejoni t’ju pyes çfarë kuptim ka kryqi i Krishtit për ju? Çfarë shikon mbi kodrën e Kalvarit? E di që ka gjera që i kuptojmë dhe ka gjera që nuk i kuptojmë lidhur me Zotin. Por te kryqi i Jezus Krishtit a nuk shikon disa të vërteta të mëdha? Te ai kryq, a nuk shikon padrëjtësinë e botës? Te ai kryq, a nuk shikon ligësinë e njeriut? Dhe te ai kryq, a nuk shikon mëkatin tënd?

Te Kalvari nuk zbulojmë vetëm anën e errët të gjërave, sepse prej kryqit shkëlqen edhe drita hyjnore. A nuk shikon mirësinë e Jezusit që duroi vuajtjet e mëdha që të shpëtonte pikërisht ata që e keqtrajtuan? Edhe, a nuk shikon që drejtësia e Perëndisë u vu në vend? Dhe kjo nuk është pak. Dhe a nuk shikon dashurinë e Zotit për të shpëtuar një botë të humbur. Madje për të shpëtuar të gjithë ata që besojnë në emrin e Jezusit. Sepse ky është mesazhi i kryqit: Të vësh besimin tënd në veprën e tij, edhe jo te merita juaj personale. Kryqi i Jezus Krishtit ju drejtoftë edhe juve në rrugën e shpëtimit! Amin.

Vezët e Pashkës

0

Rënia e këmbanave, ndezje e zjarreve, gatime të veçanta janë disa nga traditat që praktikohen për pashkët, por lyrja e vezës është tradita më e njohur e kësaj feste.

NUK E PËRBALLON DOT VITIN E RI?

0

Për shumë njerëz festat e fundvitit nuk sjellin gëzim por janë një faktor që krijon më shumë stres dhe mërzitje. Madje, sipas mjekëve, rastet e depresionit mund të jenë më të shpeshta në këtë periudhë sesa në çdo kohë tjetër të vitit.

Sigurisht që arsyet për këtë janë të ndryshme: pritjet e parealizueshme përsa i përket festave dihet që prodhojnë pezmatim, sidomos te persona të ndjeshëm. Shtrëngesa ekonomike është një faktor tjetër për tensionimin e jetës gjatë festës, sepse duhen kryer shpenzime shtesë në një kohë kur buxheti familjar është tashmë i rënduar.

Është vënë re gjithashtu, që konfliktet familjare shpeshherë shfaqen ose rihapen gjatë festave. Kjo është disi paradoksale sepse festat synojnë pikërisht të kundërtën, afrimin e njerëzve me njëri-tjetrin. Ndërsa ata që kanë humbur një të afërm gjatë vitit mund të përballen me boshllëk dhe trishtim në kohën e festave të fundvitit, gjë që është deri diku e pashmangshme.

Përveç kësaj, mbingarkesa në kohën e festave shkakton lodhje dhe rrjedhimisht më shumë nervozizëm, edhe pse aktivitetet në të cilat mund të jeni të përfshirë janë të kënaqshme në vetvete.

Një nga problemet që shkakton më shumë mërzitje është vetmia. Njerëzit që nuk kanë të afërm përreth, kur shikojnë të tjerët të rrethuar nga dashuria familjare gjatë festave, ndihen më keq sesa zakonisht. Por vetmia prek edhe ata persona që po përjetojnë marrëdhënie jo të mira familjare: gruaja që s’gjen ngrohtësi në martesë; fëmija që s’ndjen dashurinë prindërore; vajza që keqtrajtohet; i riu që s’ka shoqëri të mirë.

Si mund ta ulësh nivelin e stresit ose të luftosh vetminë në jetën tënde gjatë festës? Ka disa hapa që ti mund të marrësh për të ndihmuar veten:

• Mos krijo pritje që festat duhet të dalin të përsosura. Nuk ka gjë të përsosur në këtë jetë.

• Ki kujdes të mos kryesh më shumë shpenzime sesa duhet për Vitin e Ri.

• Ndihmo një person që është më fatkeq. Shumëkush ka zbuluar sekretin që duke ndihmuar një person në nevojë ai përmirëson gjendjen e vet emocionale gjithashtu.

• Sill ndërmend gjithçka që është e mirë në jetën tënde dhe mos mendo vetëm për problemet e tua dhe gjërat negative.

• Mos rri në shtëpi gjithë ditën. Dil, bëj një shëtitje dhe tako njerëz të tjerë. Edhe një përshëndetje ndërsa shkëmbehesh me dikë në rrugë është ilaç i mirë për shpirtin.

• Merr pjesë në programin e një kishe të mirë nga ato që nxisin shpresën. Kishat janë vende për lutje ndaj Zotit, por edhe vende për të gjetur miqësi, inkurajim dhe mbështetje. Nëse nuk ke marrë pjesë ndonjëherë në kishë, mos ki turp ta provosh.

Çfarë të bëj tjetër?

Nëse mendoni që keni depresion dhe nuk po vuani thjesht nga mërzitja është e këshillueshme të kërkoni ndihmë profesionale. Gjithsesi, është e rëndësishme të dini që njeriu nuk ka lindur rastësisht në këtë botë. Ka një Perëndi që ka krijuar njeriun dhe ai nuk është larg nesh nëse e kërkojmë. Provo t’i lutesh Zotit për ndihmë. Ndoshta ndihma do të vijë në një formë ndryshe nga ajo që ke menduar, por çdo ndihmë që vjen nga lart është e mirë

ÇFARË NA MËSOI VITI 2020?

0

Risqe në peshore

Jeta është e mbushur me rreziqe të vogla e të mëdha. Çdo ditë të duhet të llogarisësh riskun e asaj që do të bësh apo koston e asaj që do të lësh pas dore: Të ruash punën apo shëndetin? Distancën apo mendjen? Ta vesh maskën këtu apo pastaj? T’i rri shokut më afër apo më larg? Kjo situatë e qartësoi që jeta është e mbushur me zgjedhje, shpeshherë midis dy të këqijave. Mirë e ka thënë populli: Zoti na ruajtë mendtë e kokës!

Njeriu kërkon përgjigje

Sa të etur ishin njerëzit për të marrë shpjegime mbi situatën, sidomos gjatë muajve të para të pandemisë! Se i kërkonin në vendin e duhur, apo ishin në gjendje të dallonin cilat sqarime ishin të sakta dhe cilat jo, prapë së prapë, të gjithë njerëzit ishin të uritur për informacion. Pse? Se ashtu na ka krijuar Zoti. Jemi qenie që e ndiejmë të nevojshme të kuptojmë botën përreth.

Gënjeshtra përtypet kollaj

U vërtetua në mënyrë përfundimtare që njerëzit e kanë më kollaj të besojnë gënjeshtrën sesa të vërtetën. Teoritë konspirative nga më të çuditshmet pushtuan faqet e gazetave, mbushën portalet dhe u shpërndanë në mënyrë të rrufeshme si asnjëherë tjetër. Kush e ka fajin? Media që i promovon lajmet e rreme apo publiku që merret me llafe kot? Por kjo s’është ndonjë gjë e re. Edhe në kohët e vjetra, Zoti e komentoi situatën e popullit të tij me këto fjalë: “Është kryer një gjë e shëmtuar: profetët profetizojnë në mënyrë të rreme, ndërsa popullit tim i pëlqen që gjendja është e tillë. Por çfarë do të bëni kur të vijë fundi?”.

Nuk e dimë të ardhmen

Cili horoskop parashikoi që do të binte kjo flamë? Cili drejtues shteti? Madje, edhe ata virologë që kishin paralajmëruar rrezikun e një pandemie, nuk e parashikuan që do të binte një virus i tillë. Vetëbesimi ynë i tepruar merr përgjigjen e merituar nga Bibla: “Mos u mburr me ditën e nesërme, sepse nuk di atë që mund të sjellë një ditë”.

Kotësia e shumë gjërave

Ndoshta e keni ditur që prioritetet nuk i keni patur ashtu siç duhet, por tani është qartësuar më shumë kjo gjë. Ai zëri i brendshëm që të thoshte që ato plane, projekte, e dëshira për të cilat po e vrisje mendjen kaq shumë nuk janë aq të rëndësishme, tani të bërtet me zërin e Predikuesit: “Kotësi e kotësive. Gjithçka është kotësi”. Pra, nëse kjo krizë nuk të bën të rivlerësosh rëndësinë e gjërave, çfarë ngelet për të thënë?

S’jemi zotër

Shkenca ka bërë përparime të mëdha. Në krahasim me brezat që erdhën para nesh, disponojmë shumë më tepër tekonologji, e jemi mësuar të zotërojmë pjesën më të madhe të gjërave që na rrethojnë. Por, mos ndoshta kjo na ka krijuar ide të ekzagjeruara përsa i përket pushtetit tonë mbi jetën? Vjen pastaj një pandemi, duke shpuar flluskën e iluzionit që ne jemi në kontroll.

O sa e brishtë!

E morëm vesh që jeta është më e pasigurtë nga sa menduam. Njerëz që njohim kanë ikur papritur. Të tjerë kanë ngelur duke luftuar për të rifituar shëndetin e humbur. Fjala e psalmistit është me vend: “Ditët e njeriut janë si bari; ai lulëzon si lulja e fushës;në qoftë se era i kalon sipër, ai nuk është më dhe vendi i tij nuk njihet më”. Kjo na çon te konkluzioni: “Na mëso, o Zot, të numërojmë ditët tona, që të fitojmë një zemër të urtë”.

Fati është mister

Edhe pse virusi ka goditur më shumë ata që janë në moshën e tretë, ka edhe 90 vjeçarë që e kanë hedhur e 40 vjeçarë që kanë ngecur. Kush mund të thotë se cili do të jetë fati i tij? Në kohët biblike, i moçmi Isak tha: “Ja, unë jam plak dhe nuk e di në ç’ditë kam për të vdekur”. Bibla shton: Sepse njeriu nuk e njeh orën e tij; ashtu si peshqit që kapen në një rrjetë dhe si zogjtë që kapen në një kurth, kështu bijtë e njerëzve kapen në kurth në kohën e fatkeqësisë, kur ajo bie papritur mbi ta.

Shpresa të mban gjallë

Shumë njerëz kanë përjetuar sëmundje gjatë vitit që shkoi, jo vetëm KOVID. Por akoma më shumë njerëz kanë përjetuar kriza shpirtërore, duke luftuar me frikën, izolimin e fajin. U bindëm se sa e domosdoshme është shpresa në jetën e njeriut. Mund të bësh pa shumë gjëra në jetë, por shpirti që ka ngelur pa shpresë, është vërtetë në hall. Kritikohet njeriu përse i hedh sytë Zotit vetëm kur e zë e keqja. Por unë them më mirë vonë sesa kurrë! A nuk tha Jezusi vetë: “Unë kam ardhur të shpëtoj të humburit”? 

Ku po beson?

Siç ndodhi me Titanikun po na ndodh neve. Thanë që ajo ishte e pambytshme. Kryelartësia shkoi deri aty sa thoshin “S’ka perëndi ta mbysë këtë anije!”. Por ajo që u konsiderua më e sigurta, u përplas papritur me një akullnajë gjigante dhe u fundos. Disa nga njerëzit më të pasur humbën jetën atë ditë. Por edhe të tjerë që ishin të varfër e të panjohur. Deti i ftohtë nuk bëri dallim. Dallim bëri vetëm Zoti, i cili mori shpirtrat e tyre e duke i ndarë i çoi në një nga dy vendet.

Besimi nuk është imunitet

Disa besimtarë janë shprehur se virusi nuk i prek se i mbron Zoti. Koronavirusi, si asnjëherë më parë, ka nxjerrë në pah që këto lloj pretendimesh janë të gabuara. Besimi te Zoti nuk të përjashton nga rreziqet që ka kjo botë. Besimtari i urtë e di që jeta ka prova, por ai vazhdon të besojë te Zoti edhe në kohëra të mira edhe në kohëra të vështira. Edhe Jezusi kështu i tha dishepujve të tij: “Në këtë botë do të keni shqetësime”. Ai nuk i premtoi që jeta do të ishte fushë me lule, por që në çdo hap, ata do të përjetonin paqjen e Perëndisë në zemrat e tyre dhe në fund do të ishin me Zotin.

Jeta vazhdon

Sado probleme që shkaktoi pandemia, jeta vazhdon. Gjatë këtij viti janë martuar, kanë lindur, dikush filloi një shkollë, një tjetër e mbylli diplomën, dikush po ndërton shtëpi, një tjetër ka blerë makinë. Edhe pse disa e kanë humbur vendin e punës, shumë të tjerë kanë vazhduar të ngrihen në 6 të mëngjesit se janë turni i parë. Zë vend urtësia biblike: “Për çdo gjë ka një kohë…”

 “A vdekja a liri”!?

Kur e shikon më mbrapa, duket shumë e çuditshme sa shumë i kemi komentuar ato kufizimet e lirisë sikur qeveritë po na e bënin kastile çdo gjë për inat. Ndoshta masat nuk ishin efikase, por kujt i interesonte të na e bënte kot këtë punë? Akoma nuk e keni kuptuar që kur e shikojmë jetën me syzat e egoizmit tonë, e shohim shtrembër? Të tjerët po vdesin edhe unë mërzitem për faktin që jam mbyllur në shtëpi me familjen time pas orës 10. Ç’është kjo?

Ka akoma njerëz të mirë

I pamë ato skenat e shëmtuara në vendet e “qytetëruara” ku shumëkush mendoi vetëm për vete. Media këto raste i pret. Megjithatë, kush është i informuar, e di që ka shumë e shumë persona që kanë shfaqur mirësi pa interes ndaj të tjerëve në këtë kohë të vështirë. Bota ka probleme plot, por njerëzit e mirë nuk janë zhdukur ende. Më thuaj, a e kam gabim?

Jemi ankuar kot

Që jemi ankuar kot pa rënë kjo murtajë, të gjithë e themi. Përse nuk ishim më mirënjohës kur jeta ishte më normale?

A jeni mirë me shëndet? I ke mirë fëmijët? Je në punë? Ka njerëz që kujdesen për ty, që të duan dhe të qëndrojnë afër? A keni për të ngrënë? A gëzoni shtëpi edhe mjete komunikimi? Kur jemi mirë, shumica prej nesh nuk e marrim mundimin të falenderojmë Zotin për bekimet e tij. Përse jemi kaq mosmirënjohës?

Nuk vëmë mend

Një i mënçur ka thënë që “Historia na mëson që historia s’na mëson asgjë”. Shumë përmendore ka për ushtarët që humbën jetën gjatë luftës së parë botërore, por sa ka për ata njerëz (më të shumtë në numër) që u shuan nga gripi spanjoll? Mos vallë kjo ndodh sepse pandemitë e nxjerren bllof pretendimin e klasës drejtuese që gjithçka mund të zgjidhet? Por le të fokusohemi te indivdi. Sa veta do të ndryshojnë karakterin e tyre për mirë për shkak të pandemisë? Ka shumë njerëz që nuk zënë mend asnjëherë, edhe pse kalojnë në prova të forta. Gjasat janë që ai që ishte i mirë, do të vazhdojë të jetë i mirë, ndërsa ai që është i keq, do të vazhdojë të jetë i tillë. Veçse ndodh një mrekulli në shpirtin e tij…

KUJDES VETËMJEKIMIN

0

Të gjithë praktikojmë vetëmjekimin nga pak. Është mëse normale që njeriu të reagojë ndaj simptomave që i shfaq trupi duke marrë masa të përkohshme (sa të shkojë te doktori) apo duke u vetëkuruar nëse problemi është diçka që ndodhet brenda kompetencave të tij. Një lloj vetëmjekimi quhet edhe menaxhimi i ilaçeve që të ka dhënë doktori, sepse duhet të jesh i ndërgjegjshëm t’i pish sipas recetës, por edhe të njoftosh për ndonjë reagim jo të duhur apo përkeqësim të mëtejshëm të gjendjes. Megjithatë, duhet konstatuar që vetëmjekimi e kalon ndonjëherë cakun e duhur. Kjo vjen nga mbivlerësimi i njohurisë që ka individi për çështjet shëndetësore, apo nënvlerësimi i simptomave, apo mosbesimi ndaj personelit mjekësor, e kësisoj vetëmjekimi i gabuar mund të krijojë komplikacione të panevojshme. Ka raste edhe kur i sëmuri nis një trajtim të pasaktë për shkak të këshillave që i japin miq apo familjarë të tjerë, të cilët edhe pse e kanë gabim, e këshillojnë me këmbëngulje! Vetëmjekimi i gabuar nuk ndodh vetëm në sferën e sëmundjeve fizike. Njoh edhe raste kur njerëzit i janë nënshtruar një vetëkurimi të gabuar për problemet e tyre shpirtërore. Kjo përfshin përdorimin e ilaçit të gabuar, përdorimin e ilaçit të duhur në mënyrë të gabuar, apo vizitën te “doktori popullor” në vend të vajtjes te personi i kualifikuar. Që Bibla, lutja, pendimi e rrëfimi janë pjesë e një rimëkëmbjeje shpirtërore, nuk diskutohet. Por duhet thënë që feja autodidakte mund të jetë po aq e pakëshillueshme sa është vetëmjekimi fizik.

KRISHTLINDJA NUK ANULLOHET

0
640-02949388 © Masterfile Royalty Free Model Release: Yes Property Release: No boy at christmas holding a candle

Violinisti me famë botërore, Niccolo Paganini, po luante një pjesë të vështirë përpara një auditori të madh. Papritur një nga telat e violinës u këput, por ai vazhdoi të luante duke improvizuar bukur. Pastaj, dy tela të tjerë u këputën, dhe ai e përfundoi veprën duke luajtur vetëm me një tel.

Kur duartrokitjet pushuan, ai uli kokën duke i thënë kështu dirigjentit të fillonte përsëritjen. Violinisti buzëqeshi nga auditori dhe bërtiti, “Paganini, me një tel!” E duke e vënë instrumentin nën mjekër, ai luajti përsëri me atë telin e vetëm.

Dikush ka thënë që jeta është 10 përqind ajo që na ndodh dhe 90 përqind mënyra se si ne reagojmë ndaj saj.

Kur njerëzit përjetojnë prova të vështira, shpeshherë e pyesin Zotin “Pse?”. Por në vend që të kërkojmë përgjigje që mund të mos i gjejmë kurrë, do të ishte më mirë t’i bënim vetes pyetjen “Çfarë duhet të bëj unë tani?” se ka të ngjarë që kjo të jetë një pyetje shumë më e vlefshme sesa ajo e para.

Na ka ardhur Krishtlindja. Një javë më vonë vjen Viti i Ri. Festat e fundvitit mund të jenë ndryshe sivjet për shkak të situatës së vështirë ku gjendemi, e megjithatë, Krishtlindja nuk anullohet. A mund të anullojmë shpresën? A anullohet dashuria? Apo besimi?!

Jezu Krishti lindi para 2000 vitesh duke sjellë atë dritë për të cilën kemi nevojë sot. E gjithë kjo është një bekim që nuk kthehet mbrapa. Edhe pse mund të mos kemi mundësi të organizojmë festime masive si zakonisht, nuk do të thotë që s’mund të gjejmë gëzim dhe paqe gjatë këtij fundviti, po të dimë ku ta kërkojmë. Dhe nuk do të thotë se nuk mund të kemi një shpirt bujar dhe të dhurojmë mirësi, nëse duam. Në fakt, në kushtet ku jemi, veprat e mirësisë mund të jenë dy herë më të rëndësishme sesa në kohëra normale. Tani është koha të zbulojmë frymën e vërtetë të Krishtlindjes!

LËVIZJA E DUHUR

0

Wesley So sapo ia prishi festën e ditëlindjes Magnus Carlsen-it, njëshit të botës në lojën e shahut, duke e mundur në finalen e parë të këtij sezoni të ri. Magnus, i cili kishte qenë favorit, u tregua i hirshëm në humbje, duke e përgëzuar Wesley (Wezli) për fitoren e tij.

Duket që Wezli është në formë sivjet. Në muajn tetor u kurorëzua për herë të dytë kampion amerikan i shahut. Jo keq për një djalë me origjinë filipineze që u rrit në kushte që nuk favorizonin kultivimin e një mjeshtri shahu. Si tregon vetë: “Ngaqë familja ime nuk kishte para për një mësues shahu dhe as për të blerë libra, u përmirësova si shahist duke studiuar problemet e shahut që gjeja nëpër gazeta”.

Wezli fitoi kampionatin e tij të parë kur ishte vetëm nëntë vjeç. Sukses pas suksesi, u emërua mjeshtër i madh në një moshë çuditërisht të re. Sot ai ndeshet me rivalë nga maja e botës së shahut, duke arritur të cilësohet ndër lojtarët më të mirë në klasifikimin zyrtar.

Edhe pse ai tregon që nuk merret shumë me rrjetet sociale, e mban të hapur një faqe në Facebook ku poston përditësimin e ecjes së tij në fushën e shahut, postime që i mbyll gjithnjë me fjalë mirënjohëse ndaj Zotit. Pasi fitoi kampionatin amerikan shkroi komentin: “All glory, honor and praise to God!”

Duke komentuar mbi këtë pjesë të jetës së tij Wezli tregon: “Në faqen time të Facebookut më vijnë shpesh mesazhe duke pyetur sesi unë, një ndër shahistët më të mirë në botë, mund të jem një ndjekës i Jezus Krishtit. Madje, më japin këshilla të mos shprehem hapur që jam besimtar, sepse kjo do të ndikonte negativisht për afrimin e sponsorizimeve…”

Por mjeshtri i shahut shton, “Duhet të them që unë u rrita në Ishujt Filipine, një shtet ku është shumë normale për njerëzit të shprehin besimin e tyre. Është një vend ku pothuajse të gjithë besojnë në ekzistencën e Zotit, duke përfshirë dhe ata që nuk janë praktikantë të fesë”.

Ai shpjegon në mënyrë më të drejtpërdrejtë: “Nuk jam aq i pamend sa të mendoj që mund të arrij gjithçka vetë. Jam një djalë i zakonshëm nga një qytet i vogël. A kam lindur me një dhunti? Po. Por edhe shumë të tjerë e kanë këtë dhunti gjithashtu. Mundësitë që më erdhën mua, më erdhën në mënyrë misterioze. Nuk e di tamam se çfarë Zoti kërkon prej meje, por i besoj atij dhe çfarëdo që unë arrij të bëj, i jap lavdi atij gjithashtu”.

Pasi mbushi 18 vjeç, Wezlit i erdhi një ofertë nga një universitet amerikan për t’u bërë pjesë e ekipit të tyre të shahut. Ai shkoi të jetojë me një familje sponsorizuese dhe u regjistrua në shkollë. Megjithatë, pasi përjetoi sukses të madh në botën e shahut, i la studimet për të vazhduar punën si shahist profesionist.

Pati zhvillime edhe në jetën e tij shpirtërore: “Familja sponsorizuese kishin një besim më të zhvilluar sesa unë. Megjithatë, asnjëherë nuk më bënë të ndihem keq. Më merrnin me vete në kishë në fundjavë. Më lindnin pyetje dhe familja ime e adoptuar më përgjigjej me sqarime të thjeshta por të peshuara mirë, ndërsa më tregonin se si të përdorja Biblën vetë, gjë që ishte akoma më mirë. Me anë të Biblës mund të kontrolloja opinionet e të tjerëve, duke qenë se ai libër ka më shumë urtësi sesa opinioni shoqëror”.

“Më nxitën të bëja pyetje dhe të kërkoja përgjigje e të vija trurin në punë. Në të njëjtën kohë, unë shikoja sesi ata jetonin dhe si e shpenzonin kohën e tyre. Ata ishin njerëz të punës, dhe shmangnin ato gjëra që janë të dëmshme. E dija që edhe unë doja një jetë të tillë”.

Më lart sesa shahu

Ka shumë njerëz në botën e shahut që e ngacmojnë Wezlin për besimin e tij të çiltër: “Miqtë e mi në botën e shahut më pyesin nëse më ndihmon Zoti të fitoj. Përderisa Ai është Zot mbi gjithçka, përgjigja ime është që Zoti më bën edhe të fitoj edhe të humbas. Edhe nëse fitoj një lojë, edhe nëse e humbas atë, përsëri Zotit i takon lavdia. Patjetër që unë dua të fitoj, por njeriu nuk merr gjithmonë atë që do. Në vend që të shqetësohem për të ardhmen, mundohem të jem i fokusuar mbi gjërat që unë kam në dorë. Lidhur me shahun, përgatitem dhe përpiqem të luaj më të mirën e mundshme. Ndërsa prej Zotit e di që më kanë ardhur më tepër bekime sesa meritoj të kem”.

Si ndikon praktikisht në jetën e tij besimi?

“Dua të them se unë kam një jetë të thjeshtë. Punoj me shahun, studioj Biblën, stërvitem, merrem me punët e shtëpisë dhe në fundjavë shkoj në kishë dhe shikoj filma. Në krahasim me të tjerët jeta që unë bëj nuk ka shumë adrenalinë, por kështu më pëlqen. I qëndroj larg debateve në faqet sociale sepse nuk është vullneti i Zotit të flasim keq për të tjerët dhe më duket se interneti nxit komunikim negativ. Përfshihem herë pas here me projekte për të varfërit sepse edhe unë kam qenë i varfër dhe jam përgjëgjës për ato të mira që më ka besuar Zoti”. “Ka nga ata që thonë “Ke fat!” [në sensin e rastësisë], por ç’domethënë kjo fjalë? Unë mendoj se të duhet më shumë besim të mendosh që rastësia shpjegon jetën se sa të besosh te Zoti”.

ZOTI I FLET TË SËMURIT

0

Herët a vonë, çdo njeri sëmuret. Pavarësisht ku jeton në botë, apo në ç’grup shoqëror bën pjesë, është e pashmangshme që do të sëmuresh një ditë. Edhe pse pasuria mund të sigurojë trajtimin mjekësor më të mirë, nuk është e thënë që të siguron shëndet të mirë.

Pa dyshim që është eksperiencë përulëse të sëmuresh. Të fortin e bën si fëmijë dhe trimin e bën të dridhet. E ndonëse mjekësia ka bërë shumë përparime dhe janë gjetur kura për shumë sëmundje, e vërteta e Biblës qëndron: “Ditët e viteve tona shkojnë deri në shtatëdhjetë vjet dhe për më të fortët në tetëdhjetë, por ajo që përbën krenarinë e tyre nuk është veçse mundim dhe dëshirë për t’u dukur, sepse kalon me të shpejtë dhe ne fluturojmë tutje”. Gabimisht, disa njerëz mendojnë që sëmundja është shenjë e zemërimit të Perëndisë, kur ajo fare mirë mund të jetë një shans për të rimenduar drejtimin e jetës. A nuk e dini që ka persona që vijnë në vete vetëm pasi të jenë sëmurur? Çuditërisht i bën më të mirë. Sepse në urtësinë e tij, Zoti është në gjendje të përdorë dhimbjen dhe vuajtjen për të prodhuar diçka të mirë në zemrën, mendjen dhe shpirtin e njeriut.

Shumica e njerëzve jetojnë sikur nuk do vdesin kurrë, pastaj kur sëmuren detyrohen të mendojnë për fatin përfundimtar, ndoshta për herë të parë. Normalisht, kur njeriu ka shëndet të mirë, e harron Zotin. Ndërsa sëmundja i kujton se një ditë do të dalë përpara

Perëndisë. Prandaj, përvoja e të qënit sëmurë mund t’ua ndryshojë mendimin rreth gjërave që më parë i konsideronin të rëndësishme. Për shembull, njeriu që ka pasion sportin, modën apo muzikën, mund të mësojë se ato nuk i japin ngushëllim në kohë sëmundjeje.

Sëmundja na ndihmon të përulemi. Nga natyra ne jemi mendjemëdhenj. I shohim të tjerët me përbuzje. Por kur sëmuremi vetë, mund të na bëjë më të dhembshur ndaj të tjerëve. E sigurisht që sëmundja e vë në provë besimin te Zoti. Na ndihmon të kuptojmë nëse besojmë vërtetë apo jo.

Nuk dua të mendoni që sëmundja u bën gjithmonë të tilla të mira njerëzve. Aspak! Shumë njerëz që përjetojnë sëmundjen nuk mësojnë asgjë prej saj dhe veprimet e tyre të mëpasshme e vërtetojnë një gjë të tillë. Zemra e tyre është e ngurtë ndaj nuk përfitojnë asgjë të mirë. Por ka të tjerë që Zoti ua kthen sëmundjen në një faktor pozitiv në jetën e tyre. E përdor për t’i folur e për t’i nxitur që të kërkojnë Shpëtimtarin. Sëmundja i kujton vdekjen, dera prej së cilës kalojmë drejt gjykimit. A nuk është ky një mësim i vyer? A nuk duhet të përgatitet njeriu të takojë Perëndinë?

Unë u ofroj këtë këshillë atyre që nuk janë gati të dalin në gjyqin përfundimtar: Pa vonuar, kthehu te Zoti! Pendohu e vrapo drejt Krishtit. Asnjë bastexhi në botë nuk është aq budalla sa ai që luan me fatin e shpirtit të tij. Ju e dini që mëkatet tuaja kanë nevojë të pastrohen. Dhe ti je në dijeni që ke nevojë për një Shpëtimtar. Atëherë shko tek ai, dhe lutju të të shpëtojë shpirtin. Shko tek ai menjëherë. Kërkoji falje dhe paqtohu me Perëndinë. Kërkoji të të ndryshojë nga brenda. Ai ka për të të dëgjuar. Sido që të kesh qenë në të kaluarën, ai nuk do e refuzojë lutjen tënde. Ai tha: “Atë që vjen tek unë, unë nuk do ta nxjerr jashtë kurrë”.

Përveç kësaj, i nxis të gjithë besimtarët e vërtetë të shtrihen të qetë në duart e Zotit në ato çaste të vështira. Kjo është një çështje e rëndësishme. Unë e di sesa e gatshme është zemra për të dyshuar. Kam përvojë edhe me depresionin që zë fëmijët e Perëndisë kur sëmuren papritur dhe detyrohen të pushojnë. Por është pikërisht në kohë sëmundjeje kur virtyte si qetësia, butësia, besimi dhe durimi duken më qartë. U kërkoj të gjithë besimtarëve të sëmurë, të kujtojnë se me durimin mes vuajtjes ata mund t’i sjellin lavdi Perëndisë po aq sa dhe me jetën aktive. A nuk e dini që shumë njerëz kanë patur ndikim në jetën e të tjerëve, jo me anë të fjalëve, por nga mënyra se si iu përgjigjën vuajtjes? 

U bëj thirrje të kujtojnë dhembshurinë e Jezusit për të dobëtit. Vetë

Krishti ka përvojë me sëmundjen. Ai njeh zemrën e të sëmurit. Zoti Jezus ishte njohës i vuajtjes. Edhe dishepujt që vuajnë kanë mundësinë të mësojnë mendjen e Shpëtimtarit që vuajti.

Së fundi, nxis të gjithë besimtarët të vazhdojnë ecjen e tyre me Krishtin. Nëse duam të kemi “ngushëllim të fortë” në kohë nevoje, duhet të kultivojmë një marrëdhënie me Perëndinë. Kur ilaçet s’do kenë efekt dhe kur s’do na mbetet gjë tjetër veçse të vdesim, kush do na ngushëllojë neve? Kush do na bëjë të mos i frikësohemi të keqes? Asgjë, asgjë s’mund ta bëjë, përveç Krishtit. Krishti duke jetuar në zemrën tonë, Krishti duke vendosur krahun e tij të djathtë nën kokat tona, Krishti duke qëndruar pranë nesh, Krishti, i vetmi që mund të na japë fitore në përpjekjet tona të fundit! Njerëzit e botës mund të tallen, por mos u shqetësoni! Se kur të sëmureni, ju do të keni paqe. Koha është e shkurtër. Bota po shuhet. Disa sëmundje më shumë dhe gjithçka do mbarojë. Disa funerale më shumë dhe do kemi radhën ne më pas. Disa stuhira më shumë dhe ne do jemi të sigurt në liman! Pastaj, në prezencën e Zotit do të jetë vendi ynë. Aty Perëndia do thajë çdo lot nga sytë e popullit të tij. Ndërkohë, le ta jetojmë jetën tonë në tokë me besim tek Biri i Perëndisë. Ai jeton, ndonëse ne mund të vdesim. Ai jeton, ai që shfuqizoi vdekjen dhe solli në dritë jetën dhe pavdekësinë me anën e ungjillit. Prandaj, në sëmundje dhe shëndet, në jetë dhe vdekje, le të mbështetesh me besim te Zoti!

NUK TË GËNJEN SYRI

0

S’të gënjen syri, jo

Brenda pak sekondash syri thith gjithë ato imazhe. Si të jesh duke ecur në krah të liqenit, apo të jesh ulur në kafe në një prej rrugëve të qytetit, apo të jesh duke vrapuar nga puna në punë, në çdo çast syri bën gjithë ato modifikime për të të siguruar një pamje të qartë të gjërave që të rrethojnë. Përnjëherësh syri regjistron edhe detajet e vogla, edhe panoramën e gjerë, duke u fokusuar tani te njëra e pastaj te tjetra, duke dalluar formën, distancën e ngjyrën e asaj që ti sheh. E ta mendosh se syri i përshtatet nivelit të dritës që mund të ndryshojë shumë shpejt, si për shembull kur je duke ecur me biçikletë, herë në diell e herë nën hijen e pallatit, e madje i realizon të gjitha këto kur je në lëvizje… e habitshme apo jo?

Kush i hyn me shkencë kësaj pune, mahnitet nga kompleksiteti i saj. A e dini që syri ka disa nga mekanizmat më të sofistikuara të të gjithë trupit? Jo vetëm që i ka gjithë ato pjesë të ndryshme, prej të cilave kornea, irisi, lentja, e retina janë vetëm disa nga më të njohurat, por ka një bashkërenditje fantastike midis tyre që të lë pa fjalë. Thonë që muskujt që e lëvizin syrin, janë muskujt më aktivë të të gjithë trupit, megjithëse puna e tyre do të shkonte dëm po të mos reagonin me kaq shkathtësi muskujt brenda syrit, si ciliari, që e ndryshon formën e lentes së syrit me një saktësi të tillë që mundëson një nivel fokusimi mbresëlënës. A e dini që syri i filtron rrezet e dritës në mënyrë që retina të marrë vetëm ato të duhurat për të formuar imazhin më efikas të gjërave? Përndryshe pamja juaj do të ishte tërë kohën veçse miza-miza e fije-fije. Dhe nuk e di nëse e keni marrë vesh që retina përbëhet prej më shumë se 120 milionë receptorësh të ndryshëm, të pozicionuar në mënyrë të tillë që të krijohet një ndijim sa më i dobishëm për trurin.

Prandaj, edhe nese i ke syte ngjyrë kafe, si shumica e njerëzve, apo i ke blu, a jeshilë, apo ndonjë ngjyrë tjetër, ç’rëndësi ka përpara faktit të madh që ti sheh?! Dëgjova dikë që ankohej pse tjetri e kishte syrin pushkë, ndërsa atij i duheshin syze, por vetëm njeriu që e ka humbur shikimin krejt e di sesa e shtrenjtë është dhuntia e të parit. Sa do të donte ky i fundit të shikonte përsëri, edhe sikur ai shikim të ishte jo perfekt!

Pashë me interes reagimin e një të riu kur i hoqën fashot pasi ishte operuar nga sytë. Ky e kishte humbur shikimin disa vite më parë, ndërsa tani që iu kthye drita e syrit ishte kaq shumë mirënjohës ndaj atyre që e ndihmuan! Kjo më shtyn t’ju pyes: kur ishte hera e fundit që, pasi të ka dalë gjumi në mëngjes, i ke hapur sytë për t’u mrekulluar nga fakti që ti sheh? Domethënë, kur është hera e fundit që i the faleminderit Perëndisë për sytë e tu? Zoti ta dhuroi shikimin duke të mundësuar bërjen e gjithë atyre veprimeve, të mira sigurisht. Të parit është një dhuratë edhe për të shijuar mrekullitë e shumta të krijimit që gjenden rreth teje. Është një dritare që e lejon mendjen të pasurohet me njohuritë që vijnë nga vëzhgimi i gjërave, i njerëzve, dhe i leximit të librave, apo siç e kemi sot, ekranit. Të parit nuk të shërben vetëm ty. Ai të jep mundësi të shikosh kur fëmija yt ka nevojë për ndihmë, kur miku yt është i mërzitur edhe kur tjetri është në rrezik.

Për çudi dëgjova dikë një herë që tha se nuk mund të besonte sepse s’e kishte parë ndonjëherë Zotin me sy. Si nuk e shikon? – i thashë unë. Ai duket në gjithë veprën e tij! Ai është kudo. Pastaj shiko fytyrën tënde në pasqyrë, i thashë, shiko veten në sy, e atëherë flasim. Vetë syri yt, vetë dhuntia e të parit, të tregon bindshëm që nuk po e shikon mirë këtë punë. Sepse kur Zoti shihet edhe prej atij që nuk ka sy, qysh thua ti që nuk e shikon?! Edhe pse e pranoj që ka njerëz që vërtet nuk mund ta shikojnë Zotin, kjo vjen ngaqë e kanë shpirtin të verbër. Kur mendja nuk sheh, ç’mund të presësh prej syrit?

HALLOWEEN-I SHQIPTAR

0

Po t’i marrësh për bazë imazhet që përzgjedh media, të krijohet ideja se Halloween-i na qenka festa e horrorit! Edhe pse mbrëmjet me kostume të frikshme janë kthyer në modë në shumë vende, kjo na tregon më shumë për mendjelehtësinë e brezit tonë sesa na mëson ndonjë gjë lidhur me Halloween-in origjinal.

E vërteta e kësaj pune është që nuk ekziston vetëm një version i festës, sepse kemi të bëjmë, realisht, me një fenomen që ka qenë duke evoluar në shtetet perëndimore prej disa brezash. Gjithsesi, se si shkuam nga ‘festa e gjithë shenjtorëve’ (siç është përkthimi tamam i fjalës halloween) e përfunduam te ‘festa e errësirës’ hajde ta marrësh vesh!

Por në fakt, del që nuk është aq i vështirë shpjegimi i transformimit të Halloween-it, të paktën ai transformim që ndodhi gjatë 30-40 viteve të fundit, i cili e ka shkëputur përfundimisht festën nga rrënjët e saj të krishtera. Dirigjenti kryesor në këtë histori është Hollywood-i, ajo superfuqia e botës kulturore (sidomos gjatë shekullit të kaluar) që është treguar mjaft e zonja në magjepsjen e publikut.

Mirëpo, Hollywood-i ka gjetur ca bashkëpuntorë në radhët e kulturës shqiptare, duke përfshirë median dhe segmente të arsimit publik e privat, që e kanë përqafuar Halloween-in aq fort se thua që mezi kishin pritur që të vinte kjo ditë! Nuk duhen harruar tregtarët në këtë mes, sepse janë pikërisht ata që ju furnizojnë me kostume të gatshme për ‘zbukurimin’ e fëmijëve tuaj. Jo më vonë se dje hyra në një market në Tiranë ku vura re një shumëllojshmëri veshjesh të frikshme dhe sende shtrigash në shitje. Kur ia shpreha mospëlqimin tim shokut që kisha në krah, ai më korrigjoi me vëzhgimin që, “Nuk e kanë fajin këta jo…” duke e lënë të nënkuptuar përgjegjësinë e tjetërkujt, e sigurisht nuk e kishte fjalën për fëmijët.

Por ndërsa flasim për Halloween-in nuk mund të rrimë pa konstatuar që versioni i kësaj feste që praktikohet më shumë në SHBA nuk është ajo që shikoni në ekran. Sepse për pjesën dërrmuese të qyteteve amerikane, Halloween-i ngjan thjesht si karnavalet ku fëmijët vishen si personazhi i preferuar i përrallave apo me kostumin e ndonjë superheroi. Domethënë, s’ka fare konotacione djallëzore. Ajo që të bën përshtypje pra, është fakti që Shqipëria arrin të importojë vetëm versionin më të errët të kësaj feste. Çfarë do të thotë kjo për mentalitetin e shoqërisë sot?

Dikush shprehet se Shqipëria ka plot festa pa qenë nevoja të imitojë festat e vendeve të tjera. Deri diku e simpatizoj këtë opinion, por realiteti është që popujt gjithmonë kanë bërë shkëmbime idesh e zakonesh. Puna është të dimë çfarë ia vlen të zhdoganojmë e çfarë jo. Edhe pse në familjen time nuk e kemi festuar ndonjëherë Halloween-in, kjo nuk do të thotë që jam kundër atyre që duan të festojnë një version të Halloween-it që mbart një domethënie pozitive. Megjithatë, duket se versioni shqiptar i Halloween-it ngeli ai i horrorit dhe i shtrigave. Në këtë, nuk jeni vetëm, se duket që i njëjti shqetësim ka lindur edhe në vende të tjera. Prandaj ju rekomandoj një praktikë që është bërë e njohur në Angli, ku shumë kisha organizojnë një “Light Party” për fëmijët e lagjes natën e Halloween-it, domethënë një aktivitet që përfshin moshat e reja në lojëra të bukura, duke mos i lënë të bëhen pjesë e ambienteve të padëshirueshme. Ka edhe familje që organizojnë lojëra tavoline atë natë, po me të njëjtin qëllim pozitiv, ose shikojnë një film familjar së bashku. Ajo që është e qartë është se ka alternativa, kështu që në datën 31 tetor nuk je i detyruar të ndjekësh turmën në festimin e një Halloween-i tashmë të shtrembëruar plotësisht, nëse nuk do, kuptohet.

12 SHENJA KUNDËR HOROSKOPIT

0
  1. Kur vjen puna te horoskopi, ç’parashikime ka një gazetë nuk e ka tjetra. Të krijon një pikëpyetje apo jo?
  2. Shkenca nuk ka zbuluar asnjë forcë planetare që ndikon mbi fatin e individit. Sigurisht, përveç meteorit kur i bie në kokë!
  3. A e dini që astrologu i sotëm nuk i shikon konstelacionet në të njëjtin vend që i shikonin astrologët që sajuan horoskopin mijëra vjet më parë? Kësaj i thonë të shesësh mallin e ndenjur.
  4. Kur flasim për karakteristikat e një personi, e dimë që tiparet e trashëguara kanë më shumë peshë sesa gjithë planetet e universit.
  5. Shumë prej parashikimeve janë aq të përgjithshme sa duket që kemi të bëjme me një hile. Domethënë, zor të mos dalin!
  6. Shpikësit e horoskopit nuk zgjidhin dot hallet e tyre, e jo më të na ndreqin neve me këshillat e tyre.
  7. Edhe pse kanë lindur nga një nënë, nën shenjën e njëjtë të horoskopit, shumë binjakë përfundojnë në rrugë shumë të ndryshme në jetë. Po s’të bëri kjo të dyshosh, çfarë t’ju themi pastaj?
  8. Dielli ndriçon tokën, por fati i individit ndriçohet shumë më tepër nga prindërit, shkolla, shoqëria, sesa ndonjë rreze yjore.
  9. Me të njëjtën ditëlindje ka njerëz të mençur dhe injorantë. Atëherë, si qenka përcaktues për fatin e njeriut shenja nën të cilën ai ka lindur?
  10. Përvoja na tregon se fati i individit varet shumë më tepër nga zgjedhjet personale, përkushtimi i tij në punë, apo stili i tij i jetesës dhe aspak nga një konstelacion në qiell.
  11. Në fakt, rrjedha e ditës suaj ndikohet shumë më tepër nga moti (era, shiu, apo temperatura) sesa nga një forcë e mistershme që gjoja vjen prej yjeve.
  12. Kur Ai që krijoi gjithë qiellin nuk të paracaktoi fatin, por të ngarkoi me përgjegjësi personale për të zgjedhur të mirën e jo të keqen, qysh atëherë mendon se yjet që ndodhen miliarda vite larg udhërojnë fatin tënd?

S’KA HAJDUT NË PARAJSË

0

Në çdo fshat, në çdo lagje, në çdo pallat, dhe në çdo ndërmarrje, ka njerëz që vjedhin. Disa i kryejnë vjedhjet me dhunë, të tjerë me shantazh, por shumica vjedhin fshehurazi, me marifet. Ka vjedhës ordinerë, që vjedhin ç’u del para: rroba, biçikleta, telefona, xhepa. Ka vjedhës special që vjedhin me plan, duke piketuar me kujdes prenë e radhës. Ka që vjedhin në bashkëpunim, e të tjerë vjedhin gjithmonë solo.

Edhe pse kur e dëgjon fjalën hajdut, të vijnë në mendje format më flagrante të vjedhjes, mendoni pak mbi këto pyetje:

S’ka dyshim se menaxheri që nuk i jep hakun punëtorit i vjedh djersën, po ai që merr materialet e punës pa leje si quhet?

Ai që shet një mall me hile është vjedhës apo jo? Po blerësi që ia kthen mallin kompanisë, pasi e ka dëmtuar vetë, çfarë bën?

Nuk ngurrojmë t’i drejtojmë gishtin vajzës që paguan një bluzë ndërsa ka vënë një tjetër në çantë. Po llogaritari që magazinon mangët sasinë e furnizimit, çfarë quhet?

Mirë bujku që i skuq me marifet domatet, po ai që e shet një veturë pa treguar defeket e saj çfarë është?

Lë shije të hidhur ustai që merr lekët e nuk mbaron punën, po klienti që thotë se do t’i sjellë lekët më vonë, dhe s’i bie kurrë?

Dhe, a s’është vjedhës ai që merr para borxh, kur s’ka ndërmend t’i kthejë fare?

E dimë ç’emër t’i vëmë arkëtares që ngatërron kastile llogarinë, por po zyrtari që ekzagjeron shpenzimet e dietës, si quhet?

A s’është vjedhës ai që përdor uniformën e ligjit për të fituar lekë padrejtësisht? Patjetër! Po çfarë të themi për nëpunësin e shtetit që e ‘humb’ laptopin e punës se i duhet vajzës? Apo shefja e departamentit që përditëson pajisjet e zyrës e gjoja i hedh poshtë të vjetrat? Apo shefi që shton listën e punonjësve në mënyrë fiktive?

Mirë këta që vjedhin shtetin, po fshatari që vjel për vete ullinjtë e bashkëfshatarit? Apo komshiu që merr hua shkallën e nuk e kthen? Apo shoferi që naftën e makinës së punës e djeg në makinën e tij personale? Apo turistja që përlau peshqirin e hotelit kur iku? Si quhen këta?

Po për administratorin e fondit të bamirësisë që ngeli duke drekuar shtrenjtë, ç’mund të themi?

E të mos harrojmë atë që kalon në dorë me vetëdije sende të vjedhura. Ai nuk është pa faj. Rrënja thahet, nëse nuk vaditet. Kështu që nuk do të kishte kaq shumë vjedhje në botë, po të mos kishte kaq shumë blerës për mallin e vjedhur.

Arsyeja e zakonshme përse vidhet është lakmia. Lakmuesi, duke mos patur besim te Zoti, kërkon të plotësojë dëshirat e tij në mënyrë të paskrupullt. Dikush mund të presë që njerëz të vafër e të pashkollë të bien në vjedhje. Por çuditërisht, më shumë vjedhin ata që janë të kamur, madje edhe të shkolluar. Si shpjegohet? Sepse lakmia nuk është një mëkat që i ngjitet vetëm shtresës së vafër. Djalli di t’i tundojë njerëzit e të gjitha niveleve. Dhe po pati sukses me shtresën e lartë, ai i shndërron nga lakmues, në njerëz të babëzitur që kurrë nuk ngopen.

Disa nga justifikimet e vjedhjes janë qesharake:

“Të gjithë vjedhin” thonë.

“Po s’e mora unë, do ta marrë një tjetër”.

“Edhe mua më ka vjedhur tjetërkush, prandaj dhe vjedh” shpjegon.

Ose kjo: “Nuk quhet vjedhje, kur ia merr njeriut të keq”.

Apo e bukura, “Kjo vetëm e shtetit ishte”.

Përveç lakmisë, ka që vjedhin për të shitur mend apo për shkak të presionit shoqëror. Ka që vjedhin thjesht për inat. Por duhet pranuar që ka edhe njerëz që vjedhin nga dëshpërimi, se kanë rënë në lak. Ndoshta kanë borxhe. Ndoshta kanë një krizë shëndetësore në familje dhe u duhen lekë. Një shkak i tillë, nuk e justifikon vjedhjen, por e bën më të kuptueshme të paktën. Se mos mendoni që të gjitha vjedhjet janë njësoj në sytë e Perëndisë. 

Sigurisht që është ndryshe të përfitosh padrejtësisht nga ai që ka, dhe ndryshe t’ia marrësh të vafërit apo të shfrytëzosh fatkeqësinë e tjetrit për qëllime personale. Edhe pse Zoti është kundër vjedhjes në përgjithësi, Ligji i Perëndisë e dënon në mënyrë të veçantë atë që u vjedh atyre që s’kanë fuqi të kundërshtojnë. Këta rrezikojnë të marrin mallkimin e Zotit edhe në këtë botë edhe në atë tjetrën, nëse nuk heqin dorë nga rruga ku kanë hyrë. Sepse asnjë vjedhje nuk shpëton pa u vënë re nga ai që krijoi njeriun. Ç’kujtuat pra, se ai që krijoi syrin, nuk shikon?

E di që disa thonë që nuk besojnë te Zoti, e si rrjedhojë mendojnë që nuk ka një ditë gjykimi, por atëherë, më thoni dot përse ju bren ndërgjegja? Ndërsa, shumë të tjerë e gënjejnë veten me mendimin se mund të blejnë Zotin, ashtu sikurse kanë korruptuar mbrojtësit e ligjeve tokësore. Por është marrëzi të mendosh se me një bamirësi këtu e një bamirësi aty, do t’i hedhësh hi syve të Perëndisë.

Më të mashtruar akoma janë ata që shkojnë në vende të shenjta për të hedhur lekë, me mendimin se do t’u shkojë mbarë. Nëse polici i ndershëm ofendohet kur i ofrojnë rryshfete, ç’kujtoni se mendon Zoti i shenjtë për ta? Nuk e kuptojnë që s’po arrijnë gjë tjetër, veçse të grumbullojnë faj mbi faj?

Edhe ata që thonë se do të më falë Zot se është i mirë, e kanë ngatërruar Më të Madhin, me babagjyshin e Vitit të Ri. Po nuk u penduan, s’kanë gjë në vijë.

Bibla flet për parajsën jo me një tablo bosh. Por me imazhe të spikatura. Në faqet e fundit të librit të shenjtë parajsa zbulohet si një vend i bukur e i shenjtë, ku Zoti qëndron me popullin e tij. Aty s’ka dhimbje, as padrejtësi. Por thuhet qartë që në vendin e Zotit nuk hyn çdokush. E midis kategorive të njerëzve që nuk u lejohet të hyjnë në paqen e Perëndisë, janë pikërisht vjedhësit.

Bibla e thotë shqip: “Mos u gënjeni, vjedhësit nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë”.

Sado pak besim që ke te Zoti, kjo duhet të të bëjë të ndalësh, e të kontrollosh gjendjen tënde shpirtërore. Lejoi vetes të përballesh me pyetjen: A jam duke vjedhur sot? A kam vjedhur më parë? Se pse ndodh diçka e çuditshme kur flitet për vjedhjen... të shkon në mendje më kollaj jo çfarë ke vjedhur, por çfarë kanë vjedhur. Kjo nuk është shenjë e mirë. Ndërkohë duhet të shqetësohesh më shumë për mëkatin tënd sesa të të tjerëve.

Prandaj, ti që i vë gishtin tjetrit, nuk ke vjedhur vetë? E ti që justifikohesh dukë thënë që ke vjedhur vetëm pak, a nuk sheh se do të kishe vjedhur shumë më tepër, por të të jepej mundësia?

Ndërsa tani, si mund të bekojë Zoti jetën tënde, kur në shtëpi ke sende të vjedhura? E si mund t’i afroshesh Zotit, kur në xhepin tënd ke fitimin e pandershëm? E si mund të hysh në parajsë, kur shpirti yt është rënduar nga vjedhje? E si mund të thuash që të ka shpëtuar Jezus Krishti, kur je duke jetuar ende në mëkat?

A e kthen dot atë që ke vjedhur? Duke besuar te Zoti, kush e di çfarë mund të arrish të bësh. Ndoshta po të jepet një shans për t’i rregulluar gjërat që nuk duhet humbur.

Ndofta nuk je fajtor për vjedhjen. Ka edhe njerëz që nuk kanë vjedhur asnjëherë. Kjo është vërtet e admirueshme. Por mos vallë e ke zili atë që është pasuruar nëpërmjet vjedhjes? Mos ndoshta do të doje të këmbeje situatën tënde me atë të padrejtin? Me atë hajdutin? Por ai që e shet shpirtin për 5 pare të qelbura, si Juda Iskarioti, s’është për t’u patur zili.

Nga kjo botë nuk do të marrësh asnjë lek me vete. As edhe një. Faraoni u varros me thesare. Por ndërsa shpirti i tij shkoi në atë botë, thesaret ngelën në tokë dhe i morën të tjerët. Ti e di këtë. Përse shqetësohesh kaq shumë atëherë? Të takon të besosh te Zoti dhe të ecësh në rrugën e tij. Dhe nëse ai besim që ti përjeton është real, ti e di ku qëndron pasuria e vërtetë, e nuk do ta ndryshosh për asgjë në këtë botë. E nëse ka njerëz që e duan gjënë e vjedhur më shumë sesa e duan Zotin, më shumë sesa parajsën, kjo s’ka përse t’ju prishë mendjen juve.

Në një shoqëri normale, ai që vjedh do të përbuzej e do të shihej me turp. Por ne nuk jemi pjesë e një shoqërie normale. Megjithatë, kjo nuk e ndryshon të vërtetën e Perëndisë.

Qoftë Krishti pasuria juaj! Qoftë parajsa fati juaj! Por ta dini se në qiell nuk hyn asnjë hajdut.

NJË ZË NGA QIELLI

0

Këto ditët e para të shkollës, dëgjova një mësues që ankohej që i ngjirej zëri, se duke dashur të dëgjohej përmes maskës, po sforcohej në të folur. Edhe vajza ime më tregoi se i ështe acaruar fyti për të njëjtën arsye. Vetëm kur të ikën zëri, e kupton se sa e vyer është dhuntia e të folurit, apo jo?

Ndonëse asnjë prej nesh nuk ka lindur duke folur, dhe e mësuam gjatë rrugës, dihet që ky aparat fizik është stampuar me një “made in heaven”. Në fakt, kur shikon një fëmijë të sapolindur s’ta mbush syrin se do të jetë në gjendje një ditë të artikulojë mendime e ndjenja komplekse, por brenda atij trupi të vogël qëndron një nga gjërat më të sofistikuara që është krijuar ndonjëherë: zëri njerëzor. Potenciali i atij zëri është po aq i madh, sa duket për momentin aq i padobishëm, veçse për të shprehur nëpërmjet të qarat e thjeshta, atë zhurmën e pakënaqësisë që ndiejnë të gjitha bebet kur e gjejnë veten, papritur, të nxjerra jashtë rehatit ku kanë qëndruar për nëntë muaj, duke u përballur me një ndjenjë të re, që nuk e dinë si quhet tani, por në të ardhmen do ta përshkruajnë me fjalën ‘uri’.

Uria e bebes sa vjen e shtohet, jo vetëm për ushqim, por për t’u bërë pjesë e botës rreth tij. Diçka që fillon me të prekurit, e që shoqërohet shumë herët me një kureshtje të çuditshme për të përvetësuar komunikimin me zë me njerëzit përreth. Se si mëson fëmija të kuptojë jo vetëm fjalët, por edhe t’i interpretojë nuancat e tyre, e pastaj të fillojë t’i riprodhojë është një mister që i ka habitur vazhdimisht shkencëtarët. Duket që kemi të bëjmë jo vetëm me një kapacitet për të folur, por edhe me një instinkt që programohet te njeriu që në krye të herës.

Është e vërtetë që mbreti i xhunglës mund ta ketë ulërimën më të fuqishme, por tingujt e zërit njerëzor janë legjendarë. Brenda gojës përpunohet zhurma që del nga qafa e tij (relativisht e gjatë) duke prodhuar një zë që aftëson të folurit, po e po, por edhe na furnizon me të qeshurat, të qarat, të bërtiturat, pëshpëritjet e shumë mënyra të tjera e të shprehurit. Madje, aq i shkathët është zëri i njeriut, sa ai mund të imitojë gjithfarë tingujsh që lëshojnë edhe kafshët, duke përfshirë: gërhitjet, mjaullimat, lehjet, hungërimat, fryrjet e çjerrjet. Kumbimi i kafshëve mund të jetë mbreslënës, por brenda njeriut qëndron një simfoni e tërë.

Edhe pse e pagëzojmë ndonjë artist me emrin “bilbil” për shkak të zërit të embël që ai ka në të kënduar, e vërteta është që ka shumë këngëtarë që ia kalojnë edhe zogut me ëmbëlsinë e zërit të tyre. Kush është ai sytë e të cilit nuk janë mbushur me lot duke dëgjuar një solist të talentuar? Zëri i njeriut është një vegël muzikore e pashoqe.

Po duke u fokusuar mbi të folurin vini re që ka një përshtatje optimale midis aftësisë së njeriut në të shprehur dhe botës së tij të brendshme. Vendi dhe koha nuk na lejojnë të hulumtojmë shumë mbi këtë çështje, por mendoni pak se sa e thatë do të ishte e folura juaj pa gjithë ato intonacione, herë duke e holluar zërin, herë duke e trashur, tani duke folur më me shpejtësi, pastaj më ngadalë, duke alternuar edhe intensitetin, edhe ngrohtësinë sipas dëshirës, gjithçka që të lejon të pasqyrosh dhe të pasurosh shpirtin me tone që përcjellin, sipas rastit, dashurinë, zemërimin, habinë, frikën, gëzimin dhe mërzitjen.

Nuk është ekzagjerim të thuash që zëri yt është mahnitës – edhe nëse nuk shquhesh për talent në të folur! Mënyra si bashkëpunojnë diafragma e mushkëritë me laringun duke bërë që kordat vokale të vibrojnë, duke çuar te goja atë tingull që përpunohet pastaj nga një gjuhë që hedh valle lart e poshtë, duke u takuar herë me qiellzën e herë me dhëmbët, por që nuk ngelet vetëm në këto lëvizje, se edhe buzët duan të shfaqin aftësinë e tyre në këtë shfaqje orkestrale. A nuk është kjo e gjitha një bashkërenditje e mrekullueshme?

Që zëri ynë është një dhuratë qiellore, kush mund të dyshojë? Por sa ironi e trishtueshme, kur dhuntinë që na u dha për të shërbyer si urë për të shprehur botën tonë të brendshme, e shfrytëzojmë për ta mohuar Zërin që na krijoi.

Pyetjen tendencioze, “Përse Ai nuk më flet mua atëherë?” mund t’i përgjigjesha me një “Ai të flet, por ti nuk e dëgjon”, por nuk do ta bëjë këtë. Do tregohem pragmatik edhe do të rrëfej që as unë nuk e kam dëgjuar zërin e Perëndisë në atë mënyrë të drejtpërdrejtë që e nënkupton ky pyetjebërës, por kjo nuk më shqetëson, se as nuk pretendoj që Zëri i Parë duhet të plotësojë tekat e mia në këtë drejtim.

A do të thotë kjo që Zoti nuk ka folur ndonjëherë? Sigurisht që jo. Pse? Ai që ia fali zërin njeriut nuk ka zë?

Për vete, jam i bindur që Zoti ka folur disa herë gjatë historisë me një zë tepër të qartë. Disa nga ato raste kanë qenë kyçe për fatin e njerëzimit, siç është rasti kur foli në kopshtin e Edenit, apo dita që buçiste zëri i tij nga reja e lavdisë mbi malin Sinai në praninë e gjithë popullit hebre. Megjithatë, ia vlen të theksosh që edhe pse përjetimi i zërit hyjnor e trembi për vdekje popullin, prapë zemra e tyre ngeli mosbesuese. Por le të ngjitemi më mirë në atë malin tjetër ku foli Zoti, një vend që quhet mali i ullinjve, atje ku Biri i Perëndisë i predikoi turmave një mesazh sfidues por plot me hir. Populli ngeli gojëhapur. Ndonëse jetonin në një botë shumë fetare, pohuan me të drejtë që, “asnjë nuk flet si ky”.

Ndoshta ti do të doje të kishe qenë prezent dhe ta dëgjoje për vete Jezus Krishtin. Edhe pse kjo është diçka që nuk mund ta realizojmë, a e dini që shumë njerëz e kanë përjetuar zërin hyjnor përmes leximit të shkrimeve të shenjta? Prandaj, a je gati të marrësh pjesë në një eksperiment? E duke hapur Biblën te Ungjilli sipas Gjonit gjatë këtyre ditëve, e duke lexuar disa pjesë të saj, ME ZË, kush e di nëse nuk ke për të dëgjuar zërin qiellor nëpërmjet shqipërimit të fjalës së tij prej zërit tënd? Po të lutem të mos e nënvlerësosh si mundësi. Tek e fundit, çfarë ke për të humbur?

Ndërsa përsa i përket dëgjimit në mënyrë konkrete të zërit të Zotit, Jezusi tha që çdo njeri do ta dëgjojë zërin e tij një ditë. Janë me fat ata që do ta dëgjojnë zërin e shpëtimtarit kur ai t’i përshëndesë me fjalën, “Mirë se erdhe shërbëtor i mirë dhe besnik, hyr në gëzimin e Zotit tënd”. A do jesh ti midis tyre?

8 MËNYRA QË KEQPËRDORET EMRI I ZOTIT

0

Emri ka rëndësi. Edhe pse në kohët moderne nuk ka shumë formalitete në marrëdhëniet midis njerëzve, prapë se prapë, emri ka rëndësi. Sepse kur dikush ka merita të mëdha, a nuk themi që ai ‘fitoi nam’? Ndërsa lidhur me personin që s’ka ndonjë meritë a nuk thuhet: “S’ia kam dëgjuar as emrin”?

Emri nuk është thjesht një etiketë, por ai është diçka që përfaqëson gjithë vlerën apo dinjitetin e personit. Pikërisht, për këtë arsye njeriu kërkon të mbrojë emrin e tij. Po qe se unë shpif në adresë të dikujt me emër, më hedh në gjyq, apo jo?

Prandaj, nëse për njeriun emri ka rëndësi, ç’duhet të themi lidhur me emrin e Më të Madhit?! E po qe se ti ke merak emrin tënd, që je veçse një njeri vdekatar, merre me mend sa peshë të madhe ka emri i Zotit të përjetësisë, sepse ai emër përfaqëson karakterin dhe dinjitetin e personit më të madh.

Siç mund të pritej, Bibla flet me terma lartësues për emrin e Zotit. Psalmisti thotë: “Sa i mrekullueshëm është emri yt mbi gjithë rruzullin”. E në një vend tjetër thërret “I jepni Zotit lavdinë që i përket emrit të tij”.

Edhe pse Bibla nuk të lë të harrosh rëndësinë e emrit të Zotit, bota, shoqëria e media sikur kanë shpallur sezon gjuetie kundër atij emri. Por sado që jetojmë në një kohë të mbrapshtë si kjo, ligji i Perëndisë ngelet i pandryshuar:

“Nuk do ta përdorësh emrin e Zotit kot, sepse Zoti nuk do të lërë të pandëshkuar atë që përdor kot emrin e tij”!

Porosia është e qartë, por për ta ilustruar më mirë, po ju kallëzoj disa nga mënyrat më të zakonshme që njerëzit e keqpërdorin emrin e Zotit…

E para. Kur e përdorin emrin e Zotit thjesht si pasthirrmë. Atje ku dje shpreheshin me frazat retorike “ah!, oh!, bah!” sot është bërë e modës të thonë “O Zot!” “O Perëndi!”apo të lëshojnë një “Pashë Zotin!”, kot së koti, pa e kaluar fare në mendje rëndësinë e atij emri. Kushedi sa njerëz sot janë fajtorë në këtë pikë!

E dyta. Më e turpshme akoma është kur e përfshijnë emrin e Zotit në biseda jo të shenjta. Njerëz të tillë, edhe përse e kanë emrin e Zotit në gojë, shpirtin e kanë të djallosur.

E treta. E keqpërdorin kur e trajtojnë si një emër magjik. Nesë kërkon të përdorësh emrin e Zotit si një abrakadabra për të bërë vullnetin tënd realitet, po gabon rëndë. Emri i Zotit nuk është një shkop magjik. Kush e trajton në këtë mënyrë nuk e ka kuptuar kush është Zoti.

E katërta. Duke manipuluar. Duhet të kesh dëgjuar lypësin në rrugë që përdor emrin e Zotit në këtë mënyrë. Edhe pse është e drejta e tij të kërkojë lëmoshë, nuk është e drejtë që hedh grep me emrin e Zotit. Por mos kujtoni që ai është i vetmi që bën këtë gjë. Pak faltore janë ngritur për të marrë lekë kundrejt shpresës së rreme? E pak predikues enden nëpër botë duke premtuar mrekullira në emër të Zotit, por që nuk i realizojnë dot?

E pesta. Kur betohen kot. Ka persona që për fenë interesohen shumë rrallë, por kur e do puna e mbushin gojën dhjetra herë me betimin “Për Zotin!”. Të betohesh në emrin e Zotit për të bërë të besueshme atë që nuk duhej besuar është mëkat i padiskutueshëm. Për shkak të këtij abuzimi Jezus Krishti tha: “Mos bëni be as për qiellin e as për tokën por le të jetë po-ja juaj po dhe jo-ja juaj jo”. Mos vallë e ke lidhur ti emrin e Zotit sado pak me gënjeshtrën tënde? Nëse po, atëherë po e zhyt në baltë atë që është e shenjtë dhe e pastër.

E gjashta. E keqpërdorin emrin e Zotit kur lëshojnë mallkime në emër të tij. Përse? Sepse nuk ju takon juve të shpërdani mallkimet e Perëndisë. Thjesht, nuk e ke këtë kompetencë. Prandaj, bekoni më mirë, sepse për këtë ju jepet e drejta, por për sa i përket mallkimit, I Madhi e di vetë atë punë.

E shtata. Njeriu bie në faj kur e përdor emrin e Zotit për t’u hequr si besimtar në sytë e të tjerëve, ndërkohë që ai nuk është. I ngjashëm me këtë mëkat, është mënyra se si një besimtar i vërtetë kërkon të rrisë vlerën e tij në mënyrë artificiale në sytë e besimtarëve të tjerë duke përdor jo vetëm emrin e Zotit, por një gjuhë super shpirtërore për këtë qëllim, që është e njëjta gjë. A thua që ti je plotësisht i pafajshëm në këtë pikë?

E teta. Më keq akoma janë ata që profetizojnë e predikojnë mësime të rreme në emër të Zotit. Ky është mëkat i dyfishtë. Një person i tillë, jo vetëm që mashtron, por e lidh emrin e shenjtë me gënjeshtrën. A nuk është kjo një nga shkeljet më të rënda të porosisë “Mos e përdor kot emrin e Zotit”? Fajtorët duhet t’i përgjigjen Perëndisë për një mëkat të tillë. Nesë nuk pendohen, keq e kanë.

Përveçse ndalohet përdorimi i gabuar i emrit të Zotit në këto mënyra të drejtpërdrejta, a nuk gjendet brenda udhëresës hyjnore “Nuk do ta përdorësh emrin e Zotit kot” një ndalesë mbi trajtimin jo të denjë të atyre gjërave që kanë lidhje me emrin e Zotit, siç është përdorimi i fjalëve të Biblës për qëllime jo serioze. Se i përdor për të bërë humor apo për debat koti, për të tallur apo për t’i tallur, si mund të thuash që je duke respektuar emrin e Zotit kur nuk respekton fjalën e tij? A nuk lidhet ngushtë nderi i emrit të dikujt me nderin që tregon ndaj fjalëve të tij?

Të dashur lexues, është koha të bëni një vetanalizë. A je duke u bërë armik i Perëndisë? Sepse kush e trajton lehtë emrin e Zotit, e përçmon atë. Prandaj, mos mendo që nuk ka gjë nëse e përdor kot emrin e Zotit. Mos mendo se kjo është e parëndësishme. Ligji i Zotit të ka paralajmëruar “se Zoti nuk do të lërë të pandëshkuar atë që përdor kot emrin e tij”. Është një paralajmërim i formës së prerë. Prandaj përse kërkon të provokosh Zotin?

E mos mendoni që po flas vetëm për njerëzit që nuk vijnë në kishë. Duhet thënë që disa nga ata që shkojnë në kishë e përdorin më lehtë emrin e Zotit se ata që nuk vijnë. Unë njoh njerëz që nuk vijnë në kishë, por me emrin e Perëndisë nuk bëjnë shaka. E kur këta e nderojnë emrin e Zotit, si ka mundësi që ka besimtar me një standart me të ulët?

Ndoshta ti pyet, si duhet të veprohet kur një i afërm apo një koleg e përdor kot emrin e Zotit? Edhe pse nuk e ke obligim të korrigjosh tjetrin për çdo fjalë të gabuar që ai nxjerr nga goja, mund të gjesh momentin ta sfidosh për mënyrën se si e përdor kot emrin e Zotit. Një mënyrë e tillë mund të ishte duke i bërë një pyetje të tipit: “E ke bërë shok Zotin që e përdor emrin e tij ashtu?”

Në mbyllje: Ka njerëz që e kanë përdhosur emrin e Zotit kaq herë sa nuk numërohet. Mund të mendojnë që janë dikushi tani, por dita do të vijë kur do të trokasin te dera e Zotit, dhe ai do t’ju thotë: “Largohuni nga unë. Nuk ju njoh fare”.

Ndërsa ai që ka respekt e dashuri për emrin e Zotit le të ngushëllohet me faktin që emri i tij është shkruar në librin e jetës. Ai mund të mos ketë famë në këtë botë, por engjëjt e shqiptojnë emrin e tij në qiell. Nëqoftëse ti je i tillë, një ditë do të gjendesh mes asaj shoqërie engjëllore, ku emri i Zotit veçse adhurohet, e kurrkujt nuk i shkon në mendje ta përdori kot.