Lëvizja e duhu

Mjeshtri i shahut mendon se jeta nuk është rastësi

Wezli (Wesley So) është me origjinë nga Filipinet dhe është rritur në një midis të vështirë nga ana ekonomike. Ai tregon: “Ngaqë familja ime nuk kishin lekë për një mësues shahu dhe as për të blerë libra, u përmirësova si shahist duke studiuar problemet e shahut që gjeja nëpër gazeta”.

Wezli fitoi kampionatin e tij të parë në moshën nëntë vjeçare. Pasi fitoi disa çmime në moshë shumë të re u emëruar mjeshtër i madh i shahut. Aktualisht ka arritur vendin e dytë në klasifikimin botëror dhe në vitin 2017 u shpall kampion shahu për Amerikën.

Sot ai ndeshet me rivalë si Magnus Carlsen ose Fabiano Caruana. Për të ruajtur fokusin në punën e tij ai nuk merret shumë me rrjetet sociale, megjithatë mban të hapur një faqe në Facebook ku poston përditësimin e ecjes së tij në botën e shahut, postime që i mbyll gjithnjë me fjalë mirënjohëse ndaj Zotit.

Duke folur për këtë pjesë të jetës së tij Wezli tregon: “Në faqen time të Facebookut më vijnë shpesh mesazhe duke pyetur sesi unë, shahisti numër 2 në botë, mund të jem një ndjekës të Jezus Krishtit. Madje, më japin këshilla të mos shprehem hapur që jam besimtar, sepse kjo do të ndikonte negativisht për afrimin e sponsorizimeve”

Mjeshti i shahut shton, “…disa më kanë thënë se leximi i Biblës dhe të vajturit në kishë do të dobësojë performancën time. Më kanë thënë që është më mirë të hesht për besimin tim dhe se tingëllon keq kur i shpreh falenderim Zotit publikisht”.

“Përse e bëj?”

“U rrita në Ishujt Filipine, një shtet ku është shumë normale për njerëzit të shprehin besimin e tyre në Zot. Është një vend ku pothuajse të gjithë besojnë në ekzistencën e Zotit, duke përfshirë dhe ata që nuk janë praktikantë të fesë.”

Ai shpjegon në mënyrë më të drejtpërdrejtë: “Nuk jam aq i pamend sa të mendoj që mund të arrij gjithçka vetë. Jam një djalë i zakonshëm nga një qytet i vogël. A kam lindur me një dhunti? Po. Por edhe shumë të tjerë kanë këtë dhunti gjithashtu.

Mundësitë që më erdhën mua, më erdhën në mënyrë misterioze. Nuk e di tamam tamam se çfarë Zoti kërkon prej meje, por i besoj atij dhe çfarëdo që unë arrij të bëj, i jap lavdi atij”. Pasi mbushi 18 vjeç, Wezlit i erdhi një ofertë nga një universitet i vogël amerikan për t’u bërë pjesë të ekipit të tyre të shahut.

Ai shkoi të jetojë me një familje sponsorizuese dhe u regjistrua si student. Mëgjithatë, pasi përjetoi një sukses të madh në botën e shahut, i la studimet për të vazhduar punë si shahist profesionist.

Në këtë kohë pati zhvillime të tjera në jetën e tij shpirtërore: “Familja sponsorizuese kishin një besim te Zoti që unë nuk e kisha. Mëgjithatë, asnjëherë nuk më bënë të ndihem keq. Më merrnin me vete në kishë në fundjavë. Gjatë muajve të ardhshme, unë thitha diçka nga predikimet, por ajo që ka më shumë rendësi ishte që fillova të lexoj Biblën. Më lindnin pyetje dhe familja ime e adoptuar më përgjigjeshin me sqarime të thjeshta por të peshuara mirë, ndërsa më tregonin se si të përdorja Biblën vetë, gjë që ishte akoma më mirë. Me anë të Biblës mund të kontrolloja opinionet e të tjerëve, duke qënë se ai libër ka më shumë urtësi sesa ato qe lexon në interneti dhe është më e saktë sesa opinioni shoqëror”.

“Më nxitën të bëja pyetje dhe të kërkoja përgjigje e të vija trurin në punë. Në të njëjtën kohë, unë shikoja sesi ata jetonin dhe si e shpenzonin kohën e tyre. Ata ishin njerëz të punës, dhe shmangnin ato gjëra që janë moralisht të dëmshme. E dija që edhe unë doja një jetë të tillë”.

Më lart sesa shahu

Siç mund të merret me mend, ka shumë njerëz në botën e shahut që e ngacmojnë Wezlin për besimin e tij të çiltër: “Miqtë e mi në botën e shahut më pyesin nëse më ndihmon Perëndia të fitoj.

Përderisa Ai është Zot mbi gjithçka, përgjigja ime është që Zoti më bën edhe të fitoj edhe të humbas. Edhe nëse fitoj një lojë, edhe nësë e humbas atë, përsëri Zotit i takon lavdia. Patjetër që unë dua të fitoj, por njeriu nuk merr gjithmonë atë që do. Në vend të shqetësohem për të ardhmen, mundohem të jem i fokusuar mbi gjërat që unë kam në dorë.

Lidhur me shahun, përgatitem dhe luaj aq sa mundem. Prej Zotit më kanë ardhur më tepër bekime sesa meritoj të kem.” Si ndikon praktikisht në jetën e tij besimi? “Dua të them se unë kam një jetë të thjeshtë. Punoj me shahun, studioj Biblën, stërvitem, merrem me punët e shtëpisë dhe në fundjavë shkoj në kishë dhe shikoj filma.

Në krahasim me të tjerët jeta që unë bëj nuk ka shumë adrenalin, por kështu më pëlqen. I qëndroj larg debateve në Internet sepse nuk është vullneti i Zotit të flasim keq për të tjerët dhe më duket se Interneti nxit komunikim negativ.

Përfshihem disi duke ndihmuar të varfërit sepse edhe unë kam qënë i varfër dhe jam përgjëgjës për ato të mira që më ka besuar Zoti.” “Ka nga ata që thonë se jam “me fat” [në sensin e rastësisë]. Por ç’domëthënë kjo fjalë? Unë mendoj se të duhet më shumë besim të mendosh që rastësia shpjegon jetën se sa të besosh te Zoti që ka zbuluar veten në shumë mënyra.”

Pasi arriti të vendin e dytë në klasifikimin botëror, u pyet nëse mund të arrinte vendin e parë. Wezli u përgjigj: “Nuk bëj parashikime. Është e kot të vrasësh mendjen për atë që mund të mos bëhet. Unë punoj fort çdo ditë dhe merrem me lojën e rradhës.”

Ylli i Bolivudit që lindi në Krishtlindje

Nandita Morarji, e njohur më mirë me emrin Nagma, ka qënë një nga aktoret më të sukseshme të Bolivudit duke realizuar me dhjetra filma artistikë. Nagma flet nëntë gjuhë, duke përfshirë disa gjuhë indiane. Për këtë arsye, ajo është përpjekur të luajë role që e jepnin mundësi të flasë në gjuhë të ndryshme.

Ajo ka përdorur famën e saj të luftojë mentalitetin patriakal që vlerëson lindjen e fëmijëve meshkuj më shumë se ata të gjinisë femërore. Konkretisht, Nagma ka marrë pjesë në fushatën kundër abortimit të vajzave të palindura.

Ajo është përfshirë gjithashtu në fushatën kundër ekstremizmit fetar, sidomos ndalimin e përplasjeve të dhunshme që shpërthejnë midis komunitet hindu dhe atij musliman si dhe parandalimin e përndjekjes së pakicës së krishterë. “Prindërit na rritën me një frymë respekti për të gjitha fetë,” tregon Nagma, “Trazirat fetare më shqetësonin shumë dhe desha të ndikoj për mirë lidhur me këtë problem”.

Dëshira e saj për marrëdhënie paqësore midis feve është nxitur nga fakti që prindërit e saj rridhnin nga tradita te ndryshme fetare, babai hindu dhe mamaja muslimane. Ndërkohë Nagma u identifikua me besimin në Jezus Krishtin që në moshë të re, fillimisht e ndikuar nga fakti që ajo ka lindur në ditën e krishtlindjes.

“Ngaqë kam lindur në ditën e krishtlindjes m’u duk se bota festonte ditëlindjen time!” e tregon me humor Nagma në një intervistë për gazetën Daystar, “Ndërsa më ka tërhequr gjithmonë figura e Jezusit. Mua më është dukur një person shumë i mirë dhe fisnik”.

Pastaj, gjatë fëmijërisë ajo tregon se kishte ndjerë sikur Jezusi ishte pranë saj dhe dëshmon që “e kam menduar që ai ishte një mik dhe një udhëheqës – gjithçka në fakt”. Ky besim i thjeshtë u bë më i thellë pas vdekjes së babait të saj prej kancerit. “Kjo më goditi shumë fort”- tregon ajo.

Në këtë situatë ajo pati një përjetim të dashurisë së Zotit dhe rrëfen se si iu zbulua që “Zoti më do pa kushte. Ai më zbuloi që është Ati im qiellor. Dashuria e Perëndisë më ka prekur dhe më ka ndryshuar.” Pasi u sëmur vetë nga një pickim insektesh u detyrua të mbante regjim shtrati.

Një shoqe e saj i dha Biblën në CD. “Duke dëgjuar fjalët e Biblës në mënyrë të vazhdueshme u bëra më mirë” – thotë Nagma. Për leximin e Biblës ajo tregon, “Çdo pjesë e Shkrimit më prekte. Përvojat e mia personale në jetë bënë që historitë e personazheve të Biblës të ishin shumë reale.

Them që kjo është ajo që të ndihmon me çdo problem në jetë.” Ndonëse Nagma studioi me kujdes fetë e prindërve të saj, në Jezus Krishtin gjeti diçka unike, “Është një person që ka dhënë jetën për ne, për mëkatet tona dhe na ka shpëtuar që ne të jetojmë përjetësisht. Ai do të kthehet për të na marrë.

Nuk e gjeta këtë mesazh në asnjë fe tjetër.” Pasi lexoi Biblën, ajo vendosi të pagëzohej. E pyetur nëse lutet ajo tregon: “I lutem vazhdimisht Zotit. Dhe në çdo vend”. A ka patur kundërshtim nga familja e saj për besimin? “Aspak,” tregon ajo, “Ata janë mbështetës, sepse jemi një familje tolerante.

Motrat e mia mendojnë që është vetëm një fazë dhe që do ta kaloj shpejt. Por do të vijë koha që edhe ato të kuptojë që kjo është “Udha e Vërteta dhe Jeta”. Nagma e mbyll intërvistën duke uruar lexuesit të duan njëri-tjetrin dhe Zotin.

FJALË TË ARTA

Thënie origjinale të Krishtit

Kush nga ju është pa mëkat, le ta hedhë i pari gurin.

Po të doni vetëm ata që ju duan, çfarë shpërblimi do të keni? A nuk bëjnë kështu edhe tagrambledhësit?

Mos u brengosni, pra, për të nesërmen, sepse e nesërmja do të kujdeset vetë për vete. Secilës ditë i mjafton pikëllimi i vet.

Gjithçka, pra, që ju dëshironi t`ju bëjnë njerëzit, ua bëni edhe ju atyre.

Duaje Zotin, Perëndinë tënd me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde. Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: Duaje të afërmin tënd porsi vetveten.

Kushdo nga ju që do të dojë të jetë i pari, do të jetë shërbëtor i të gjithëve. Sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t`i shërbejnë, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si çmim për shpengimin e shumë vetave.

Ç`dobi do të ketë njeriu të fitojë gjithë botën, nëse më pas do të humbë shpirtin e vet?

Mbretëria ime nuk është e kësaj bote; po të ishte mbretëria ime e kësaj bote, shërbëtorët e mi do të luftonin që të mos u dorëzohesha Judenjve; porse tani mbretëria ime nuk është prej këtej.

Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin; dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin kurrë, e askush nuk do t`i rrëmbejë nga dora ime.

Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje.

Kushdo që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiej, më është vëlla, motër dhe nënë.

Në botë do të keni mundime, por merrni zemër, unë e munda botën!

Nuk janë të shëndoshët ata që kanë nevojë për mjek, por të sëmurët.

Unë nuk erdha t`i thërres të pendohen të drejtit, por mëkatarët.

Ejani tek unë, o ju të gjithë të munduar dhe të rënduar, dhe unë do t`ju jap çlodhje.

I jepni, pra, çezarit atë që i përket çezarit, dhe Zotit atë që i takon Zotit.

BËJ SIÇ THEM UNË POR MOS BËJ SIÇ BËJ UNË!

Përse ka kaq shumë hipokrizi në botën e fesë?

Nëse etikohet hipokrit, çdo njeri që vepron ndryshe nga fjalët që thotë, ose që vepron ndryshe nga ato që thotë se beson, zor se dikush shpëton nga kjo akuzë. Ajo që mund të konsiderohet si hipokrizi e mirëfilltë shihet te ai person që shtiret sikur është i mirë, i virtytshëm e i dashur, me qëllim përfitimi.

Hipokrizia më e keqe është ajo kur kërkohet dënimi i një personi ndërsa akuzuesi është vetë fajtor për të njëjtin veprim që ai kërkon të dënojë tjetrin. A e dini se Jezus Krishti ka vuajtur pikërisht në këtë mënyrë nga drejtuesit fetar në kohën e tij?

Birin e Perëndisë e akuzuan që shoqërohej me njerëz të padëshiruëshëm, ndërkohë që akuzuesit e tij e mbanin veten për shumë të shenjtë. E akuzuan Jezusin që po thyente traditat e të parëve, ndërkohë që ata kishin bërë diçka më të rëndë, e kishin lënë mënjanë udhërimet e Perëndisë.

Dhe kur Jezusi ndihmonte të sëmurët ditën e sabatit, e akuzuan që bëntë punë që nuk lejohej për atë ditë, ndërsa ata vet bënin punë ditën e shenjtë kur u intëresohej. E paditën Krishtin gjithashtu për profet të rremë, kur ishin akuzuesit e tij që predikonin ide krejt të gabuara.

Dhe arritën deri aty sa të thoshnin që Jezusi po i realizonte mrekullitë e tij me fuqinë e djallit, kur ishin vet ata që ishin të djallëzuar. Jezusi, duke folur mbi rrezikun e hipokrizisë tha: “Pse shikon lëmishten që është në syrin e vëllait tënd dhe nuk shikon trarin që është në syrin tënd? Ose, si mund t`i thuash vëllait tënd: “Dale të të heq lëmishten nga syri”, kur ke një tra në syrin tënd? O hipokrit, hiqe më parë trarin nga syri yt dhe pastaj shiko qartë për të nxjerrë lëmishten nga syri i vëllait tënd”.

Dhe në adresë të krerëve të fesë Jezusi drejtoi keto fjalë: “Hipokritë, mirë profetizoi Isaia për ju kur tha: “Ky popull po më afrohet me gojë dhe më nderon me buzët; por zemra e tyre rri larg meje. Dhe më kot më nderojnë, duke i mësuar doktrina që janë urdhërime nga njerëzit”.

Dhe paralajmëroi: “Jo çdo njeri që më thotë: “Zot, Zot” do të hyjë në mbretërinë e qiellit; por do të hyjë ai që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiell.” A është e vërtetë që ka shumë hipokrizi në botën fetare? Padyshim. Kjo nuk ndodh vetëm mes besimtarëve, por kjo ndodh gjithandej!

Një nga pakënaqësitë më të mëdha në botën komuniste, ishte hipokrizia e theksuar e drejtuesve të partisë. E njëjta gjë ndodh edhe sot. Përse? Sepse nuk ka asnjë njeri që t’i përmbahet plotësisht parimëve të larta që ai predikon. Por çështja është që njerëzit kanë pritje më të larta për ata që shërbejnë në kishë apo në institucione të tjera fetare, sesa prej tyre që kanë poste drejtuese në organizata të tjera.

A do thotë ekzistenca e hipokrizisë që duhet të heqim dorë nga të vajturit në kishë? Jo. Sepse është e qartë që Zoti Jezus krijoi kishën për grumbullimin e besimtarëve, për adhurimin e Perëndisë, dhe për nxitjen e secilit në besimin e tij.

Duhet theksuar se kur një njeri bëhet besimtar, kjo nuk do të thotë që ai bëhet i përsosur, por që ka filluar të eci me Zotin, dhe rrugës ai mund të pengohet ose të devijojë. Që të ece më mirë në këtë rrugë ai ka nevojë të ushqehet me fjalën e Zotit dhe të korrigjohet nga shembulli pozitiv i të tjerëve.

Ai që thotë se nuk shkon në kishë, sepse aty ka hipokritë, bie në kundërshtim me veten. Hipokritë ka në shkollë, në punë, në familje e në çdo vend tjetër. Atëherë pse shkon në ato vende? Pastaj, njeriu nuk duhet të shkoj në kishë për shkak të njerëzve, por për Zotin.

Sigurisht, nëse ju jeni në një kishë që drejtohet nga njerëz që janë fajtor për skandale është përgjegjësia juaj që të largoheni dhe të gjeni një kishë që kërkon vullnetin e Zotit në mënyrë më të sinqertë.

Gjerasim Qiriazi, rilindësi shqiptar, nuk u largua nga Zoti sepse në kishë kishte hipokritë! Ai prapë e përkushtoi jetën e tij predikimit të Fjalës së Perëndisë për të ndihmuar të tjerët t’i afrohen Zotit.

KUSH ËSHTË I KRISHTERË?

Kush është i krishterë?

Ai që është pagëzuar apo ai që është larguar nga mëkati?

Kush është i krishterë?

Ai që mban një kryq në qafë apo ai që e kupton përse vdiq Krishti?

Kush është i krishterë?

Ai që beson me fjalë apo ai që beson me vepra gjithashtu?

Kush është i krishterë?

Ai që shkon në kishë për festat apo ai që i lutet Jezus Krishtit çdo ditë?

Kush është i krishterë?

Ai që agjëron apo ai që ndihmon të varfërin?

Kush është i krishterë?

Ai që ka një emër të krishterë apo ai që ka një zemër të krishterë?

Kush është i krishterë?

Ai që mburret për fenë e tij apo ai që mburr Shpëtimtarin e tij?

Kush është i krishterë?

Ai që i ul të tjerët apo ai që përulet para Zotit?

Kush është i krishterë?

Ai që beson se Krishti vdiq apo ai që beson se Krishti u ringjall përsëri?

A je ti i krishter?

Nuk e përballoj dot Vitin e Ri!

Për shumë njerëz festat e fundvitit nuk sjellin gëzim por janë një faktor që sjell më shumë stres dhe mërzitje në jetën e tyre. Madje, sipas mjekëve, rastet e depresionit mund të jenë më të shpeshta në këtë periudhë sesa në çdo kohë tjetër të vitit.

Sigurisht që arsyet për këtë janë të ndryshme: Konfliktet familjare shpesh herë shfaqen ose rishfaqen gjatë festave. Kjo është disi paradoksale sepse festat synojnë pikërisht të kundërtën, afrimin e njerëzve me njëritjetrin. Humbja e një personi të afërt gjatë vitit normalisht shkakton boshllëk dhe trishtim në kohën e festave të fundvitit. Gjë që është deri diku e pashmangshme.

Pritje të parealizueshme përsa i përket realizimit të festave dihet që prodhojnë pezmatim, sidomos te persona të ndjeshshëm. Vafëria ose shtrëngesa ekonomike janë faktorë të njohur për tensionimin e jetës familjare gjatë festës, sepse duhen kryer shpenzime shtesë në një kohë kur buxheti familjar është tashmë i rënduar.

Mbingarkesa në kohën e festave shkakton lodhje dhe rrjedhimisht më shumë nervozizëm ndaj njeri tjetrin, edhe pse aktivitetet në të cilën mund të jeni të përfshirë janë të kënaqshme në vetvete.

Vetmia

Një nga problemet që shkakton më shumë mërzitje është vetmia. Njerëzit që nuk kanë të afërm përreth, kur shikojnë të tjerët të rrethuar nga dashuria familjare gjatë festave, ndihen më keq sesa zakonisht. Por vetmia prek edhe ata persona që po përjetojnë marrëdhënie jo të mira familjare: gruaja që s’gjen ngrohtësi në martesë; fëmija që s’ndjen dashurinë prindërore; vajza që keqtrajtohet; i riu që s’ka shoqëri të mirë.

Ulja e Stresit

Si mund të ulësh nivelin e stresit ose të luftosh vetminë në jetën tënde gjatë festës? Ka disa hapa që ti mund të marrësh për të ndihmuar veten:

• Ki kujdes të mos kryesh më shumë shpenzime sesa duhet për krishtlindjet apo Vitin e Ri.

• Mos krijo pritje që festat duhet të dalin të përsosura. Nuk ka gjë të përsosur në këtë jetë.

• Ndihmo një person që është më fatkeq se ti. Shumëkush ka zbuluar sekretin që duke ndihmuar një person në nevojë ai përmirëson gjendjen e vet emocionale gjithashtu.

• Sill ndërmend gjithçka që është e mirë në jetën tënde dhe mos mendo vetëm për problemet e tua dhe gjërat negative.

• Mos rri në shtëpi gjithë ditën. Dil, bëj një shëtitje dhe tako njerëz të tjerë. Edhe një përshëndetje ndërsa shkëmbehesh me dikë në rrugë është ilaç i mirë për shpirtin.

• Merr pjesë në programin e një kishe të mirë. Stresi dhe vetmia shkaktohen nga një gjendja shpirtërore jo e mirë.

Kishat janë vende për lutje ndaj Zotit, por edhe vende për të gjetur miqësi, inkurajim dhe mbështetje. Nëse nuk ke marrë pjesë ndonjëherë në kishë, mos ki turp ta provosh.

Çfarë të bëj tjetër?

Nëse mendon që ke depresion dhe nuk po vuan thjesht nga vetmia, është e këshillueshme të kërkosh ndihmën e doktorit. Njeriu nuk ka lindur rastësisht në këtë botë.

Ka një Perëndi në qiell që ka krijuar botën e njeriun dhe ai nuk është larg nesh nëse e kërkojmë. Provo t’i lutesh Zotit për ndihmë. Ndofta ndihma do të vijë në një formë ndryshe nga sa ke menduar, por çdo ndihmë që vjen nga lart është e mirë.

KUNDËR ZOTIT?

Përse e doni të keqen? Përse nuk kërkoni të mirën? Në vend të dritës, përse zgjedh errësirën? Përse largohesh nga Zoti dhe zgjedh rrugën e gabuar? Përse ky mosbesim? Vërtetë mendon se ke të drejtë të vazhdosh ashtu siç je? Çfarëdo që të ka ndodhur, a thua që të shfajëson nga kjo mospërfillje ndaj atij që të dhuroi jetën, ndaj atij që të jep forcën dhe të fali të gjitha aftësitë që ti ke?

Mos u trego naiv. Ti e di që rruga e keqe të çon në humbje. Nuk besoj se je kaq i verbuar sa të mendosh që rruga e keqe do të të shpjerë në vend të mirë. Sepse ti e di që të gjitha rrugët diku përfundojnë. Aq joshës është mëkati sa të rrezikosh gjithçka për të, sa të humbasësh për të?

Me siguri mëkati po të shkatërron, po të ha shpirtin pak nga pak. Mëkati po të fundos dhe thua që nuk dëshiron të zgjohesh për të kërkuar rrugëdaljen? Të gjithë gabojnë, por jo kështu. Nga mëkate të vogla tashti po shkon drejt mëkatit të madh.

Po shkel me këmbë mbi mirësinë e Zotit. Si ia arriti qëllimit djalli të të bëjë për vete? Me se të bleu? Me çfarë të joshi? Aq shumë të pëlqen e keqja sa besove gënjeshtrat e tij? Apo e mban veten për të mençur dhe kujton që je zot i fatit tënd? Vërtetë? Por çfarë të mire të ka bërë djalli ty, që ti të bëhesh skllav i tij?

“Nuk jam skllav!” thua i revoltuar! Atëherë, na e shpjego pak se çfarë janë ato fije që po të dalin nga pas dhe kush po i luan të të komandojë si të dojë? Nuk e kupton fare se përse bëhet fjalë? Nuk i ke vënë re ato fije të lakmisë, të smirës dhe të inatit që po të tërheqin herë andej e herë këtej? Qysh e lidhe fatin tënd me atë të djallit?

Ke sy të shikosh shumë gjëra, por s’ke sy të shikosh të vërtetën! Ke vesh për të dëgjuar muzikën, filmat, politikën, dhe horoskopin por s’ke veshë të dëgjosh fjalën e Zotit. Akoma duhet të durojë Zoti sjelljen tënde arrogante? Sa shanse ke patur deri më sot? Dhe sa shanse të kanë ngelur?

Sot është dita e shpëtimit. Tani është koha të përulësh veten e t’i lutesh Zotit për dritë. Erdhi koha të kërkosh të mirën, atë që ke refuzuar ndofta shumë herë. Mos e refuzo më! Mos u trego më mosmirënjohës! Mjaft më larg Zotit!

Qesh mirë, kush qesh i fundit

Tallu po deshe. Qesh me këto që po të lexojnë sytë. Ndofta marrëzia jote shkon deri aty sa ta bësh edhe këtë. Por, ngado të rrotullohesh, ti e di që tek ai vend do vesh në fund. Atëherë, ballë për ballë me gjykatësin e madh, çfarë do të thuash? Do t’i kërkosh llogari apo do të të kërkojë llogari? Dhe kur të ngelësh në errësirë të plotë dhe të jetë vulosur përfundimisht fati yt, çfarë ngushëllimi do të kesh? Do tallesh me Zotin?!

Nuk e besoj. Është një shenjë e dashamirësisë së Zotit që pavarësisht kësaj mosmirënjohje, ti vazhdon të jetosh në tokën e tij. Por nëse nuk të bën përshtypje mirësia e Zotit dhe nuk ndien fare frikë prej Perëndisë, vetëm një gjë të ngelet dhe është e kotë të të shpjegohet se çfarë është.

Ungjilli thotë: “Drita erdhi në këtë botë, por njerëzit e deshën errësirën më shumë se dritën sepse veprat e tyre ishin të liga. Kush bën gjëra të këqija e urren dritën dhe nuk del në dritë, që të mos zbulohen veprat e tij. Ndërsa kush bën të vërtetën del në dritë, që të shfaqet se veprat e tij janë bërë me fuqinë e Perëndisë”.

Pema e Vitit të Ri apo e Krishtlindjes?

Një nga traditat më të pëlqyera lidhur me festat e fundvitit është vendosja e një pemë dekorative brenda shtëpisë. Ceremonia e zbukurimit të pemës në një familje ngjall ndjenjën që koha e festave ka ardhur dhe krijon atmosferën e duhur për fundin e vitit. Por çfarë emri duhet t’i vëmë kësaj peme?

Shumë familje shqiptare që kanë shijuar atmosferën e festave të fundvitit jashtë shtetit, por dhe atyre që e kanë parë vetëm nëpërmjet ekranit të televizorit, e dinë mjaft mirë që bota, pemën zbukuruese, e quan “pema e krishtlindjes”. Ndërkohë në shumicën e familjeve shqiptare, ajo gëzon një emër tjetër, “pema e vitit të ri”.

Përse ndodh kjo? Shpjegimi është i thjeshtë dhe lidhet me shtetin rus, ose më mirë të themi ish Bashkimin Sovjetik. Shqipëria ndoqi shembullin e ‘vëllait të madh’ në emërtimin e pemës e cila u popullarizua në kohën e sistemit komunist.

Historikisht, tradita e pemës së krishtlindjes vjen nga Gjermania. Prej trojeve gjermane kjo traditë filloi të përhapej në vende dhe në popuj të tjerë përreth, përfshi dhe Rusinë. Mirëpo, pati një reagim kundër pemës së krishtlindjes, për shkak të armiqësisë midis Gjermanisë dhe Rusisë në Luftën e Parë Botërore. Kjo u forcua më shumë pas ardhjes në pushtet të komunistëve në Rusi, të cilët e shikonin pemën e zbukuruar si të lidhur me shtresat e pasura, por në veçanti si diçka që lidhej me fenë, gjë që ata e luftonin.

Ndryshimi në qendrimin rus erdhi në datën 28 dhjetor të vitit 1935, kur u botua një shkrim i famshëm në gazetën “Pravda”, që kërkoi që e ashtuquajtura “pema e vitit të ri” të ngrihej në shkolla, në pallatet e pionerëve, në klube fëmijësh, dhe në institucione kulturore. Në këtë mënyrë, pema e fundvitit u pagëzua me një emër të ri zyrtar. Dhe nuk është e vështirë të kuptosh pastaj që lidhja e Shqipërisë me Bashkimin Sovjetik mundësuan importimin e pemës së vitit të ri edhe në vendin tonë.

Çështja se si do të quhet në vazhdim kjo pemë festive mbetet për t’u parë. Mungesa e besimit të krishterë në shumë familje mund të bëjë që pema të vazhdojë të lidhet me vitin e ri – aktualisht kjo është praktika që zbatohet sot në Turqi.

Ndërsa dëshira për t’iu bashkuar traditës evropiane për të festuar krishtlindjet, mund të bëjë që në familje të tjera, pema të rizbulojë identitetin e tij të dikurshëm. Sigurisht që toleranca shqiptare do t’i kapërcente me sukses këto përplasje kulturore.

Pemë pagane?

Ka dalë edhe një version tjetër për historinë e pemës. Qarkullojnë zëra që përdorimi i pemës së krishtlindjes (apo e vitit të ri) ka origjinë në fetë pagane. Sa e vërtetë është kjo? Dihet që pemët kanë figuruar në festat fetare, në kohën e lashtë, përpara se të lindte feja e krishterë. Sidoqoftë, nuk ka asnjë provë që pema e krishtlindjes ka lidhje me tradita pagane. Kjo është e pabazë. Mirëpo, është e vërtetë që ka të krishterë në vende të ndryshme të botës që nuk e njohin pemën e krishtlindjes, ose sepse nuk e kanë në traditën e tyre kishtare, ose sepse janë të pakënaqur me mbivendosjen e elementeve të tjera në këtë festë, e cila për ata, duhet të ruante një karakter thjesht fetar.

Historikisht

Pema e krishtlindjes përmendet për herë të parë në një kronikë të një shoqate tregëtare në Bremen në 1570, e cila tregon se si një bredh i vogël u zbukurua me mollë, arra, hurma, biskota dhe lule prej letre e u ngrit në sallën e shoqatës, për të kënaqur fëmijët e anëtarëve të saj, të cilët i hëngrën këto gjëra ditën e krishtlindjes.

Domethënia e pemës

Për shumicën e njerëzve, pema është thjesht një zbukurim. Në Gjermani dhe në vende të tjera të krishtera, pema e krishtlindjes është parë si simbol i jetës së përjetshme sepse ajo nuk pushon së lulëzuari gjatë dimrit. Këta qytetarë të krishterë besojnë që Jezus Krishti erdhi në botë për t’u dhënë njerëzve dhuratën e jetës së përjetshme duke vdekur mbi një pemë (kryqi) për të shlyer mëkatet e tyre.

Në disa raste, pemët simbolizojnë dhurata të veçanta përkujtimore, si në Sheshin e Trafalgarit në Londër ku qyteti Oslo i paraqet një pemë popullit të Londrës si falenderim simbolik. Kjo lidhet me përkrahjen britanike për rezistencën norvegjeze gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Gëzuar Krishtlindjet dhe Vitin e ri!

Këto festa kanë si motiv kryesor afrimim e njerëzve me njeri-tjetrin si dhe forcimin e lidhjeve familjare e shoqërore. A nuk ndiejmë në ato ditë festive se duhet të jemi pranë atyre që janë të dashur për ne? Në kohët e lashta Zoti urdhëroi të zhvilloheshin festa të përvitshme që do të shërbenin si ditë falendërimi dhe adhurimi, por njëkohësisht si tubime njerëzore, ose gëzime familjare.

Ai e di shumë mirë që njeriu ka nevojë për të patur disa ditë të shënuara, të veçanta, kur punët e zakonshme lihen mënjanë dhe njeriu merret me aktivitete që pasurojnë jetën familjare dhe shpirtërore. Në këtë fund viti, le të mos tregohemi egoistë duke bërë prioritet “dëshirat dhe kënaqësitë e mia!”, sepse njeriu nuk është i lumtur kur jeton vetëm për veten por gjen kënaqësi duke shfaqur mirësi ndaj të tjerëve, ndaj familjes së tij në rradhë të parë, por edhe ndaj të tjerëve.

Dhuratat nuk mund të zëvendësojnë ngrohtësinë e njerëzve të dashur. Netët në lokale luksoze nuk e mbushin dot zbrazëtinë e një shpirti egoist. Ka mënyra për ta bërë festën tërheqëse dhe jo të mërzitshme, gjëra që mund të realizohen me pak imagjinatë dhe pa shumë vështirësi. Sigurisht që edhe gjatë festave duhet të përpiqemi të mos na zaptojë bota digjitale.

Ata prindër që organizojnë lojëra, këndojnë këngë, lexojnë libra dhe ndërtojnë njeriun e borës me fëmijët e tyre gjatë festës së Vitit të Ri, do shikojnë se çfarë investimi të mirë kanë bërë kur të vijnë vitet që fëmija, tashmë në moshë më të rritur, kërkon të qëndrojë në shoqërinë e familjes dhe jo të shkëputet prej saj.

Festa e Krishtlindjes krijon disa mundësi të veçanta, siç është edhe frekuentimi i kishës për të kënduar këngët festive në mënyrë kolektive, për të dëgjuar fjalë të mira dhe për të shprehur mirënjohje ndaj Zotit për mirësinë e tij ndaj nesh.

A ka mënyrë më të mirë për t’u përgatitur për Vitin e Ri, se sa duke kërkuar dritën e Krishtit në shpirtin tonë një javë përpara ndërrimit të viteve? As fishekzjarret e Vitit të Ri nuk e ndriçojnë zemrën e njeriut siç e bën drita e Krishtit kur ajo shndrit mbi ne.

Gëzuar festat e fundvitit në familjen tuaj!

Feja e shqiptarit është….

Ndaj pyetjes: “Cila është feja e Shqiptarit?” ,si përgjigjesh?

Njëri përgjigjet ‘atë fe’, tjetri përgjigjet ‘këtë fe’, me humor thuhet që “Feja e Shqiptarit është Amerika”, ndërsa personi cinik thotë “feja e shqiptarit është paraja”.

Përgjigja më e famshme
Pa dyshim përgjigja më e famshme është ajo që nxori nga pena e tij Vaso Pasha në shekullin 19-të: “Feja e shqiptarit është shqiptaria”.

Fjala e Vaso Pashës është mjaft domëthënëse. Po të besojmë propagandën që u përhap gati 50 vjet nga Partia e Punës “Feja e shqiptarit është shqiptaria” do të thotë se popullit shqiptar nuk i duhet feja fare. Këta e kthyen thënien e Vaso Pashës në një parullë kundër besimit në Perëndi.

Por a thua që ky ishte synimi i Vasos? Që të zhvishte shqiptarët nga çdo besim fetar? Sigurisht që jo! Vaso Pasha u bëri thirrje bashkëathdhetarëve për unitet dhe për patriotizëm në një kohë që kjo ishte e
domosdoshme për mbijetesën kombëtare në prag të shpërbërjes së perandorisë turke.

Por patriotizmi nuk e përjashton fenë. Pjesa dërrmuese e patriotëve të mëdhenj që kanë dalë kanë qënë burra (dhe gra) që kanë besuar te Perëndia. Dhe dashuria për Perëndinë nuk e përjashton dashurinë për vendin tënd. Përkundrazi, ai që e do Zotin, si mund të mos e dojë vendin dhe popullin e tij? Vetëm nëse besimi i tij të jetë drejtuar një perëndie të urrejtjes dhe jo atij të dashurisë.

A është feja e Shqiptarit shqiptaria? A janë vlerat patriotike të dukshme në popullin shqiptar sot? Te disa po. Te disa të tjerë jo. Dhe se si tingëllon kjo thënie e “shqiptarisë” kur del nga goja e njerëzve që duan vetëm të vjedhin vendin e tyre dhe jo ta pasurojnë atë?

Feja e shqiptarit është . . .
Ç’është kjo tendencë që kemi të jemi aq përgjithësues kur flasim për një popullsi disa milionëshe! Kush është ai që është aq kompetent sa mund të shpallë që “gjithë shqiptarët janë kështu”, apo “gjithë shqiptarët janë ashtu”? Më mirë të flakim larg nesh paragjykime të tilla të gabuara!

Në të vërtetë, feja e shqiptarit është ajo çka zgjedh vetë çdo shqiptar. Feja e shqiptarit janë ato vlera mbi të cilat çdo shqiptar ndërton jetën e tij. Ndofta dikush ndërton mbi një themel të mirë, e dikush tjetër mbi një themel të dobët. Por secili ka të drejtë të zgjedhë mbi ç’bazë ai do të ndërtojë.

Personalisht, unë kam përqafuar ato vlera që gjej në faqet e librit të parë që u shkrua ndonjëherë në shqip – Biblën e shenjtë. Ky libër më tregon se ne jemi të krijuar dhe jo të gjendur këtu rastësisht. Ky libër më tregon që secili prej nesh është një krijesë e veçantë, e ndërgjegjshme dhe me një përgjegjësi për familjen dhe jetën e tij.

Dhe ky libër më mëson që të dua të mirën e vendit tim dhe të popullit tim. Pa dyshim që ky libër më mëson të dua Atë që më krijoi dhe më fali dhuntitë e mia. Gjithashtu, është ky libër që më mëson se unë jam i  gabueshëm, që kam nevojë për korrigjimin e të tjerëve, dhe që kam nevojë për Perëndinë çdo ditë të
jetës sime.

Ju nxis të pyesni veten: Cila është feja ime? A jam unë në rrugën e duhur? A po i bëj mirë vendit tim? Uroj që përgjigja të jetë ajo e duhura. Sidoqofë, feja e shqiptarit është ajo çka zgjedh vetë.

Motoja e Gjerasim Qiriazit: “Miq për Perëndinë, Dritë për popullin, Uratë për mëmëdhenë”

VITI I SKËNDERBEUT 2018

Me rastin e 550-vjetorit të vdekjes së Heroit tonë Kombëtar Qeveria e Shqipërisë ka shpallur vitin 2018
si vit mbarëkombëtar të Skënderbeut.

Skënderbeu është figura më e shquar në historinë e Shqipërisë. Sot në botë emrin e Gjergj Kastriot Skënderbeut e mbajnë sheshe të shumta në kryeqytetet më të rëndësishëm të botës, duke filluar që nga Tirana, Prishtina, Zyrihu, Parisi, Roma, Çikago, Shkupi. Emrin e Skënderbeut e mbajnë të paktën 10 objekte
dhe institucione.

Tri rrugë në Tiranë, Durrës e Krujë; një muze në Krujë, një fshat në Librazhd, një pije alkoolike konjak, një skuadër futbolli e Korçës, universiteti ushtarak, një titull i lartë, “Urdhri Gjergj Kastriot Skënderbeu” dhe një shesh në kryeqytet. Gjergj Kastrioti, i njohur si Skënderbeu, lindi në Dibër, më 6 maj të vitit 1405.

Një
anëtar i familjes fisnike të Kastriotëve, ai u dërgua si peng në oborrin perandorak osman, ku u arsimua dhe hyri në shërbim të sulltanit. Në vitin 1443, ai braktisi osmanët gjatë betejës së Nishit dhe së bashku me
300 kalorës shqiptarë u kthye në Dibër, ku populli e priti si çlirimtar. Me një ferman të rremë shtiu në dorë kështjellën e Krujës dhe kështu më 28 nëntor 1443 u ngrit flamuri me shkabën e zezë dykrenare i Kastriotëve.

Për 25 vjet, nga viti 1443 deri në vitin 1468, ushtria e Skënderbeut luftoi e fitoi kundër forcave osmane, të cilat
ishin vazhdimisht më të mëdha dhe më të furnizuara. Në kushtet e pabarazisë së theksuar ndërmjet forcave osmane dhe atyre shqiptare, Skënderbeu përpunoi strategjinë dhe taktikën e tij luftarake duke korrur një
sukses të mahnitshëm.

Aftësitë ushtarake të Skënderbeut përbënin një pengesë të madhe për zgjerimin osman, dhe ai u konsiderua nga shumë njerëz në Evropën Perëndimore si një model i rezistencës ndaj osmanëve muslimanë. Gjatë jetës së tij, Gjergj Kastriot Skënderbeu zhvilloi 30 beteja, nga të cilat 29 prej tyre i fitoi dhe vetëm një humbi. Tri herë qyteti i Krujës, që ishte edhe qendra e sundimit të Skënderbeut, u rrethua nga ushtritë osmane por qyteti asnjëherë nuk ra.

Dy sulltanë erdhën vetë në Shqipëri për të ndëshkuar Skënderbeun. Murati II, për të cilin thuhet se pas humbjes vdiq nga hidhërimi gjatë rrugës së kthimit, po ashtu dhe djali i tij, Mehmeti, i cili e la në mes rrethimin e Krujës. Aftësitë e Skënderbeut si burrë shteti spikatën edhe në marrëdhëniet me vendet e tjera. Duke patur të qartë se rreziku osman mund t’i bëhej ballë vetëm vetëm me forca të bashkuara, Skënderbeu kërkoi  pareshtur pjesëmarrjen e vendeve evropiane në luftë kundër këtij armiku të përbashkët.

Gjergj Kastrioti vdiq në janar të vitit 1468. Pas vdekjes së tij, Skënderbeu u shndërrua në simbol të luftës për liri e pavarësi. Kujtimi i tij mbeti gjithnjë i gjallë nëpër këngët, gojëdhënat e tregimet e shumta popullore që i dhanë atij tiparet e një figure legjendare.

Vepra dhe figura e Skënderbeut kishin përmasa dhe rëndësi evropiane. Ai u vlerësua nga personalitetet e shquara evropiane të kohës. Këtë e dëshmon edhe fakti se për Skënderbeun është shkruar një literaturë e shumëllojshme, prej qindra vëllimesh, të botuara në shumë gjuhë, dhe në të katër anët e botës.

Kadareja thotë: “Gjergj Kastrioti ishte prijësi më i madh i Ballkanit. Ai ishte i pari që përpunoi me mendje të hekurt, dhe vizion madhështor rrugën e Shqipërisë, nga do të ecte ajo, nga Lindja apo Perëndimi. Nuk janë
të rastit lëvdatat ndaj tij, ai qe themeluesi i idesë shqiptare me tërë ndërlikimin e saj. Ai ka më shumë famë se Shqipëria vetë. Ai i dha vendit të tij një orientim drejt Evropës deri në fund, sa vdiq.

Ai ishte testamenti i parë i orientimit të shqiptarëve. Testamentin e tij e zgjoi rilindja shqiptare”. Fjalimi më i rëndësishme dhe më i mbajtur mend, është ai i mbërritjes në qytetin e Krujës. Fjalët “lirinë nuk ua solla unë, por e gjeta në mesin tuaj”.

Tolerancë Fetare

Ç’është e ç’nuk është!

“Ti s’je tolerant!”
Në këtë mënyrë m’u drejtua me nervozizëm një person me të cilin po flisja. Përse më quante jo tolerant? Zerin nuk e kisha ngritur . . . Dhe nuk i kisha folur në mënyrë përçmuese apo fyese . . . Vetëm sa i kisha thënë qetësisht se besimi që ai predikonte, për mua, ishte i gabuar. Kur vjen fjala te feja, dihet që populli shqiptar përgjithësisht është tolerant.

Gjatë muajve të fundit kam dëgjuar të flitet më shpesh për këtë tëmë dhe të jepen shpjegime të ndryshme për egzistencën e kësaj tolerance si dhe rëndësinë e forcimit të saj, sidomos pas debateve për vendosjen e simboleve fetare në vende publike. Ndonëse është e rëndësishme të ruajmë midis nesh këtë tolerancë fetare, duhet të pranojmë gjithashtu egzistencën e një lloj konkurence midis feve në Shqipëri (si dhe në gjithë botën e lirë) ku secila fe punon për të tërhequr sa më shumë njerëz në rrugën e vet.

Cili është ai bari shpirtëror që nuk gëzohet kur shikon një dele te re të hyjë në tufën e tij, edhe në rast se ajo dele ka qënë, deri dje, pjesë e një tufe tjetër? Bariu nuk i thotë asnjëherë deles- “Ik!”.

Toleranca e vërtetë
Ne duhet të jemi tolerant ndaj feve të tjera. Por cfarë do të thotë tolerancë? Toleranca fetare nuk do të thotë që të pranojmë se të gjitha fetë dhe bindjet janë njësoj të mira. Aq më pak të besojmë në çdo fe. Toleranca fetare nuk do të thotë që unë s’duhet të kritikoj besimin e tjetrit. Ajo nuk është një pengesë për debatin dhe diskutimin e lirë.

Sigurisht që toleranca kërkon që unë të debatoj gjithnjë me takt dhe respekt për personin tjetër. Dhe pa dyshim që toleranca kërkon që unë të mos përdor dhunë, as presion kundër besimeve të tjera. Por toleranca fetare nuk ndalon konkurrencën e feve. Ai është parimi që rregullon konkurrencën. Toleranca fetare do të
thotë që ti respekton të drejtën e tjetrit që të besojë ndryshe nga ti.

Dhe më shumë se kaq, toleranca fetare do të thotë që ti respekton të drejtën e tjetrit të ndryshojë bindjen e
tij fetare, pavarësisht nëse të pëlqen apo jo zgjedhja që ai bën. Toleranca fetare krijon një hapësirë për lirinë e fesë – dhe është pikërisht kjo liri që sigurohet për ne në Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë.

Ka disa njerëz që nuk janë dakort me këtë liri. Ka grupime në shoqërinë shqiptare që keqkuptojnë tolerancën fetare. Ata mendojnë se tolerancë fetare do të thotë që ti s’ke të drejtë të kritikosh bindjen e tyre (pavarësisht se ata vetë shpesh kritikojnë të tjerët!). Ka edhe disa njerëz të cilët, ndoshta nga frika e përçarjes, e  konceptojnë gabimisht tolerancën fetare duke e parë atë si një ligj që ndalon konkurrencën midis feve.

Toleranca fetare, në mendjet e tyre, do të thotë që secili mund të ndjekë rrugën e tij fetare të trashëguar (dhe vetëm atë fe) dhe që askush të mos i predikojë askujt për ndryshimin e fesë. Nën flamurin e tolerancës fetare, ata do të privonin individin nga liria e tij për të zgjedhur vet besimin që i pëlqen. Dhe kjo nuk është toleranca e vërtetë. Nuk është kjo ajo lloj tolerance që garanton ligji apo edhe konventat ndërkombëtare që Shqipëria ka
nënshkruar.

190 VJETORI I BIBLËS NË GJUHËN SHQIPE

Libri i fundit i profesor Xhevat Lloshit “Thesare për gjuhën shqipe të shoqërisë biblike” hedh dritë të re mbi kontributin e Shoqërisë Biblike për t’i dhënë popullit shqiptar gjuhën e tyre të shkruar edhe njëkohësisht Fjalën e Zotit në gjuhën amtare, pasi kjo e drejtë u ishte mohuar për shekuj.

Botimi i parë i shkrimëve të shënjta në gjuhën shqipe në vitin 1827 (Dhiata e Re) ka qënë zanafilla e një serë botimesh që dhanë një ndihmesë të pazëvendsueshme për zhvillimin e promovimin e gjuhës shqipe të shkruar. Merita e kësaj iniciative nuk mund t’i mohohet Shoqërisë Biblike të Britanisë.

Kjo shoqëri prej intelektualve të krishterë protestant u themelua në Londër në vitin 1804 me një vizion të jashtëzakonshëm për të arritur përkthimin edhe botimin e Biblës në gjuhët e popujve rreth e qark botës. Ky vizion nuk mbeti e shterpë por brenda pak vitëve dha fryte në shumë drejtime.

Intëresimi i Shoqërisë Biblike për një përkthim në gjuhën shqipe filloi qysh në vitin 1816, kur një nga përfaqësuesit më të ngritur të shoqatës, Robert Pinkerton, bën rekomandimin zyrtar për nisjen e punës në dobi të popullit shqiptar. Prof. Lloshi riprodhon letrën originale të Pinkertonit ku thuhet: “Pajisja e shqiptarëve të paktën me Dhiatën e Re në gjuhën e tyre është një objekt që e meriton në shkallën më të lartë të tërheqë vëmendjen e shoqërisë Biblike Britanik edhe për vendet e huaja.

Ky komb zë një pjesë të madhe të Ilirikumit të lashtë dhe të Epirit ndërsa flet një gjuhë e cila duket se nuk ka asnjë afri gramatikore me sllavishten, turqishten, greqishten ose latinishten. Shumica e shqiptarëve janë të
besimit të krishterë dhe i përkasin kishës lindore: pjesa tjetër janë zhytur në një padituri kaq të thellë për parimet e krishterimit.”

Veprimet konkete do fillonin në vitin 1819 me nënshkrimin e marrëveshjes me Vangjel Meksin më 1819 për bashkëpunimin e tij si përkthyës. Përkthimi u përfundua, por Meksi vdiq në 1823 dhe një kopje e dorëshkrimit kaloi në duart e I. Laundzit, i cili u kujdes që libri të dilte në shtyp, në fillim vetëm Ungjillin e Mateut më 1824 dhe gjithë Dhiatën e re më 1827.

Muajn e kaluar u zhvilluar konferenca shkencore me temë “Libri shqip dhe veprimtaria protestante: 200 vjet rrugëtim kulturor”, nga Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë në bashkëpunim me Institutin e Studimeve Shqiptare Protestante. Konferenca u shoqëruar nga një ekspozitë të botimëve të Shoqatës Biblike, duke përfshirë botimet origjinale të shekullit 19.

Mes këtyre  botimëve sigurisht që spërkasin edhe përkthimet e Kristoforidhit, e kondsidëruar si figura kryesore në zhvillimin e gjuhës së shkruar, por që ishte bashkëpuntorë i ngushtë i britanikëve si dhe bashkëudhëtar me ta në parimin protestant që vinte kaq rëndësi në përhapjen e shkrimit të shenjtë në gjuhën amtare.

Prof. Lloshi analizon: “Synimet e Shoqërisë Biblike për gjuhën shqipe, arsimin, dhe kulturën përputheshin me qëllimet e Rilindjes Kombëtare, prandaj dhanë ndihmesë të çmueshme në rrugën e shqiptarëve  drejt pavarësisë prej sundimit shekullor osman,” Dhe e veçon bashkëpunimin mes britanikut  A. Tomsonit dhe K. Kristoforidhit duke shtuar, “Ishte Tomsoni që interesohej për nga shtypi Gramatika e gjuhës shqipe e K.
Kristoforidhit.

Çdo lindje, e mrekullueshme

Shumë e shumë njerëz të mëdhenj e të thjeshtë, e përshkruajnë lindjen e një fëmije si një mrekulli të vogël. Dhe sa më shumë mësojmë për sekretet e formimit të një jetë të re, aq më tepër zë vend kjo fjalë. Pas vetëm dymbëdhjetë javëve të para të rritjes së fëmijës në barkun e nënës, rrahja e zemrës mund të dëgjohet duke përdorur një pajisje të posaçme elektronike.

Të gjitha organet dhe indet – duke përfshirë zemrën, mushkëritë, trurin, sistemin e tretjes, veshkat dhe organet e riprodhimit – janë formuar dhe kanë zënë vendet e tyre të duhura. Kësaj situate i mungon vetëm koha: edhe gjashtë muaj të tjerë për rritjen.

Kur foshnja lind, ajo ka 305 kocka por disa prej këtyre shkrihen e bashkohen ndërsa rritet fëmija, duke lënë 200 e disa të cilat lëvizen nga 650 muskuj dhe 100 nyja, secila prej tyre është formuar në mënyrë të tillë si gjithë të tjerat. Fituesi i çmimit Nobel, Linus Pauling, deklaroi se “një qelizë e vetme e gjallë në trupin e njeriut është më e ndërlikuar sesa qyteti i Nju Jorkut.”

E gjitha kjo është dëshmia që jeta e njeriut është projektuar nga një mendje brilante, një skultor i pashoq dhe një krijues i gjithëdijshëm.

Pyetje provokuese

Filozofi Ravi Zacharias po fliste në një emision radioje për besimin e tij, kur mori nga një radiodëgjuese një pyetje provokuese: “A kam unë të drejtë të abortoj fëmijën?”.

Ravi u përgjigj: “Shpeshherë njerëzit zemërohen me Zotin duke e akuzuar për padrejtësi, dhe i kërkojnë llogari se pse një njeri gëzon një jetë të gjatë, ndërsa dikush tjetër ka vetëm  një jetë të shkurtër.”

Dhe pastaj iu drejtua dëgjueses: “Pyetja ime për ju zonjushë është kjo: Kur ti bëhesh kompetente të vendosësh se kush do rrojë dhe kush do vdesë në barkun tënd, e quan të drejtën tënde, ndërkohë kur Perëndia bën të njëjtën gjë me ne e quan atë të poshtër. A më shpjegon dot këtë kontradiktë?”

Dëgjuesja ia ktheu me inat, por s’kishte kurrfarë përgjigje.