Feja e shqiptarit është….

Ndaj pyetjes: “Cila është feja e Shqiptarit?” ,si përgjigjesh?

Njëri përgjigjet ‘atë fe’, tjetri përgjigjet ‘këtë fe’, me humor thuhet që “Feja e Shqiptarit është Amerika”, ndërsa personi cinik thotë “feja e shqiptarit është paraja”.

Përgjigja më e famshme
Pa dyshim përgjigja më e famshme është ajo që nxori nga pena e tij Vaso Pasha në shekullin 19-të: “Feja e shqiptarit është shqiptaria”.

Fjala e Vaso Pashës është mjaft domëthënëse. Po të besojmë propagandën që u përhap gati 50 vjet nga Partia e Punës “Feja e shqiptarit është shqiptaria” do të thotë se popullit shqiptar nuk i duhet feja fare. Këta e kthyen thënien e Vaso Pashës në një parullë kundër besimit në Perëndi.

Por a thua që ky ishte synimi i Vasos? Që të zhvishte shqiptarët nga çdo besim fetar? Sigurisht që jo! Vaso Pasha u bëri thirrje bashkëathdhetarëve për unitet dhe për patriotizëm në një kohë që kjo ishte e
domosdoshme për mbijetesën kombëtare në prag të shpërbërjes së perandorisë turke.

Por patriotizmi nuk e përjashton fenë. Pjesa dërrmuese e patriotëve të mëdhenj që kanë dalë kanë qënë burra (dhe gra) që kanë besuar te Perëndia. Dhe dashuria për Perëndinë nuk e përjashton dashurinë për vendin tënd. Përkundrazi, ai që e do Zotin, si mund të mos e dojë vendin dhe popullin e tij? Vetëm nëse besimi i tij të jetë drejtuar një perëndie të urrejtjes dhe jo atij të dashurisë.

A është feja e Shqiptarit shqiptaria? A janë vlerat patriotike të dukshme në popullin shqiptar sot? Te disa po. Te disa të tjerë jo. Dhe se si tingëllon kjo thënie e “shqiptarisë” kur del nga goja e njerëzve që duan vetëm të vjedhin vendin e tyre dhe jo ta pasurojnë atë?

Feja e shqiptarit është . . .
Ç’është kjo tendencë që kemi të jemi aq përgjithësues kur flasim për një popullsi disa milionëshe! Kush është ai që është aq kompetent sa mund të shpallë që “gjithë shqiptarët janë kështu”, apo “gjithë shqiptarët janë ashtu”? Më mirë të flakim larg nesh paragjykime të tilla të gabuara!

Në të vërtetë, feja e shqiptarit është ajo çka zgjedh vetë çdo shqiptar. Feja e shqiptarit janë ato vlera mbi të cilat çdo shqiptar ndërton jetën e tij. Ndofta dikush ndërton mbi një themel të mirë, e dikush tjetër mbi një themel të dobët. Por secili ka të drejtë të zgjedhë mbi ç’bazë ai do të ndërtojë.

Personalisht, unë kam përqafuar ato vlera që gjej në faqet e librit të parë që u shkrua ndonjëherë në shqip – Biblën e shenjtë. Ky libër më tregon se ne jemi të krijuar dhe jo të gjendur këtu rastësisht. Ky libër më tregon që secili prej nesh është një krijesë e veçantë, e ndërgjegjshme dhe me një përgjegjësi për familjen dhe jetën e tij.

Dhe ky libër më mëson që të dua të mirën e vendit tim dhe të popullit tim. Pa dyshim që ky libër më mëson të dua Atë që më krijoi dhe më fali dhuntitë e mia. Gjithashtu, është ky libër që më mëson se unë jam i  gabueshëm, që kam nevojë për korrigjimin e të tjerëve, dhe që kam nevojë për Perëndinë çdo ditë të
jetës sime.

Ju nxis të pyesni veten: Cila është feja ime? A jam unë në rrugën e duhur? A po i bëj mirë vendit tim? Uroj që përgjigja të jetë ajo e duhura. Sidoqofë, feja e shqiptarit është ajo çka zgjedh vetë.

Motoja e Gjerasim Qiriazit: “Miq për Perëndinë, Dritë për popullin, Uratë për mëmëdhenë”

VITI I SKËNDERBEUT 2018

Me rastin e 550-vjetorit të vdekjes së Heroit tonë Kombëtar Qeveria e Shqipërisë ka shpallur vitin 2018
si vit mbarëkombëtar të Skënderbeut.

Skënderbeu është figura më e shquar në historinë e Shqipërisë. Sot në botë emrin e Gjergj Kastriot Skënderbeut e mbajnë sheshe të shumta në kryeqytetet më të rëndësishëm të botës, duke filluar që nga Tirana, Prishtina, Zyrihu, Parisi, Roma, Çikago, Shkupi. Emrin e Skënderbeut e mbajnë të paktën 10 objekte
dhe institucione.

Tri rrugë në Tiranë, Durrës e Krujë; një muze në Krujë, një fshat në Librazhd, një pije alkoolike konjak, një skuadër futbolli e Korçës, universiteti ushtarak, një titull i lartë, “Urdhri Gjergj Kastriot Skënderbeu” dhe një shesh në kryeqytet. Gjergj Kastrioti, i njohur si Skënderbeu, lindi në Dibër, më 6 maj të vitit 1405.

Një
anëtar i familjes fisnike të Kastriotëve, ai u dërgua si peng në oborrin perandorak osman, ku u arsimua dhe hyri në shërbim të sulltanit. Në vitin 1443, ai braktisi osmanët gjatë betejës së Nishit dhe së bashku me
300 kalorës shqiptarë u kthye në Dibër, ku populli e priti si çlirimtar. Me një ferman të rremë shtiu në dorë kështjellën e Krujës dhe kështu më 28 nëntor 1443 u ngrit flamuri me shkabën e zezë dykrenare i Kastriotëve.

Për 25 vjet, nga viti 1443 deri në vitin 1468, ushtria e Skënderbeut luftoi e fitoi kundër forcave osmane, të cilat
ishin vazhdimisht më të mëdha dhe më të furnizuara. Në kushtet e pabarazisë së theksuar ndërmjet forcave osmane dhe atyre shqiptare, Skënderbeu përpunoi strategjinë dhe taktikën e tij luftarake duke korrur një
sukses të mahnitshëm.

Aftësitë ushtarake të Skënderbeut përbënin një pengesë të madhe për zgjerimin osman, dhe ai u konsiderua nga shumë njerëz në Evropën Perëndimore si një model i rezistencës ndaj osmanëve muslimanë. Gjatë jetës së tij, Gjergj Kastriot Skënderbeu zhvilloi 30 beteja, nga të cilat 29 prej tyre i fitoi dhe vetëm një humbi. Tri herë qyteti i Krujës, që ishte edhe qendra e sundimit të Skënderbeut, u rrethua nga ushtritë osmane por qyteti asnjëherë nuk ra.

Dy sulltanë erdhën vetë në Shqipëri për të ndëshkuar Skënderbeun. Murati II, për të cilin thuhet se pas humbjes vdiq nga hidhërimi gjatë rrugës së kthimit, po ashtu dhe djali i tij, Mehmeti, i cili e la në mes rrethimin e Krujës. Aftësitë e Skënderbeut si burrë shteti spikatën edhe në marrëdhëniet me vendet e tjera. Duke patur të qartë se rreziku osman mund t’i bëhej ballë vetëm vetëm me forca të bashkuara, Skënderbeu kërkoi  pareshtur pjesëmarrjen e vendeve evropiane në luftë kundër këtij armiku të përbashkët.

Gjergj Kastrioti vdiq në janar të vitit 1468. Pas vdekjes së tij, Skënderbeu u shndërrua në simbol të luftës për liri e pavarësi. Kujtimi i tij mbeti gjithnjë i gjallë nëpër këngët, gojëdhënat e tregimet e shumta popullore që i dhanë atij tiparet e një figure legjendare.

Vepra dhe figura e Skënderbeut kishin përmasa dhe rëndësi evropiane. Ai u vlerësua nga personalitetet e shquara evropiane të kohës. Këtë e dëshmon edhe fakti se për Skënderbeun është shkruar një literaturë e shumëllojshme, prej qindra vëllimesh, të botuara në shumë gjuhë, dhe në të katër anët e botës.

Kadareja thotë: “Gjergj Kastrioti ishte prijësi më i madh i Ballkanit. Ai ishte i pari që përpunoi me mendje të hekurt, dhe vizion madhështor rrugën e Shqipërisë, nga do të ecte ajo, nga Lindja apo Perëndimi. Nuk janë
të rastit lëvdatat ndaj tij, ai qe themeluesi i idesë shqiptare me tërë ndërlikimin e saj. Ai ka më shumë famë se Shqipëria vetë. Ai i dha vendit të tij një orientim drejt Evropës deri në fund, sa vdiq.

Ai ishte testamenti i parë i orientimit të shqiptarëve. Testamentin e tij e zgjoi rilindja shqiptare”. Fjalimi më i rëndësishme dhe më i mbajtur mend, është ai i mbërritjes në qytetin e Krujës. Fjalët “lirinë nuk ua solla unë, por e gjeta në mesin tuaj”.

Tolerancë Fetare

Ç’është e ç’nuk është!

“Ti s’je tolerant!”
Në këtë mënyrë m’u drejtua me nervozizëm një person me të cilin po flisja. Përse më quante jo tolerant? Zerin nuk e kisha ngritur . . . Dhe nuk i kisha folur në mënyrë përçmuese apo fyese . . . Vetëm sa i kisha thënë qetësisht se besimi që ai predikonte, për mua, ishte i gabuar. Kur vjen fjala te feja, dihet që populli shqiptar përgjithësisht është tolerant.

Gjatë muajve të fundit kam dëgjuar të flitet më shpesh për këtë tëmë dhe të jepen shpjegime të ndryshme për egzistencën e kësaj tolerance si dhe rëndësinë e forcimit të saj, sidomos pas debateve për vendosjen e simboleve fetare në vende publike. Ndonëse është e rëndësishme të ruajmë midis nesh këtë tolerancë fetare, duhet të pranojmë gjithashtu egzistencën e një lloj konkurence midis feve në Shqipëri (si dhe në gjithë botën e lirë) ku secila fe punon për të tërhequr sa më shumë njerëz në rrugën e vet.

Cili është ai bari shpirtëror që nuk gëzohet kur shikon një dele te re të hyjë në tufën e tij, edhe në rast se ajo dele ka qënë, deri dje, pjesë e një tufe tjetër? Bariu nuk i thotë asnjëherë deles- “Ik!”.

Toleranca e vërtetë
Ne duhet të jemi tolerant ndaj feve të tjera. Por cfarë do të thotë tolerancë? Toleranca fetare nuk do të thotë që të pranojmë se të gjitha fetë dhe bindjet janë njësoj të mira. Aq më pak të besojmë në çdo fe. Toleranca fetare nuk do të thotë që unë s’duhet të kritikoj besimin e tjetrit. Ajo nuk është një pengesë për debatin dhe diskutimin e lirë.

Sigurisht që toleranca kërkon që unë të debatoj gjithnjë me takt dhe respekt për personin tjetër. Dhe pa dyshim që toleranca kërkon që unë të mos përdor dhunë, as presion kundër besimeve të tjera. Por toleranca fetare nuk ndalon konkurrencën e feve. Ai është parimi që rregullon konkurrencën. Toleranca fetare do të
thotë që ti respekton të drejtën e tjetrit që të besojë ndryshe nga ti.

Dhe më shumë se kaq, toleranca fetare do të thotë që ti respekton të drejtën e tjetrit të ndryshojë bindjen e
tij fetare, pavarësisht nëse të pëlqen apo jo zgjedhja që ai bën. Toleranca fetare krijon një hapësirë për lirinë e fesë – dhe është pikërisht kjo liri që sigurohet për ne në Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë.

Ka disa njerëz që nuk janë dakort me këtë liri. Ka grupime në shoqërinë shqiptare që keqkuptojnë tolerancën fetare. Ata mendojnë se tolerancë fetare do të thotë që ti s’ke të drejtë të kritikosh bindjen e tyre (pavarësisht se ata vetë shpesh kritikojnë të tjerët!). Ka edhe disa njerëz të cilët, ndoshta nga frika e përçarjes, e  konceptojnë gabimisht tolerancën fetare duke e parë atë si një ligj që ndalon konkurrencën midis feve.

Toleranca fetare, në mendjet e tyre, do të thotë që secili mund të ndjekë rrugën e tij fetare të trashëguar (dhe vetëm atë fe) dhe që askush të mos i predikojë askujt për ndryshimin e fesë. Nën flamurin e tolerancës fetare, ata do të privonin individin nga liria e tij për të zgjedhur vet besimin që i pëlqen. Dhe kjo nuk është toleranca e vërtetë. Nuk është kjo ajo lloj tolerance që garanton ligji apo edhe konventat ndërkombëtare që Shqipëria ka
nënshkruar.

190 VJETORI I BIBLËS NË GJUHËN SHQIPE

Libri i fundit i profesor Xhevat Lloshit “Thesare për gjuhën shqipe të shoqërisë biblike” hedh dritë të re mbi kontributin e Shoqërisë Biblike për t’i dhënë popullit shqiptar gjuhën e tyre të shkruar edhe njëkohësisht Fjalën e Zotit në gjuhën amtare, pasi kjo e drejtë u ishte mohuar për shekuj.

Botimi i parë i shkrimëve të shënjta në gjuhën shqipe në vitin 1827 (Dhiata e Re) ka qënë zanafilla e një serë botimesh që dhanë një ndihmesë të pazëvendsueshme për zhvillimin e promovimin e gjuhës shqipe të shkruar. Merita e kësaj iniciative nuk mund t’i mohohet Shoqërisë Biblike të Britanisë.

Kjo shoqëri prej intelektualve të krishterë protestant u themelua në Londër në vitin 1804 me një vizion të jashtëzakonshëm për të arritur përkthimin edhe botimin e Biblës në gjuhët e popujve rreth e qark botës. Ky vizion nuk mbeti e shterpë por brenda pak vitëve dha fryte në shumë drejtime.

Intëresimi i Shoqërisë Biblike për një përkthim në gjuhën shqipe filloi qysh në vitin 1816, kur një nga përfaqësuesit më të ngritur të shoqatës, Robert Pinkerton, bën rekomandimin zyrtar për nisjen e punës në dobi të popullit shqiptar. Prof. Lloshi riprodhon letrën originale të Pinkertonit ku thuhet: “Pajisja e shqiptarëve të paktën me Dhiatën e Re në gjuhën e tyre është një objekt që e meriton në shkallën më të lartë të tërheqë vëmendjen e shoqërisë Biblike Britanik edhe për vendet e huaja.

Ky komb zë një pjesë të madhe të Ilirikumit të lashtë dhe të Epirit ndërsa flet një gjuhë e cila duket se nuk ka asnjë afri gramatikore me sllavishten, turqishten, greqishten ose latinishten. Shumica e shqiptarëve janë të
besimit të krishterë dhe i përkasin kishës lindore: pjesa tjetër janë zhytur në një padituri kaq të thellë për parimet e krishterimit.”

Veprimet konkete do fillonin në vitin 1819 me nënshkrimin e marrëveshjes me Vangjel Meksin më 1819 për bashkëpunimin e tij si përkthyës. Përkthimi u përfundua, por Meksi vdiq në 1823 dhe një kopje e dorëshkrimit kaloi në duart e I. Laundzit, i cili u kujdes që libri të dilte në shtyp, në fillim vetëm Ungjillin e Mateut më 1824 dhe gjithë Dhiatën e re më 1827.

Muajn e kaluar u zhvilluar konferenca shkencore me temë “Libri shqip dhe veprimtaria protestante: 200 vjet rrugëtim kulturor”, nga Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë në bashkëpunim me Institutin e Studimeve Shqiptare Protestante. Konferenca u shoqëruar nga një ekspozitë të botimëve të Shoqatës Biblike, duke përfshirë botimet origjinale të shekullit 19.

Mes këtyre  botimëve sigurisht që spërkasin edhe përkthimet e Kristoforidhit, e kondsidëruar si figura kryesore në zhvillimin e gjuhës së shkruar, por që ishte bashkëpuntorë i ngushtë i britanikëve si dhe bashkëudhëtar me ta në parimin protestant që vinte kaq rëndësi në përhapjen e shkrimit të shenjtë në gjuhën amtare.

Prof. Lloshi analizon: “Synimet e Shoqërisë Biblike për gjuhën shqipe, arsimin, dhe kulturën përputheshin me qëllimet e Rilindjes Kombëtare, prandaj dhanë ndihmesë të çmueshme në rrugën e shqiptarëve  drejt pavarësisë prej sundimit shekullor osman,” Dhe e veçon bashkëpunimin mes britanikut  A. Tomsonit dhe K. Kristoforidhit duke shtuar, “Ishte Tomsoni që interesohej për nga shtypi Gramatika e gjuhës shqipe e K.
Kristoforidhit.

Çdo lindje, e mrekullueshme

Shumë e shumë njerëz të mëdhenj e të thjeshtë, e përshkruajnë lindjen e një fëmije si një mrekulli të vogël. Dhe sa më shumë mësojmë për sekretet e formimit të një jetë të re, aq më tepër zë vend kjo fjalë. Pas vetëm dymbëdhjetë javëve të para të rritjes së fëmijës në barkun e nënës, rrahja e zemrës mund të dëgjohet duke përdorur një pajisje të posaçme elektronike.

Të gjitha organet dhe indet – duke përfshirë zemrën, mushkëritë, trurin, sistemin e tretjes, veshkat dhe organet e riprodhimit – janë formuar dhe kanë zënë vendet e tyre të duhura. Kësaj situate i mungon vetëm koha: edhe gjashtë muaj të tjerë për rritjen.

Kur foshnja lind, ajo ka 305 kocka por disa prej këtyre shkrihen e bashkohen ndërsa rritet fëmija, duke lënë 200 e disa të cilat lëvizen nga 650 muskuj dhe 100 nyja, secila prej tyre është formuar në mënyrë të tillë si gjithë të tjerat. Fituesi i çmimit Nobel, Linus Pauling, deklaroi se “një qelizë e vetme e gjallë në trupin e njeriut është më e ndërlikuar sesa qyteti i Nju Jorkut.”

E gjitha kjo është dëshmia që jeta e njeriut është projektuar nga një mendje brilante, një skultor i pashoq dhe një krijues i gjithëdijshëm.

Pyetje provokuese

Filozofi Ravi Zacharias po fliste në një emision radioje për besimin e tij, kur mori nga një radiodëgjuese një pyetje provokuese: “A kam unë të drejtë të abortoj fëmijën?”.

Ravi u përgjigj: “Shpeshherë njerëzit zemërohen me Zotin duke e akuzuar për padrejtësi, dhe i kërkojnë llogari se pse një njeri gëzon një jetë të gjatë, ndërsa dikush tjetër ka vetëm  një jetë të shkurtër.”

Dhe pastaj iu drejtua dëgjueses: “Pyetja ime për ju zonjushë është kjo: Kur ti bëhesh kompetente të vendosësh se kush do rrojë dhe kush do vdesë në barkun tënd, e quan të drejtën tënde, ndërkohë kur Perëndia bën të njëjtën gjë me ne e quan atë të poshtër. A më shpjegon dot këtë kontradiktë?”

Dëgjuesja ia ktheu me inat, por s’kishte kurrfarë përgjigje.

Ti më njeh, o Zot!

Ti më ke hetuar, o Zot, dhe më njeh.

Ti e di kur ulem dhe kur ngrihem, ti e kupton  nga larg mendimin tim.

Ti e shqyrton me kujdes ecjen time dhe pushimin tim dhe i njeh thellë të gjitha rrugët e mia.

Po, ti ke formuar të përbrendshmet e mia, ti më ke endur në barkun e nënës sime.

Unë do të të kremtoj, sepse jam krijuar në mënyrë të mrekulluar; veprat e tua janë të mrekullueshme, dhe unë e di shumë mirë këtë gjë.

Kockat e mia nuk ishin një e fshehtë për ty kur u formova në fshehtësi.

Dhe sytë e tu panë masën pa trajtë të trupit tim, dhe në librin tënd ishin shkruar ditët që ishin caktuar për mua, mëgjithse asnjë prej tyre nuk eksistonte ende.

                                                                                                                    Psalm i Davidit,

                                                                                                                             Nga Psalmi 139

Jeta është e shenjtë

Rrethanat e lindjes së Jezusit nuk ishin të gjitha pozitive. I shtyrë nga frika, mbreti i vendit, Herodi, u përpoq ta zhdukte fëmijën e shenjtë duke urdhëruar masakrën e gjithë foshnjave meshkuj nën moshën dy vjeçe në
qytetin e Betlehemit. Kjo ngjarje makabre u quajt “masakra e të pafajshmëve”. Ajo s’mund të ndodhte sot, apo jo? Megjithatë mes nesh po ndodh diçka shumë e ngjashme: Aborti.

Me gjithë përparimin e mjekësisë sot, ekziston një ironi e hidhur. Në spitalet moderne një fëmijë që lind në fazën 25 javëshe ka një mundësi shpëtimi prej 50- 80 përqind. Përfytyroni situatën kur në një sallë operimi shpëtohet jeta e një fëmije në fazën 25 javëshe, kur në sallën tjetër mund të abortohet foshnja që është pothuajse në të njëjtën moshë.

A mund të imagjinoni një gjë më kontradiktore se kaq? Për fat të keq aborti është bërë një praktikë shumë e përhapur në shoqërinë moderne. Është akoma më shqetësuese që vetëm pak aborte kryen për arsye se rrezikohet jeta e nënës por mbi 95% të aborteve janë kryer vetëm për arsye shoqërore, d.m.th. sepse
fëmija është i padëshiruar.

Duke folur mbi këtë situatë, një mjek tha: “Më shumë të  drejta kanë balenat sesa fëmijët e palindur.” Dr. Stot shkruan se një shoqëri që mund të tolerojë gjëra të kësaj natyre nuk mund të quhet më e qytetëruar dhe pyet: “…a është shoqëria moderne më pak e degraduar vetëm se në vend që t’i hedhim bebet në plehra ne i hedhim në krematorët e spitaleve?”

Çështja kyç
Çfarë është një embrion? Si duhet të mendojmë për atë fëmijë në barkun e nënës? Përgjigjja ndaj kësaj pyetjeje do të përcaktojë qëndrimin tonë në lidhje me abortin. Nga dëshira për të zbutur zërin e ndërgjegjes
disa thonë që fetusi është veçse një ind. Kjo pikëpamje ështe plotësisht e gënjeshtërt. Ngjizja është momenti vendimtar kur fillon jeta e një qenieje të re.

Konferenca e parë ndërkombëtare për abortin u mblodh në Uashington, në vitin 1967 ku doli deklarata, “Ne nuk mund të gjejmë asnjë çast midis bashkimit të spermës dhe vezës dhe lindjes së foshnjës, kur mund
të themi që kjo nuk është një jetë njerëzore.”

Përse abortohet?
Atyre që kundërshtojnë abortin nuk u mungon keqardhja për situatën e vështirë që përballojnë disa familje. Dihet që mund të ketë rrethana të vështira, madje tragjike që bëjnë që një grua ose një vajzë të mendojë për një abort. Marrim parasysh një grua të lodhur me një familje të madhe, ose një nënë që duhet të shkojë në punë, ose një të pamartuar që s’mund të përballojë opinionin e shoqërisë.

Në këto raste, dhe shumë të tjera, ka gra ose vajza që e shikojnë abortin si të vetmen rrugëdalje. Por a është kështu? Doktori i famshëm anglez Sër Stalworthy tregon që disa nga njerëzit më të lumtur që ai ka njohur janë ato gra që i kanë thënë: “Ndofta ty nuk të kujtohet, por herën e parë që kam ardhur tek ti, kërkova një abort.

Sa mirë që ti nuk ishe dakort sepse kjo fëmijë ka sjellë gëzimin më të madh në shtëpinë tonë!” Dhe për ata që e ndiejnë se nuk e përballojnë rritjen e fëmijës, ka një radhë të gjatë njerëzish që presin të adoptojnë një fëmijë.
Adoptimi është gjithmonë një alternativë ndaj abortit.

Çfarë pasojash mund të vijnë prej abortit?
Çdo doktor i përgjegjshëm është në dijeni të problemeve që vijnë pas abortit. Pasojat emocionale më të njohura janë: ndjenja e fajit, depresion, të qara, paaftësi për të falur veten, problem seksuale, ulje e vetëvlerësimit, përsëri, edhe që shkaktojnë çrregullime të të ngrënit, dhe abuzim me substanca si alkooli
dhe duhani.

Pasojat e mundshme të menjëhershme pas abortit janë të ndryshme: dhembjet e forta, gjakrrjedhje e madhe, infeksione, pjesë embrionale të mbetura në mitër, gjendje shoku, apo dëmtim të organeve të tjera. Duhet të mendohet mirë meqënëse aborti mund të rezultojë në paaftësi për të mbetur përsëri shtatzënë, aborte spontane, dhe shtatzani jashtë mitre.

Ndryshova mendjen
U kryen dy sondazhe të ndryshme mes grave që kishin menduar të abortonin fëmijën por që nuk arritën ta bënin. Në një raport 73%, dhe në raportin tjetër 83% e grave thanë që ishin të kënaqura që nuk e kishin abortuar foshnjën. Pranohet që gruaja shtatzënë ka ndjenja të paqëndrueshme dhe mund të ketë
mendime negative për veten dhe foshnjën. Në këtë gjendje ajo ka nevojë të këshillohet nga një njeri i besueshëm.

Jeta është e shenjtë
Duhet theksuar fakti që jeta është e shenjtë. Ajo është një dhuratë prej Perëndisë, dhe ne nuk kemi të drejtë ta ndërpresim atë: “Perëndia e ka krijuar njeriun simbas shëmbëlltyrës së tij.”

Nënë Tereza tha: “Vetëm Zoti mund të vendosë jetën dhe vdekjen. Ja përse aborti është një mëkat kaq i tmerrshëm. Ti jo vetëm që vret jetën, por po e vendos veten mbi Zotin; megjithatë njerëzit vazhdojnë të vendosin se kush duhet të jetojë dhe kush duhet të vdesë.

Ata duan ta bëjnë veten Perëndi. Ata duan ta zënë fuqinë e Perëndisë në duart e tyre. Duan të thonë, “Unë mund të vendos.”

Armiku i Krishtlindjes

Historia e mbretit ambicioz që kërkoi vdekjen e Jezusit

Arritjet e mbretit Herod ishin të shumta. Ai ishte një sundues i suksesshëm në kohë të vështira. Por sot, kur kujtohet emri i Herodit, nuk bëhet për asnjë prej arritjeve të tij. Jo, emri i Herodit mbahet mend për një arsye tjetër: ai udhëroi shfarosjen e foshnjave të Betlehemit në përpjekje për të vrarë fëmijën e shenjtë.

Kush ishte Herodi?
I lindur në një familje të lidhur fortë me politikën, Herodi ishte i destinuar për një jetë statusi dhe pushteti. Kur ishte 25 vjeç, u emërua guvernator i Galilesë, një pozitë e lartë për një të ri. Romakët shpresonin se Herodi mund të kontrollonte hebrenjtë që jetonin në atë zonë. Në vitin 40 para Krishtit, Senati romak e emëroi atë “Mbretin e Judenjve”.

Herodit i pëlqente t’u bënte përshtypje  të tjerëve. Ishte i aftë në të folur dhe kishte një aftësi të veçantë për të bërë për vete kundërshtarët e tij. Nga dhjetë martesat e tij, shumica ishin të orientuara nga prestigji dhe
të motivuara politikisht. Herodi ishte mizor. Ai ishte pjesë e një familjeje më të madhe politike, shumë prej të
cilëve ishin dinakë dhe gjakftohtë por asnjë nuk ia kaloi atij.

Për shembull, Herodi kishte një kunat 16 vjeçar i cili u përpoq të bënte emër dhe të fitonte pushtet pas kurrizit të tij. Herodit i duhej ta mbante nën kontroll. Një ditë, kur e gjithë familja po kënaqej duke notuar, Herodi, duke luajtur, ia mbajti kokën të riut nën ujë derisa e mbyti. Vite më vonë, gruaja e tij Mariamne, u përfshi në një puç të komplikuar që po kurdisej me shpresën që familja e saj të ngrihej në pushtet.

Por Herodi e përballoi mirë situatën dhe e hoqi qafe gruan. Herodi donte gjithçka. Dëshironte çdo gjë që kishte një Çezar romak. Ai ndërtoi disa  pallate dhe teatre, njëri prej të cilëve mund të mbante 4000 njerëz. Ai ndërtoi stadiume për aktivitete sportive dhe më i madhi prej tyre mund të mbante 10.000 tifozë. Ndërtoi gjithashtu edhe një tempull të ri në Jeruzalem dhe qytete të tëra me madhështi dhe i vuri emrat e eprorëve të tij. Por ai nuk kujtohet për asnjë nga këto gjëra. Ai kujtohet si armiku i krishtlindjes.

Ç’lidhje ka midis Herodit dhe Krishtit? 

Profetët thanë se Krishti do të lindte dhe do të ishte mbreti i hebrenjve, por në mendjen e Herodit, ishte ai vetë që duhet të ishte mbret i përjetshëm. Prandaj, kur iu dha lajmi se Krishti i premtuar kishte lindur, kishte kaq shumë frikë për humbjen e pushtetit të tij, sa ishte i vendosur ta vriste fëmijën e shenjtë. Ungjilli tregon se Herodi mori vesh për lindjen e Krishtit nga dijetarët.

I sëmurë nga lakmia për pushtet, ai nuk do të lejonte në asnjë mënyrë që dikush t’ia merrte fronin. Ai nuk e njihte Jezusin personalisht. Madje nuk ia dinte as emrin. Ai dinte vetëm që foshnja, Krishti i premtuar, kishte lindur në Betlehem. Kështu, që të ishte i sigurt se do ta vriste Jezusin, ai i vrau të gjitha foshnjat në qytet që ishin dy vjeç e poshtë.

Me gjithë masakrën, siç e dimë, ai nuk arriti ta vriste Jezusin. Nuk kaloi shumë kohë pas këtyre ngjarjve dhe Herodi u detyruar të lëshonte gjithçka që e lakmonte në ketë jetë sepse edhe atij i erdhi ora e vdekjes, për të shkuar në atë botë ku thuhet që njeriu merr shpërblimin e merituar për ato që ka bërë në këtë jetë.

Sa prej nesh janë si Herodi? 

Herodi nuk ishtë as i pari dhe as i fundit që ishte i fiksuar pas pushtetit, pasurisë, dhe pas vetes. Lakmia për pushtet dhe dëshira për të qënë në krye është një fenomen i njohur në shoqërinë e sotme. Ka plot përsona që janë të gatshëm si Herodi të sakrifikojnë të tjerët, përfshi familjen, për të arritur përmbushjen e dëshirave të tyre personale.

Ka edhe nga ata që bëjnë ç’të munden që ta mbajnë Zotin larg jetës së tyre, sepse mendojnë se në këtë mënyrë do të jenë vet zot të fatit të tyre. Mund të mos jenë aq ekstrem sa Herodi. Mund të mos bëjnë krime
aq të rënda, por përsëri janë të paepur që të mos e lejojnë Krishtin të zërë vendin që i takon në jetën e tyre.
Kjo botë mund të jetë e lumtur me Jezusin si foshnjë në një grazhd, por nuk është gati ta lejojë Krishtin të jetë mbret dhe Zot mbi dëshirat dhe mendimet e saj.

Shumë njerëz e mirëpresin Jezusin si birin e Davidit, por jo si Birin e Perëndisë. Kurdo që tregohet historia e
lindjes së Jezus Krishtit, kujtohet mohimi që Herodi i bëri foshnjës së shenjtë. Ai ishte armiku i Krishtlindjes. Por nëse ti refuzon Zotin dhe adhuron çdo gjë tjetër përveç atij që e meriton vërtetë lavdinë, çfarë mund të
thuhet për ty në fund?

Të dhurosh apo jo?

Nuk u nderua ndonjëherë ai njeri që kishte marrë por ai që kishtë dhënë.
Calvin Coolidge,
presidenti i Amerikës

Vlera e njeriut qendron te ajo cfarë ai kontribuon, jo në aftësinë e tij për të marrë.
Albert Ainshtain,
shkencëtar

Fitoni sa të mundeni, kurseni sa të mundeni, dhuroni sa të mundeni.
John Wesley,
predikues i famshëm anglez

Është e mundur të dhurosh pa pasur dhembshuri, por është e pamundur të jesh i dhembshur dhe të mos dhurosh.
Richard Braunstein,
mjek i njohur për bamirës

Nëse nuk ja dhuron dot një qind të uritur për të ngrënë, të paktën jepu njërit.
Nënë Tereza

Mënyra si jep ka po aq vlerë sa ajo që jep.
Pierre Corneille,
poet francez

Disa dhurojnë kohën e tyre, të tjerë paratë, disa dhurojnë aftësitë e tyre, disa të tjerë dhurojnë gjak. Çështja është se që të gjithë kanë diçka që mund ta  dhurojnë.
Barbara Bush,
ish zonja e parë të Amerikës,
e njohur për vepra bamirësie

Dhuratat jepen për kënaqësinë e dhuruesit, jo për shkak të meritës së atij që i merr.
Carlos Zafón,
shkrimtar spanjol

Dhuroni!

• Sepse kur ndihmon njerëz në nevojë jep një shembull të mirë për fëmijët, familjen dhe miqtë e tu dhe i frymëzon ata të jenë njerëz më të mirë.

• Sepse ti je me fat që ke ushqim, strehë, rroba dhe ujë, prandaj jepu të tjerëve që nuk kanë.

• Sepse bëhesh më pak egoist. Në bazë të përvojës së gjerë, ai që u dhuron të tjerëve, zhvillon një karakter më pak egoist dhe ndihet më i kënaqur me veten.

• Sepse të ndihmosh të tjerët ka një efekt të thellë përhapës. Asnjëherë nuk i dihet, një akt i vetëm mirësie i treguar prej teje mund të ndryshojë jetën në më shumë mënyra se sa ti mund ta imagjinosh.

• Sepse mesatarisht, sipas studimeve shkencore, njerëzit bujarë jetojnë më gjatë.

• Sepse po të ishe ti në nevojë, do të doje që të tjerët të të ndihmonin.

• Sepse ne admirojmë njerëz të tjerë që kanë qenë bujarë me pasurinë e tyre, prandaj përse të mos bëhemi si ata?

• Sepse Perëndia premton të shpërblejë ata që u japin të varfërve: “Ai që ka mëshirë për të varfërin i jep hua Zotit, i cili do t’ia kthejë ato që i ka dhënë”.

Bibla

KËNGË FESTIVE

Dy fjalë për këngët e krishtlindjes dhe zanafillën e tyre

Festat e fundvitit kanë patur gjithnjë lidhje me këngën. Muzika e krishtlindjes dhe këngët e kësaj feste janë ndër më të bukurat që janë shkruar. Një pjesë e ketyre këngëve janë përkthyer në gjuhën tonë dhe këndohen nëpër kisha shqiptare. Ato dëgjohen edhe në ambiente të tjera, dhe me të drejtë, sepse këngët e krishtlindjes nuk ka pse të mbyllen brenda mureve të kishës.

Ato kanë një vlerë që i përket të gjithë atyre që duan ta festojnë këtë festë. Një nga traditat më të bukura të
krishtlindjes është ajo e kënduarit të këngëve prej një kori në sheshet publike. Është një praktikë që krijon një atmosferë të veçantë, por edhe përcjell më së miri mesazhin e dashurisë dhe të mirësisë që mbart kjo festë.

Historikisht, këngët e krishtlindjes quhen Carole, që vjen nga frëngjishtja. Kjo fjalë i referohej valles në formë rrethi, siç ishte vallja popullore, që praktikohej në kohën e festave në periudhën e mesjetës. Mirëpo, gjatë viteve kjo fjalë u lidh në veçanti me këngët e krishtlindjes, për të cilat përdoret sot. Kjo fjalë jepet në anglisht si Christmas Carol.

Këto këngë që quhen “karol”, nuk  janë thjesht këngë hareje për festat, por janë ato këngë që përcjellin, të paktën pjesërisht, mesazhin dhe historinë e lindjes së Krishtit. Tematika si: shpresa, mirësia, besimi, çlirimi dhe dashuria hyjnore janë elemente të rëndësishme. Disa prej këtyre këngëve janë shkruar qindra vite më parë, kur shumica e popullsisë nuk dinte as të shkruante dhe as të lexonte.

Në atë periudhë, kënga ishte një mjet i domosdoshëm për të transmetuar histori të rëndësishme siç janë krishtlindjet. Tradicionalisht, këngët e krishtlindjes këndohen nga data 21 dhjetor deri në 25 dhjetor, por pak janë ata që i përmbahen këtyre datave sot.

Ndoshta kori më i famshëm që këndon për këtë festë është ai i Kishës së Mbretit në Kolegjin e Kembrixhit, në
Angli. Çdo vit në datën 24 dhjetor mbahet një shërbesë në këtë kishë që fillon gjithmonë me këngën “Një herë në qytetin e Davidit”. Për të siguruar hyrjen në këtë ngjarje të jashtëzakonshme muzikore nuk të kushton asnjë vlerë monetare, por duhet vetëm të përballesh me të ftohtin ndërsa pret disa orë në radhë.

Këngët festive me qirinj

Të kënduarit me qirinj në dorë i këngëve të krishtlindjes është një imazh i njohur por me origjinë të vonshme. Në shekullin 19, minatorët në Moonta, një qytet në jug të Australisë, mblidheshin në prag të festës për të kënduar këngë me qirinj të ndezur të vendosur mbi strehën e kapeleve të tyre.

Ky përdorim i qirinjve u përhap në disa qytete, derisa i ra në sy të Norman Banks-it, një prezantues që punonte në radio, i cili nuk donte që njerëzit t’i festonin vetëm krishtlindjet. Ai organizoi një manifestim në Alexandra Gardens në vitin 1938, ku u mblodhën rreth 10.000 veta për të kënduar me qirinj në dorë, një
praktikë që vazhdon edhe sot.

Festa e krishtlindjes është vetëm një festë ndërkombëtare. Në të gjitha shtetet e Evropës ajo festohet, madje në shumë shtete rreth botës që nuk shquhen për traditën e krishterë. Kudo që festohen krishtlindjet dëgjohen tinguj të këngëve të krishtlindjes, nëpër shkolla, nëpër sheshe, dhe nëpër shtëpitë e të gjitha shtresave dhe
njerëzve që e pranojnë këtë frymë.

Dhurata më e madhe e të gjitha kohërave

Festat e fundvitit është ajo kohë kur mendime të shumë njerëzve kthehen tek dhuratat. Prova e mjaftueshme për këtë fakt është shuma jashtëzakonisht e madhe e parave që shpenzohen për dhuratat e krishtlindjes apo të Vitit të Ri çdo vit. Ndërsa mendojmë për dhurata, tani që festat po vinë, le të mendojmë së pari për
dhuratën e parë, atë të krishtlindjes…

Një dhuratë suprizë
Gjatë këtyre ditëve shumë herë më kanë pyetur fëmijët: “Çfarë dhuratë do të marrim për krishtlindje?” Shpesh
dhuratat janë rezultati i një kërkese të veçantë, por nuk ndodhi kështu me dhuratën e parë të krishtlindjes. Dhurata e parë, zbritja e fëmijës së shenjtë në tokë, ishte një surprizë për thuajse krejt njerëzimin.

Edhe pse shtatëqind vjet para lindjes  së Jezus Krishtit, një njeri i Perëndisë parashikoi: “Na ka lindur një fëmijë, një djalë na është dhënë”1, profeci kjo që u përmbush në krishtlindjen e parë,  dhurata e Perëndisë nuk ishte diçka që ne e kërkuam. Njeriu nuk e dinte se nevoja e tij më e madhe, ishte për një shpëtimtar.

Një dhuratë e pakufizuar
Disa dyqane tregtojnë mallra vetëm për njerëz shumë të pasur. Dhuratat që ata shesin janë kaq të shtrenjta sa një njeri jo shumë i pasur nuk mund t’i blejë dot. Por dhurata e Perëndisë është e pakufizuar. Ja, premtimi i Biblës: “Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindur që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme”2.

Asnjë nuk mund të thotë duke hedhur sytë nga qielli: “Unë doja të shpëtohesha, por Jezus Krishti nuk erdhi për mua!” Në faqen e fundit të Biblës, gjendet fjala e ngrohtë: “Eja! Dhe ai që ka etje, le të vijë; dhe ai që do, le të marrë si dhuratë ujin e jetës”3.

Një dhuratë e pandryshueshme
Kohët ndryshojnë, stilet ndryshojnë, qëndrimet dhe shijet ndryshojnë, historia dhe librat ndryshojnë. Pothuajse çdo gjë që njohim ka ndryshuar. Por Jezus Krishti është dhurata e pandryshueshme e Perëndisë. Bibla deklaron: “Jezus Krishti është i njëjtë dje, sot dhe përjetë”4.

Dhuratat për krishtlindje që kemi marrë para disa vitesh tani kanë dalë jashtë mode, por Jezusi mbetet përjetë, ai nuk është objekt mode; ai është gjithmonë i ri, nuk ndryshon asnjëherë. Ai është i njëjtë sot për ata që i besojnë atij si shpëtimtar, ashtu siç ishte për ata që i besuan dy mijë vjet më parë! Ne i gëzohemi të njëjtit
shpëtim që u bë gëzimi i besimtarëve të të gjitha kohërave.

Nuk mund të ketë ndryshim te Krishti. Po të bëhej më i mirë do të thotë se nuk ishte i përsosur që në fillim; dhe po të bëhej më i keq, do të thoshte se nuk është më i përkryer. Por në Jezusin jo vetëm që nuk ka ndryshim moral, por nuk ka asnjë ndryshim brenda vetë atij. Dhurata e Perëndisë është e pandryshueshme.
Për më tepër ajo është…

Një dhuratë e pamerituar
Vetë fakti që shpëtimi është një dhuratë tregon se është i pamerituar. Nëse fitohet ose meritohet, nuk është më dhuratë. Shumë fe thonë se shpëtimi vjen pjesërisht nga hiri i Zotit dhe pjesërisht nga veprat tona, por kjo nuk mund të qëndrojë.
A mund të fitojmë një vend në qiell?
Po të kishim një mijë jetë dhe të punonim ditë e natë, nuk do të kishte asnjë rrugë që të mund të fitonim këtë çmim. Ka vetëm një mënyrë që ne ta shijojmë bekimin e madh të faljes së mëkatëve: ai duhet të jetë një dhuratë.
Jezus Krishti i tha gruas samaritane që kishte rënë në faj: “Po ta njihje dhuratën e Perëndisë, dhe kush është ai që të thotë: “Më jep të pi!”, ti vetë do të kërkoje nga ai dhe ai do të të jepte ujë të gjallë”5.
Dhurata e Perëndisë për krishtlindjen është e pakufizuar, e pandryshueshme, e pamerituar, dhe ajo është gjithashtu…

Një dhuratë falas
Nëna dhe babai shohin me fytyra të gëzuara ndërsa vajza hap një pako të bukur dhe pastaj thërret me gëzim: “Oh, mami! Kjo ishte dhurata që doja!”dhe pastaj, duke përqafuar nënën dhe babanë, vajza me mirënjohje thotë: “Faleminderit”. Pastaj e hap pakon tjetër dhe e njëjta skenë përsëritet.

Po sikur të mbetet një dhuratë e pahapur? Sa i trishtuar duhet të ndihet ai që dhuron kur mendon se dhuratën e tij nuk e duan! Ndoshta disa prej atyre, që nuk e kanë marrë dhuratën e Perëndisë, po i lexojnë këto rreshta. Nuk i ke besuar asnjëherë Krishtit? Nëse është kështu, më lejoni t’ju nxis që ta besoni atë tani. Mos prisni për ndonjë moment tjetër.

Bibla lajmëron “Ja, pra, koha e pëlqyer, ja, pra, dita e shpëtimit”6. Ardhja e Jezus Krishtit në këtë botë, dhe vdekja e tij për të paguar për mëkatet e botës është e mjaftueshme për të gjithë, por është e vlefshme vetëm për ata që e pranojnë.

Të marrësh dhuratën e Perëndisë për krishtlindjen do të thotë se erdhi koha të pranosh se je nevojtar përpara Zotit,duhet të jesh i penduar për mëkatin dhe të besosh që Jezus Krishti është shpëtimtari që vdiq dhe u ringjall për ty. Ky është edhe mesazhi i krishtlindjes sot.

C.H.

1. Isaia 9:5, 2. Gjoni 3:16, 3. Zbulesa 22:17, 4. Hebrenjve 13:8, 5. Gjoni 4:10, 6. 2 Kor. 6:2

Një Natë Kur Ca Barinj Të Thjeshtë

Një Natë Kur Ca Barinj Të Thjeshtë
Mbi tufat bënin rojë,
Një engjëll u afrua,
dhe lavdia i rrethoi.

Mos kini frikë, tha ai,
Se’u tmerruan shumë ata,
“Një lajm’ të mirë dhe gëzim të madh,
Ju sjell për botën mbarë!”

Për ju u lind një Shpëtimtar,
I shtruar në Betlehem,
Jezusi, Zoti Perëndi tek ju
si foshnjë vjen.

Këtë shenjë unë do t’ju jap:
Ai gjendet në një stallë,
Me rripa stofi të mbështjellë,
Dhe i shtrirë në një grazhd.

Atëherë bashkë me engjëllin
U dukën plot gëzim,
Shumica engjëjsh që e lavdëronin
Perëndinë.

Lavdi në më të lartin qiell,
Dhe paqja qoftë mbi dhe,
Shpëtimi dhe pajtimi sot,
Të gjithë njerëzve!