Saturday, April 4, 2020
Home Blog Page 2

Pelegrinazh

0

Cili është vendi më i shenjtë në botë?

Organizohen pelegrinazhe në vende që konsiderohen si të shenjta, sidomos në kohën e festave fetare. Edhe brenda Shqipërisë, frekuentohen shumë vende kulti, por ndoshta më të njohurit janë Kisha e Laçit (Kisha e Shna Ndout) dhe Mali i Tomorrit.

Ndër mijëra vende të shenjta që ka patur bota, një dallohet nga të tjerët: Tempulli i Zotit në Jeruzalem. Asnjë tjetër nuk mund të krahasohet me Jeruzalemin për sa i përket historisë së tij të gjatë dhe të veçantë.

Edhe pse i quajmë të shenjta ato ndërtesa që përdoren si vende lutje dhe adhurimi, historia tregon se Tempulli i Salomonit ishte e vetmja godinë që u ndërtuar me porosinë e vet Zotit. Dëshmohet se në ceremoninë e hapjes, i gjithë populli pa lavdinë hyjnore që zbriti dhe e mbushi Tempullin.

Dmth, një shenjë aprovimi që erdhi nga lart dhe që s’është përsëritur në asnjë vend tjetër. Ky tempull, edhe pse u rrafshua nga ushtria Romake në shekullin e parë, shërbeu si një dëshmi për 1000 vjet për ekzistencën e Zotit të vërtetë, kundrejt idhujve të shëmtuar, pjellë e imagjinatës njerëzore.

Mirëpo, nuk duhet menduar se shkatërrimi i Tempullit erdhi pa u realizuar më parë qëllimi hyjnor. Përveç se ishte një dëshmi për ekzistencën e Perëndisë së vërtetë, Tempulli zbulonte disa të vërteta për shenjtërinë e Zotit si dhe për rrugën e pajtimit me Zotin.

Sipas sistemit të adhurimit e përcaktuar në ligjin e Perëndisë, duhej pra, një flijim për mëkatin, dhe një ndërmjetës i denjë që mund të qëndronte midis Perëndisë dhe njerëzve duke ndërhyrë për popullin përpara më të shenjtit.

Ky model të sjell ndërmend Jezus Krishtin, qengjin e Perëndisë, që mbërriti në Jeruzalem pikërisht në kohën e pashkës. Në momentin që ai vdiq, perdja që ndante pjesën e Tempullit që quhej “vendi më i shenjtë” nga gjithë pjesa e tjetër, u shqye në mes, një shenjë që iu dha njerëzve për te treguar që rruga drejt Zotit është hapur tani me anë të gjakut të Krishtit.

Sot, pra, na është zbuluar se njeriu nuk mund të jetë më afër Zotit thjesht sepse shkon fizikisht në një vend tjetër. Kur u pyet Jezus Krishti për këtë çështje nga një grua samaritane (sepse samaritanët mbanin për të shenjtë një mal aty afër dhe nuk shkonin në tempullin e Jeruzalemit) ai u përgjigj “As në Jeruzalem, as në këtë mal, sepse koha ka ardhur që ata që adhurojnë Atin [Perëndinë] ta adhurojnë në frymë dhe në të vërtetën.”

I njëjti Jezus shpalli se: “Këtu është një më i madh se Tempulli” dhe shqiptoi thënien e madhe “Unë jam rruga, e vërteta dhe jeta, askush nuk vjen te Ati përveçse nëpërmjet meje.” Sepse kudo që shpallet mesazhi për Jezus Krishtin, burra dhe gra mund të gjejnë Perëndinë duke vendosur besimin e tyre në atë që vdiq për të paguar mëkatet tona.

Kjo do të thotë se edhe pse të tre fetë monoteiste (judaizmi, krishterimi dhe islami) adhurojnë në Jeruzalem, qytet që është kthyer në mollë sherri për botën moderne, njeriu nuk ka pse të shkojë aty nëse kërkon të gjejë Zotin, dhe aq më pak në vende të tjera të ashtuquajtura të shenjta.

A do të thotë kjo që kishat nuk kanë vlerë? Shumë besimtarë kanë nevojë të gjejnë një vend të qetë ku mund të luten dhe kishat mund të shërbejnë për këtë qëllim. Mëgjithatë, vlera e kishave qendron kryesisht te adhurimi dhe predikimi i fjalës së Zotit.

Kishat e vjetra kanë vlera artistike dhe arkitekturale, por frymëzimi hyjnor vjen prej fjalës së Krishtit që lexohet, këndohet dhe predikohet nga besimtarët të mbledhura së bashku, qoftë në kisha të vjetra, qoftë në godinat më moderne.

E thënë shqip, ai që mendon se do të gjejë Zotin në mure të bëra nga dora e njeriut po gabon rëndë. Madje në kohën kur Tempulli i Zotit qëndronte akoma në këmbë, Zoti i tha popullit të mos mendonin që ai kishte nevojë për një shtëpi “se as qielli nuk më mban”.

Për më tepër, të mos mendojë njeriu se ka gjetur apo do të gjejë bekimin e Zotit se bën/bëri pelegrinazh në “x” vend, ndërsa zemrën e ka të mbushur me ligësi, jetën të mbushur me mëkate dhe gojën e mbushur me gënjeshtra.

Vetëm pendimi të prin në rrugën e Zotit. Është marrëzi të mendosh ndryshe. Ku është Perëndia? Më të vërtetë, ai nuk është asnjëherë larg nesh, por jemi ne që i largohemi atij.

I ringjallur!

0

Provat e ringjalljes janë të forta: varri bosh, shfaqjet e tij të shumta pas ringjalljes, transformimi i besimtarëve të tij nga njerëz të thyer në besimtarë sypatrembur, si dhe vërtetësia e Biblës.

Tomas Arnold, Profesor i Historisë në Oksford, tha: “Nuk di ndonjë fakt tjetër në historinë e njerëzimit për të cilin kemi prova kaq të qarta dhe kaq të plota, sesa shenja e madhe që Perëndia na ka dhënë se Krishti vdiq dhe u ngrit prej së vdekurish”.

Prandaj nuk e teprojmë kur themi se ringjallja e Krishtit është po aq e sigurt sa mund të jetë çdo fakt i historisë.

Nëse ka ndonjë gjë në të cilën mund të besojmë me siguri të plotë, është fakti se Jezu Krishti vdiq, u varros, u ringjall dhe sot jeton!

Vjersha e Gjergj Qiriazit

Gjergj Qiriazi ka qenë një nga figurat kryesore të rilindjes kombëtare, që dha kontribut të pallogaritshëm në ringjalljen e gjuhës së shkruar shqipe dhe ishte pjesëmarrës i Kongresit të Manastirit.

Ky Kongres vendosi ngritjen e Shtypshkronjës Shqipe në Manastir nën drejtimin e Gjergj Qiriazit, e cila shpejt u bë e njohur anembanë vendit si shpërndarëse e librave dhe gazetave shqipe. Vjersha më poshtë është shkëputur nga libri i këngëve të Kishës Ungjillore të Korçës, botuar nën kujdesin e vetë Gjergjit dhe është kënduar nga besimtarë shqiptarë të brezit të tij.

Jetën unë për ty kam dhën’

E dhashë si Ati im ka thën’

Nga vdekja e faj të të liroj,

E derdha gjakun të të shpëtoj.

U kyqëzova që ti të rrosh,

Dhe Qiellin ti të trashëgosh,

Për ty unë jetën e kam dhën’

Po ti për mua çfarë ke lënë?

Sa vite kalova në mundim

Me lot e helm dhe hidhërim

Durova që të bëhesh ti

Pjesëtar i gëzim’ve të mi

Për ty kam dhënë shumë vjet

Po vitet ti ende i humbet

Asnjë nga t’gjithë gjer më sot

S’më ke dhën’, veç i ke shkuar kot

Kam lënë të ndritçmen shtëpi

Kam lënë qiell edhe lavdi

Në botë erdha me dashuri

Të të ndriçoj me drejtësi

Lavdinë e ndërrova për mundim

Dhe fron’ e Qiellit për dënim

Mendo tashti, me ndershmëri

Ke dhënë gjë për mua ti?

Vuajta unë kaq shumë për ty

Helm dhe vdekje i pash’ me sy

Ah, tmerr më të madh nuk ka

Që pashë unë në Golgota

As gjuha jote nuk shpreh dot

Se tërë fjalët do t’jenë kot

Mendo fajtor, me ndershmëri

Për mua a ke vuajtur ti?

Nga Qielli o fajtor për ty

Të solla ushqim që s’gjen këtu

Për ty që e plot me ligësi

Shpëtim me ndies e përdëlli

Gëzim e prehje dhe paqtim

T’u dha nga Ati pa kursim

Mendo fajtor, me ndershmëri

Për mua vallë ç’ke dhënë ti?

Kryqi i Pashkës

0

Kryqi është një nga shenjat më të njohura në botë. Edhe pse për turmën kryqi është kthyer në një simbol të modës, dhe shumë të tjerë e përdorin si hajmali, ai nuk ka humbur domethënien e tij origjinale. Me anë të këtij simboli të krishterët kanë shprehur besimin e tyre te Krishti që në kohët e lashta.

Mbetjet arkeologjike më të vjetra në Shqipëri përmbajnë vizatime kryqesh dhe vepra arti në formë kryqi. Në shekujt e mëvonshëm kryqi u bë simbol në emblemat e familjeve fisnike, ashtu sikurse u përfshi në flamujt e mbretërive ku krishterimi u bë feja zyrtare. Për fat të keq, kjo ka çuar në keqpërdorim e simbolit të kryqit për interesa politike dhe nacionaliste.

Është tragjike që ky simbol i shpëtimit është përdorur si flamur lufte. Ndryshe nga udhëheqësit e tjerë fetarë, Jezusi nuk mësoi se besimi te Perëndia përhapet me përdorimin e forcës.

Kryqi ndonjëherë nënkupton vështirësitë dhe sprovat nëpër të cilat kalon njeriu për të ndjekur rrugën e Zotit. Kjo gjen mbështetje në thënien e Jezusit: “Ai që nuk e merr kryqin e vet dhe nuk më ndjek, nuk është i denjë për mua”.

Në gjuhën popullore, “të marrësh kryqin tënd” përdoret për të përshkruar një akt vetëmohues, sidomos kur bëhet fjalë për një brengë të madhe që nuk të ndahet.

Por mbi të gjitha, kryqi simbolizon vdekjen e Krishtit për fajtorët. Ai nënkupton vuajtjen e tij në vendin tonë në kryqin e kalvarit.

Ky është mesazhi kryesor që qëndron pas kryqit të pashkës. Ky është mesazhi që frymëzon, çliron, e pastron shpirtin e njeriut. Vendosja e simbolit të kryqit përmbi derën e shtëpisë, në majë të ndonjë kodre, apo qoftë si një tatuazh në trup nuk të sjell detyrimisht asnjë avantazh. Por të jetosh duke besuar në Krishtin e kryqit ka vlerë të vërtetë!

Çfarë mendon për kryqin e Krishtit?

Për sa kohë që ti jeton, kujdes nga ai lloj besimi që nuk vë kryqin e Krishtit në qendër të vëmendjes. Ti jeton në një epokë kur një paralajmërim i tillë është i domosdoshëm. Ka me qindra kisha ku mund të gjesh kryqe prej druri, prej argendi, ose të pikturuara; por kryqi i vërtetë i Krishtit nuk është atje.

Ka kisha që predikojnë mesazhe, ndofta dhe të mira, por nuk të thërrasin të vendosësh besimin tënd në gjakun e Krishtit. Prandaj gjithçka është gabim. Ki kujdes nga vende të tilla adhurimi.

Mund të kesh mësuar shumë gjëra në lidhje me Krishtin. Mund të njohësh historinë e lindjes së tij. Mund të kesh mësuar për të gjitha mrekullitë; për ujin që ktheu në verë, për fashitjen e stuhisë, dhe për shërimin e të paralizuarit. Mund të kesh lexuar shëmbylltyrat e tij dhe të kesh degjuar profecitë tij.

Madje, mund të dish si vuajti dhe si vdiq. Por nëse nuk e njeh fuqinë e Krishtit në jetën tënde, nëse nuk kupton dhe nuk ndien se Krishti ka pastruar mëkatet e tua me gjakun e tij, atëherë Krishti nuk është shpëtimtar yt.

Feja në vetvete nuk do të të shpëtojë kurrë. Duhet ta njohësh kryqin e Krishtit dhe fuqinë e tij në jetën tënde, përndryshe do të ngelësh i humbur në mëkatet e tua.

Unë nuk di çfarë mendon ti për kryqin e Krishtit; por uroj që të mos besosh në asgjë tjetër për shpëtimin tënd, veç në gjakun e Qengjit të Perëndisë.

Gëzuar PASHKËN

0

Kishat në gjithë Shqipërinë i hapin dyert e tyre për festën e madhe të pashkës. Disa prej këtyre kishave udhëhiqen nga predikues shqiptarë dhe të tjerë nga misionarë të huaj. Këta punojnë për ringjalljen e besimit në vendin tonë, sepse me gjithë punën e mirë gjatë viteve të fundit, akoma ka shumë për të bërë.

Ju kujtoj që kishat janë hapur për ju! Ato nuk ekzistojnë veçse për njerëzit t’i luten Zotit e të dëgjojnë zërin e tij. Edhe pse nuk ka asnjë kishë që është e përkryer (te Perëndia s’ka gabime, por te njeriu po) kishat ndihmojnë njerëzit të gjejnë shpresë, falje, e paqe.

Shumë prej jush do shkoni në kishë për pashkët. Ju inkurajoj të shkoni edhe pas pashkës, sepse shpirti nuk mbahet vetëm me një festë në vit. Ndërsa ju që s’keni ndërmend të shkoni fare, ju them pse të mos e provoni? Njeriu është nga natyra adhurues.

Nëse nuk e adhuroni Zotin, ka shumë të ngjarë që të adhuroni dikë apo diçka më pak të denjë. Pasuria, partia, puna, sporti, muzika, qejfi, e çdo gjë tjetër ka vendin e saj, por asnjë prej tyre nuk është mbi Perëndinë. A nuk i takon njeriut t’i japë lavdi Zotit?

Ndofta kjo është arsyeja që shumë njerëz vuajnë nga pakënaqësia, sepse nuk shkojnë t’i thonë Perëndisë asnjëherë “Faleminderit!” Pse të mos e marrësh bashkëshorten/ bashkëshortin me vete? Kur një çift drejton sytë te Zoti për një orë, besoj se do jenë në gjendje të shikojnë edhe njeritjetrin më mirë.

Bota nuk është e pamend që shkon në kishë për të marrë bekimin e Zotit kur martohen. Ai bekim duhet kërkuar vazhdimisht në familje. Prandaj, pse të mos i çoni fëmijët në kishë gjithashtu?

Shumë prindër i rrisin fëmijët e tyre pa i çuar në kishë. Pastaj, vjen adoleshenca, fëmija u del nga duart, dhe nuk e kuptojnë që fajin e kanë vetë, pasi nuk e lejuar djalin apo vajzën të njohin Zotin. Mos prisni t’ju ndodhë juve!

Nëse i doni fëmijët tuaj, çojini në kishë. Përfytyro që Jezus Krishti vjen në qytetin tënd. A nuk ke dëshirë ta takosh? Kisha është ky vend. Se Krishti tha që aty ku dy ose tre njerëz mblidhen në emrin e tij, ai do të jetë në mes tyre me frymën e tij të shënjtë.

Ndonëse është e drejtë të themi që Zoti është kudo, Ai është i pranishëm në mënyrë të veçantë aty ku adhurohet.

Si mund të çlirohem?

0

Ne e kemi të pamundur ta bëjmë këtë gjë në fuqinë tonë. Jemi të gjithë të dobët. Ne jemi të gjithë njerëz mëkatarë dhe gjithnjë mendojmë dhe bëjmë gjëra që e zemërojnë Perëndinë. Ne e ndjekim me dëshirë rrugën e gabuar.

Si mund të shpëtohesh? Ti duhet të pendohesh. Kjo do të thotë ta rrëfesh mëkatin dhe të kërkosh që Zoti të të shpëtojë. Duhet ta vendosësh besimin tënd te Krishti, që të të çlirojë, sepse pikërisht ai dha jetën e tij që të paguajë fajet e njeriut mëkatar.

Ndërsa lutesh duhet të kesh parasysh këto gjëra:

  1. Perëndisë nuk i interesojnë fjalët dhe fjalimet e bukura. Por ai e dëgjon atë person që kërkon me sinqeritet. Pranoje mëkatin tënd përpara Zotit me një zemër të penduar.
  2. Prano hapur para Perëndisë që mëkatet e tua janë të këqija në sytë e tij dhe se për to do të meritoje dënimin.
  3. Thuaji Perëndisë që nuk ke fuqi të shpëtosh vetveten. Kërkoji Jezus Krishtit të të shpëtojë sepse nuk je në gjendje të shpëtosh veten.

DIAGNOZA

0

A je i tërhequr vazhdimisht nga lojërat e fatit apo llotaritë? A mërzitesh ose inatosesh kur të ndërpritet loja? A ke nevojë të luash me shuma parash gjithmonë e më të mëdha? A luan kumar për t’iu shmangur problemeve të tjera? Pasi ke humbur para, a kthehesh ditën pasardhëse me mendimin që do t’i rifitosh lekët e humbura? A ke gënjyer anëtarët e familjes duke thënë që po shkon diku tjetër?

Që kur ke filluar të frekuentosh lojërat, a ke filluar të shkëputesh nga puna ose nga shkolla? A ke gënjyer për të marrë lekë borxh për të luajtur përsëri? A i gënjen ata që iu ke para borxh duke mos u thënë që borxhi është shkaktuar nga humbjet në lojë?

Kur të thonë të tjerët që të është bërë ves kumari, a e mohon problemin? Nëse i pëgjigjësh po këtyre pyetjeve, është një tregues i mirë që të ka zënë sëmundja. Simptomat janë vetëm një pjesë e vogël e problemit, sepse kjo sëmundje ka edhe pasoja.

PASOJAT

Kumari është drogë

Fillon si diçka zbavitëse por s’kalon shumë kohë dhe mikrobi futet brenda. Është më fatkeq ai që fiton në lojën e parë. I gënjen mendja se do fitojë nga hera dhe pastaj nuk mund të ndalet. Por i ngjashëm është fati i atij që humbet që në fillim. Ka shumë të ngjarë që ai të vazhdojë në lojë për të rifituar paratë e humbura. Përfundimi është i njëjtë.

Kumari nuk të pasuron

Nëqoftëse nuk heq dorë nga kumari, ai të lë fukara. Kush fitoi që nuk i humbi përsëri? Po fitove sot, do t’i humbasësh nesër.

Kumari të streson

Ankthi i vazhdueshëm i lojës se do fitosh apo do humbasësh është i dëmshëm edhe për shëndetin. Si mund të thuash që po zbavitesh kur po humbet para? Kush gjeti qetësi te kumari?

Kumari të bën të pasjellshëm

Kam parë shumë njerëz të transformuar nga lojërat e fatit. Janë bërë më të vrazhdë. Janë bërë më pak të dashur. Nuk mendojnë më për të tjerët.

Kumari të bën përtacë

Shumë prej tyre që luajnë kumar varin shpresat e tyre te fati. Duke ndjekur fatin s’kanë mendjen te puna. Dhe fati rrallë herë gjendet në sallën e basteve.

Kumari të prish familjen

Nëqoftëse bëhet kronik fiksimi pas lojës, është e vështirë të heqësh dorë pa prishur familjen më parë. Kush e di sa familje të ndara ka në shqipëri për shkak të kumarit?

Kumari kënaq vetëm për pak

Kënaqësia zgjat pak por në fund jo vetëm xhepi por edhe shpirti është bosh. Kumari i hap derën krimit Njerëz që nuk kanë vjedhur ndonjëherë janë bërë hajdutë dhe mashtrues parash për të vazhduar lojën. Dihet që borxhet të akumuluar nga bixhozi i kanë çuar shumë njerëz në rrugën e krimit.

Kumari është një ves i keq

Është e ngjashme me një sëmundje. Po nuk u kurua përparon duke shkaktuar një gjendje të rënduar që mund të shkatërrojë jetën e atij që e ka zënë mikrobi.

Cila grua do një burrë që është i dhënë pas lojërave të fatit? Çfarë shembulli iu jep fëmijëve ai prind që kalon kohën në kazino?

Kush u bë fisnik duke u marrë me kumar?

VITI I RI PA BIXHOZ?

0

Fati i keq i lojërave të fatit

Sipas të gjitha të dhënave lojërat e fatit kanë lulëzuar në mënyrë të jashtëzakonshme jo vetëm në Shqipëri por edhe në të gjitha shtetet fqinje dhe më gjerë gjatë viteve të fundit. Në Shqipëri kanë funksionuar në mënyrë legale me mijëra kazino dhe ambjente bastesh ndërsa shumë emigrantë shqiptar janë bërë klientë të rregullt të kazinove në shtetet ku jetojnë.

Sociologët e shikojnë industrinë e lojërave të fatit si negative për përparimin e shoqërisë. Jo thjesht se u merr paratë të varfërve por ka një shumicë rastesh që njerëzit kanë humbur pasuri të shumta, pasi klientët e lojrave të fatit i përkasin një spektri të gjerë të shoqërisë.

Anët negative të lojërave të fatit nuk janë panjohura, prandaj ka lindur një diskutim se përse njerëzit janë vënë aq shumë pas tyre. Disa e gjejnë fajin te papunësia e lartë dhe varfëria.

Përqasja midis sportit, kafes dhe basteve është treguar shumë tërheqëse, sidomos për burrat, për të cilët ngjan se është një kombinim gati gati i parezistueshëm. Ndërkohë, dëshira për të fituar para ngelet faktori kryësor nxitës.

A është kumari mëkat?

Kumari ka shumë forma: llotaritë, “kompjuterat”, bingot, bixhozi, bastet sportive, edhe tani forma të ngjashme në internet. Fjala e Zotit na paralamëron të qëndrojmë larg lakmisë për para. Shkrimi i shenjtë na nxit gjithashtu të qëndrojmë larg përpjekjeve për t’u pasuruar shpejt. Padiskutim që kumari rrjedh nga lakmia për para dhe padyshim që i josh njerëzit me premtimin se mund të pasurohen në mënyrë të shpejtë.

Njerëzit shpërdorojnë para në shumë lloje aktivitetesh. Por fakti që paratë shpenzohen kot edhe në aktivitete të tjera nuk e justifikon kumarin. Lekët duhet të kursehen për t’u shpenzuar në mënyrë të dobishme. Jeta ka treguar se kumari e prish njeriun. Ai zëvendëson vlerat e mira me lakminë dhe vetkënaqësinë.

Kumari nxit neglizhencën e fëmijëve, të përfshin në shoqërinë e gabuar, kultivon përtacinë dhe e çon njeriun drejt veseve të tjera si pija dhe droga. Në të gjitha format e saj, ajo është e gabuar.

Një herë i thanë mbretit: “Yt bir po merret me dashuriçka dhe po prish një pjesë të pasurisë”. “Do të lodhet e do të kthehet” – u përgjigj mbreti. Pas disa kohësh i thanë përsëri: “Yt bir ka filluar të pijë e të harxhojë shumë kohë nëpër gostira”. “I keqi i vetes, por jo i mbretërisë. Do ta kuptojë një ditë e do të kthehet” – u përgjigj mbreti. Pas disa kohësh i thanë mbretit plak: “Yt bir luan bixhoz.” “Ah, i gjori unë” – tha mbreti. “Tani mori fund mbretëria ime!”

Si mund të ruhesh?

Prindi e ruan fëmijën duke e mësuar për rrezikun e saj. Miku i thotë mikut, “Mos e bëj!”. Por mënyra kryesore për të ruajtur veten prej këtij vesi skllaverues është të kesh këndvështrim e duhur për të mirat e tua materiale. Kur e kupton që të mirat materiale janë një dhuratë nga Zoti, fillon t’i shikosh ndryshe nga sa i shikoje më përpara. Kështu që, unë të jap këto këshilla:

E para, duhet të kuptosh që çdo gjë i përket Zotit. Ai është pronari i vërtetë i të gjitha gjërave. “Të miat janë në fakt tërë kafshët e pyllit; imja është bagëtia që ndodhet me mijëra ndër male. I njohim tërë zogjtë e maleve; dhe të gjitha ato që lëvizin në fushat janë të miat.”

E dyta, duhet të kuptosh që çdo gjë që ke – përfshi paratë, pronat, dhe kohën – është dhuratë nga Perëndia. Janë dhurata, jo në kuptimin që Perëndia t’i dhuron t’i përdorësh si të duash, por në sensin që mbreti i jep vartësit të drejtën për të qeverisur mbi një pjesë të mbretërisë së tij. I mençuri Solomon tha: “Çdo njeriu të cilit Perëndia i jep pasuri dhe të mira dhe të cilit i jep gjithashtu mundësinë t`i gëzojë ato, ta dijë që kjo është një dhuratë e Perëndisë.”

E treta, duhet të jesh i vetëdijshëm që Zoti të shikon dhe që Ai do të të kërkojë llogari një ditë për pjesën që të ka dhënë. Shëmbëlltyra e thesareve na mëson se duhet t’i japim llogari Perëndisë:

“Tani mbas një kohe të gjatë, u kthye Mbreti dhe i bëri llogaritë shërbëtorëve. Dhe ai që kishte pesë thesarë doli përpara dhe i paraqiti pesë të tjerë, duke thënë: “Zot, ti më besove pesë; ja, me ato unë fitova pesë të tjerë”.

Dhe Mbreti i tha: “Të lumtë, shërbëtor i mirë dhe besnik; ti u tregove besnik në gjëra të vogla, unë do të të vë mbi shumë gjëra; hyr në gëzimin e zotit tënd”. Në fund erdhi edhe ai që kishte marrë vetëm një thesar dhe tha: “Zot, unë e dija se je njeri i ashpër, që korr atje ku nuk ke mbjellë dhe vjel ku nuk ke shpërndarë, prandaj pata frikë dhe shkova dhe e fsheha thesarin tënd; ja, unë po ta kthej”.

Dhe i zoti duke i përgjigjur i tha: “Shërbëtor i mbrapshtë dhe përtac. Ti duhet t`ia kishe besuar denarin tim bankierëve dhe kështu, në kthimin tim, do ta kisha marrë me interes. Prandaj ia hiqni këtij thesarin dhe flakeni në errësirë këtë shërbëtor të pavlefshëm.”

E katërta, duke qënë i ndërgjegjshëm që gjerat materiale janë nga Zoti, duhet të kënaqesh me ato që ke pa kaluar në lakmi. Jo që s’duhet të përpiqesh të fitosh më tepër (me fuqinë që të jep Perëndia dhe brenda normave të tij) por ta bësh këtë pa e shëndërruar lekun në idhull.

Gjithsesi, duke qënë falendërues për ato që ke do të gjesh më shumë kënaqësi në to. Ki parasysh që mosmirënjohja është krimbi që prish shijen e frytit më të mirë.

Arrestuar ditën e Krishtlindjes

0

Ishte dita e festës kur policia erdhi në shtëpinë e Josefit dhe e arrestuan. Arrestimi dhe burgosja e tij erdhi thjeshtë për shkak të besimit të tij në Jezus Krishtin në një shtet që nuk lejon që një njeri të ndryshojë fenë e tij në një besim tjetër.

Josef Nadarkani është një drejtues i kishës në veri të Iranit. Ai është i martuar me dy fëmijë, dhe familja e tij është persekutuar prej vitesh për besimin e tyre në Krishtin. Arrestimi i parë i Josefit erdhi sepse ai foli për besimin e tij me njerëz të tjerë. Arrestimi i dytë erdhi sepse nuk donte që fëmijët e tij (atëhere në moshën 8 dhe 6 vjeç) t’i nënshtrohëshin mësimit të detyruar të besimit musliman në shkollën shtetërore.

Autoritetet reaguan duke ngrituar akuza të reja ndaj Josefit për apostazi. Gjatë burgosjes, i bënë presione të vazhdueshme për të hequr dorë nga besimi në Krishtin dhe kthimi në fenë tradicionale. Përdorën medikamente për këtë qëllim si dhe e kërcënuan familjen e tij duke e burgosur edhe gruan.

Pasi e arrestuan për herë të tretë, i thanë që djemtë e tij do të merreshin dhe do t’ua kalonin në kujdes të një familje muslimane nëse nuk ndryshonte bindjen. Gruaja e tij u çua në gjyq dhe duke mos e lënë të përfaqësohej nga një avokat e dënuan me burgim të përjetshëm gjoja për apostazi gjithashtu.

Pasi u apelua çështja e saj me ndihmën e një avokati, u la e lirë. Pak muaj më vonë, u kalua për gjykim edhe çështja e Josefit ku e dënuan “me vdekje” për apostazi. Dënimi nuk ishte i ligjshëm, pasi kodi penal i Iranit nuk e lejon dënimin me vdekje për ndërrimin e fesë, por juristët bazuan vendimin e tyre mbi deklarimet e autoriteteve fetare në vend.

Një avokat musliman i njohur për punën e tij për mbrojtjen e të drejtave të njeriut e mori përsipër përfaqësimin e Josefit. Si rrjedhojë, edhe ndaj avokatit u ngritën akuza që gjoja ky po vepronte kundër interesave të shtetit.

Pas një kalvari të gjatë apelimesh të vazhdueshme, Josefin e lanë të lirë. Në korrik të vitit 2018 u arrestua përsëri dhe duket se edhe këtë vit familja e Josefit do të kalojë festën e krishtlindjes pa praninë e tij.

Lëvizja e duhu

0

Mjeshtri i shahut mendon se jeta nuk është rastësi

Wezli (Wesley So) është me origjinë nga Filipinet dhe është rritur në një midis të vështirë nga ana ekonomike. Ai tregon: “Ngaqë familja ime nuk kishin lekë për një mësues shahu dhe as për të blerë libra, u përmirësova si shahist duke studiuar problemet e shahut që gjeja nëpër gazeta”.

Wezli fitoi kampionatin e tij të parë në moshën nëntë vjeçare. Pasi fitoi disa çmime në moshë shumë të re u emëruar mjeshtër i madh i shahut. Aktualisht ka arritur vendin e dytë në klasifikimin botëror dhe në vitin 2017 u shpall kampion shahu për Amerikën.

Sot ai ndeshet me rivalë si Magnus Carlsen ose Fabiano Caruana. Për të ruajtur fokusin në punën e tij ai nuk merret shumë me rrjetet sociale, megjithatë mban të hapur një faqe në Facebook ku poston përditësimin e ecjes së tij në botën e shahut, postime që i mbyll gjithnjë me fjalë mirënjohëse ndaj Zotit.

Duke folur për këtë pjesë të jetës së tij Wezli tregon: “Në faqen time të Facebookut më vijnë shpesh mesazhe duke pyetur sesi unë, shahisti numër 2 në botë, mund të jem një ndjekës të Jezus Krishtit. Madje, më japin këshilla të mos shprehem hapur që jam besimtar, sepse kjo do të ndikonte negativisht për afrimin e sponsorizimeve”

Mjeshti i shahut shton, “…disa më kanë thënë se leximi i Biblës dhe të vajturit në kishë do të dobësojë performancën time. Më kanë thënë që është më mirë të hesht për besimin tim dhe se tingëllon keq kur i shpreh falenderim Zotit publikisht”.

“Përse e bëj?”

“U rrita në Ishujt Filipine, një shtet ku është shumë normale për njerëzit të shprehin besimin e tyre në Zot. Është një vend ku pothuajse të gjithë besojnë në ekzistencën e Zotit, duke përfshirë dhe ata që nuk janë praktikantë të fesë.”

Ai shpjegon në mënyrë më të drejtpërdrejtë: “Nuk jam aq i pamend sa të mendoj që mund të arrij gjithçka vetë. Jam një djalë i zakonshëm nga një qytet i vogël. A kam lindur me një dhunti? Po. Por edhe shumë të tjerë kanë këtë dhunti gjithashtu.

Mundësitë që më erdhën mua, më erdhën në mënyrë misterioze. Nuk e di tamam tamam se çfarë Zoti kërkon prej meje, por i besoj atij dhe çfarëdo që unë arrij të bëj, i jap lavdi atij”. Pasi mbushi 18 vjeç, Wezlit i erdhi një ofertë nga një universitet i vogël amerikan për t’u bërë pjesë të ekipit të tyre të shahut.

Ai shkoi të jetojë me një familje sponsorizuese dhe u regjistrua si student. Mëgjithatë, pasi përjetoi një sukses të madh në botën e shahut, i la studimet për të vazhduar punë si shahist profesionist.

Në këtë kohë pati zhvillime të tjera në jetën e tij shpirtërore: “Familja sponsorizuese kishin një besim te Zoti që unë nuk e kisha. Mëgjithatë, asnjëherë nuk më bënë të ndihem keq. Më merrnin me vete në kishë në fundjavë. Gjatë muajve të ardhshme, unë thitha diçka nga predikimet, por ajo që ka më shumë rendësi ishte që fillova të lexoj Biblën. Më lindnin pyetje dhe familja ime e adoptuar më përgjigjeshin me sqarime të thjeshta por të peshuara mirë, ndërsa më tregonin se si të përdorja Biblën vetë, gjë që ishte akoma më mirë. Me anë të Biblës mund të kontrolloja opinionet e të tjerëve, duke qënë se ai libër ka më shumë urtësi sesa ato qe lexon në interneti dhe është më e saktë sesa opinioni shoqëror”.

“Më nxitën të bëja pyetje dhe të kërkoja përgjigje e të vija trurin në punë. Në të njëjtën kohë, unë shikoja sesi ata jetonin dhe si e shpenzonin kohën e tyre. Ata ishin njerëz të punës, dhe shmangnin ato gjëra që janë moralisht të dëmshme. E dija që edhe unë doja një jetë të tillë”.

Më lart sesa shahu

Siç mund të merret me mend, ka shumë njerëz në botën e shahut që e ngacmojnë Wezlin për besimin e tij të çiltër: “Miqtë e mi në botën e shahut më pyesin nëse më ndihmon Perëndia të fitoj.

Përderisa Ai është Zot mbi gjithçka, përgjigja ime është që Zoti më bën edhe të fitoj edhe të humbas. Edhe nëse fitoj një lojë, edhe nësë e humbas atë, përsëri Zotit i takon lavdia. Patjetër që unë dua të fitoj, por njeriu nuk merr gjithmonë atë që do. Në vend të shqetësohem për të ardhmen, mundohem të jem i fokusuar mbi gjërat që unë kam në dorë.

Lidhur me shahun, përgatitem dhe luaj aq sa mundem. Prej Zotit më kanë ardhur më tepër bekime sesa meritoj të kem.” Si ndikon praktikisht në jetën e tij besimi? “Dua të them se unë kam një jetë të thjeshtë. Punoj me shahun, studioj Biblën, stërvitem, merrem me punët e shtëpisë dhe në fundjavë shkoj në kishë dhe shikoj filma.

Në krahasim me të tjerët jeta që unë bëj nuk ka shumë adrenalin, por kështu më pëlqen. I qëndroj larg debateve në Internet sepse nuk është vullneti i Zotit të flasim keq për të tjerët dhe më duket se Interneti nxit komunikim negativ.

Përfshihem disi duke ndihmuar të varfërit sepse edhe unë kam qënë i varfër dhe jam përgjëgjës për ato të mira që më ka besuar Zoti.” “Ka nga ata që thonë se jam “me fat” [në sensin e rastësisë]. Por ç’domëthënë kjo fjalë? Unë mendoj se të duhet më shumë besim të mendosh që rastësia shpjegon jetën se sa të besosh te Zoti që ka zbuluar veten në shumë mënyra.”

Pasi arriti të vendin e dytë në klasifikimin botëror, u pyet nëse mund të arrinte vendin e parë. Wezli u përgjigj: “Nuk bëj parashikime. Është e kot të vrasësh mendjen për atë që mund të mos bëhet. Unë punoj fort çdo ditë dhe merrem me lojën e rradhës.”

Ylli i Bolivudit që lindi në Krishtlindje

0

Nandita Morarji, e njohur më mirë me emrin Nagma, ka qënë një nga aktoret më të sukseshme të Bolivudit duke realizuar me dhjetra filma artistikë. Nagma flet nëntë gjuhë, duke përfshirë disa gjuhë indiane. Për këtë arsye, ajo është përpjekur të luajë role që e jepnin mundësi të flasë në gjuhë të ndryshme.

Ajo ka përdorur famën e saj të luftojë mentalitetin patriakal që vlerëson lindjen e fëmijëve meshkuj më shumë se ata të gjinisë femërore. Konkretisht, Nagma ka marrë pjesë në fushatën kundër abortimit të vajzave të palindura.

Ajo është përfshirë gjithashtu në fushatën kundër ekstremizmit fetar, sidomos ndalimin e përplasjeve të dhunshme që shpërthejnë midis komunitet hindu dhe atij musliman si dhe parandalimin e përndjekjes së pakicës së krishterë. “Prindërit na rritën me një frymë respekti për të gjitha fetë,” tregon Nagma, “Trazirat fetare më shqetësonin shumë dhe desha të ndikoj për mirë lidhur me këtë problem”.

Dëshira e saj për marrëdhënie paqësore midis feve është nxitur nga fakti që prindërit e saj rridhnin nga tradita te ndryshme fetare, babai hindu dhe mamaja muslimane. Ndërkohë Nagma u identifikua me besimin në Jezus Krishtin që në moshë të re, fillimisht e ndikuar nga fakti që ajo ka lindur në ditën e krishtlindjes.

“Ngaqë kam lindur në ditën e krishtlindjes m’u duk se bota festonte ditëlindjen time!” e tregon me humor Nagma në një intervistë për gazetën Daystar, “Ndërsa më ka tërhequr gjithmonë figura e Jezusit. Mua më është dukur një person shumë i mirë dhe fisnik”.

Pastaj, gjatë fëmijërisë ajo tregon se kishte ndjerë sikur Jezusi ishte pranë saj dhe dëshmon që “e kam menduar që ai ishte një mik dhe një udhëheqës – gjithçka në fakt”. Ky besim i thjeshtë u bë më i thellë pas vdekjes së babait të saj prej kancerit. “Kjo më goditi shumë fort”- tregon ajo.

Në këtë situatë ajo pati një përjetim të dashurisë së Zotit dhe rrëfen se si iu zbulua që “Zoti më do pa kushte. Ai më zbuloi që është Ati im qiellor. Dashuria e Perëndisë më ka prekur dhe më ka ndryshuar.” Pasi u sëmur vetë nga një pickim insektesh u detyrua të mbante regjim shtrati.

Një shoqe e saj i dha Biblën në CD. “Duke dëgjuar fjalët e Biblës në mënyrë të vazhdueshme u bëra më mirë” – thotë Nagma. Për leximin e Biblës ajo tregon, “Çdo pjesë e Shkrimit më prekte. Përvojat e mia personale në jetë bënë që historitë e personazheve të Biblës të ishin shumë reale.

Them që kjo është ajo që të ndihmon me çdo problem në jetë.” Ndonëse Nagma studioi me kujdes fetë e prindërve të saj, në Jezus Krishtin gjeti diçka unike, “Është një person që ka dhënë jetën për ne, për mëkatet tona dhe na ka shpëtuar që ne të jetojmë përjetësisht. Ai do të kthehet për të na marrë.

Nuk e gjeta këtë mesazh në asnjë fe tjetër.” Pasi lexoi Biblën, ajo vendosi të pagëzohej. E pyetur nëse lutet ajo tregon: “I lutem vazhdimisht Zotit. Dhe në çdo vend”. A ka patur kundërshtim nga familja e saj për besimin? “Aspak,” tregon ajo, “Ata janë mbështetës, sepse jemi një familje tolerante.

Motrat e mia mendojnë që është vetëm një fazë dhe që do ta kaloj shpejt. Por do të vijë koha që edhe ato të kuptojë që kjo është “Udha e Vërteta dhe Jeta”. Nagma e mbyll intërvistën duke uruar lexuesit të duan njëri-tjetrin dhe Zotin.

FJALË TË ARTA

0

Thënie origjinale të Krishtit

Kush nga ju është pa mëkat, le ta hedhë i pari gurin.

Po të doni vetëm ata që ju duan, çfarë shpërblimi do të keni? A nuk bëjnë kështu edhe tagrambledhësit?

Mos u brengosni, pra, për të nesërmen, sepse e nesërmja do të kujdeset vetë për vete. Secilës ditë i mjafton pikëllimi i vet.

Gjithçka, pra, që ju dëshironi t`ju bëjnë njerëzit, ua bëni edhe ju atyre.

Duaje Zotin, Perëndinë tënd me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde. Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: Duaje të afërmin tënd porsi vetveten.

Kushdo nga ju që do të dojë të jetë i pari, do të jetë shërbëtor i të gjithëve. Sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t`i shërbejnë, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si çmim për shpengimin e shumë vetave.

Ç`dobi do të ketë njeriu të fitojë gjithë botën, nëse më pas do të humbë shpirtin e vet?

Mbretëria ime nuk është e kësaj bote; po të ishte mbretëria ime e kësaj bote, shërbëtorët e mi do të luftonin që të mos u dorëzohesha Judenjve; porse tani mbretëria ime nuk është prej këtej.

Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin; dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin kurrë, e askush nuk do t`i rrëmbejë nga dora ime.

Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje.

Kushdo që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiej, më është vëlla, motër dhe nënë.

Në botë do të keni mundime, por merrni zemër, unë e munda botën!

Nuk janë të shëndoshët ata që kanë nevojë për mjek, por të sëmurët.

Unë nuk erdha t`i thërres të pendohen të drejtit, por mëkatarët.

Ejani tek unë, o ju të gjithë të munduar dhe të rënduar, dhe unë do t`ju jap çlodhje.

I jepni, pra, çezarit atë që i përket çezarit, dhe Zotit atë që i takon Zotit.

BËJ SIÇ THEM UNË POR MOS BËJ SIÇ BËJ UNË!

0

Përse ka kaq shumë hipokrizi në botën e fesë?

Nëse etikohet hipokrit, çdo njeri që vepron ndryshe nga fjalët që thotë, ose që vepron ndryshe nga ato që thotë se beson, zor se dikush shpëton nga kjo akuzë. Ajo që mund të konsiderohet si hipokrizi e mirëfilltë shihet te ai person që shtiret sikur është i mirë, i virtytshëm e i dashur, me qëllim përfitimi.

Hipokrizia më e keqe është ajo kur kërkohet dënimi i një personi ndërsa akuzuesi është vetë fajtor për të njëjtin veprim që ai kërkon të dënojë tjetrin. A e dini se Jezus Krishti ka vuajtur pikërisht në këtë mënyrë nga drejtuesit fetar në kohën e tij?

Birin e Perëndisë e akuzuan që shoqërohej me njerëz të padëshiruëshëm, ndërkohë që akuzuesit e tij e mbanin veten për shumë të shenjtë. E akuzuan Jezusin që po thyente traditat e të parëve, ndërkohë që ata kishin bërë diçka më të rëndë, e kishin lënë mënjanë udhërimet e Perëndisë.

Dhe kur Jezusi ndihmonte të sëmurët ditën e sabatit, e akuzuan që bëntë punë që nuk lejohej për atë ditë, ndërsa ata vet bënin punë ditën e shenjtë kur u intëresohej. E paditën Krishtin gjithashtu për profet të rremë, kur ishin akuzuesit e tij që predikonin ide krejt të gabuara.

Dhe arritën deri aty sa të thoshnin që Jezusi po i realizonte mrekullitë e tij me fuqinë e djallit, kur ishin vet ata që ishin të djallëzuar. Jezusi, duke folur mbi rrezikun e hipokrizisë tha: “Pse shikon lëmishten që është në syrin e vëllait tënd dhe nuk shikon trarin që është në syrin tënd? Ose, si mund t`i thuash vëllait tënd: “Dale të të heq lëmishten nga syri”, kur ke një tra në syrin tënd? O hipokrit, hiqe më parë trarin nga syri yt dhe pastaj shiko qartë për të nxjerrë lëmishten nga syri i vëllait tënd”.

Dhe në adresë të krerëve të fesë Jezusi drejtoi keto fjalë: “Hipokritë, mirë profetizoi Isaia për ju kur tha: “Ky popull po më afrohet me gojë dhe më nderon me buzët; por zemra e tyre rri larg meje. Dhe më kot më nderojnë, duke i mësuar doktrina që janë urdhërime nga njerëzit”.

Dhe paralajmëroi: “Jo çdo njeri që më thotë: “Zot, Zot” do të hyjë në mbretërinë e qiellit; por do të hyjë ai që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiell.” A është e vërtetë që ka shumë hipokrizi në botën fetare? Padyshim. Kjo nuk ndodh vetëm mes besimtarëve, por kjo ndodh gjithandej!

Një nga pakënaqësitë më të mëdha në botën komuniste, ishte hipokrizia e theksuar e drejtuesve të partisë. E njëjta gjë ndodh edhe sot. Përse? Sepse nuk ka asnjë njeri që t’i përmbahet plotësisht parimëve të larta që ai predikon. Por çështja është që njerëzit kanë pritje më të larta për ata që shërbejnë në kishë apo në institucione të tjera fetare, sesa prej tyre që kanë poste drejtuese në organizata të tjera.

A do thotë ekzistenca e hipokrizisë që duhet të heqim dorë nga të vajturit në kishë? Jo. Sepse është e qartë që Zoti Jezus krijoi kishën për grumbullimin e besimtarëve, për adhurimin e Perëndisë, dhe për nxitjen e secilit në besimin e tij.

Duhet theksuar se kur një njeri bëhet besimtar, kjo nuk do të thotë që ai bëhet i përsosur, por që ka filluar të eci me Zotin, dhe rrugës ai mund të pengohet ose të devijojë. Që të ece më mirë në këtë rrugë ai ka nevojë të ushqehet me fjalën e Zotit dhe të korrigjohet nga shembulli pozitiv i të tjerëve.

Ai që thotë se nuk shkon në kishë, sepse aty ka hipokritë, bie në kundërshtim me veten. Hipokritë ka në shkollë, në punë, në familje e në çdo vend tjetër. Atëherë pse shkon në ato vende? Pastaj, njeriu nuk duhet të shkoj në kishë për shkak të njerëzve, por për Zotin.

Sigurisht, nëse ju jeni në një kishë që drejtohet nga njerëz që janë fajtor për skandale është përgjegjësia juaj që të largoheni dhe të gjeni një kishë që kërkon vullnetin e Zotit në mënyrë më të sinqertë.

Gjerasim Qiriazi, rilindësi shqiptar, nuk u largua nga Zoti sepse në kishë kishte hipokritë! Ai prapë e përkushtoi jetën e tij predikimit të Fjalës së Perëndisë për të ndihmuar të tjerët t’i afrohen Zotit.

KUSH ËSHTË I KRISHTERË?

0

Kush është i krishterë?

Ai që është pagëzuar apo ai që është larguar nga mëkati?

Kush është i krishterë?

Ai që mban një kryq në qafë apo ai që e kupton përse vdiq Krishti?

Kush është i krishterë?

Ai që beson me fjalë apo ai që beson me vepra gjithashtu?

Kush është i krishterë?

Ai që shkon në kishë për festat apo ai që i lutet Jezus Krishtit çdo ditë?

Kush është i krishterë?

Ai që agjëron apo ai që ndihmon të varfërin?

Kush është i krishterë?

Ai që ka një emër të krishterë apo ai që ka një zemër të krishterë?

Kush është i krishterë?

Ai që mburret për fenë e tij apo ai që mburr Shpëtimtarin e tij?

Kush është i krishterë?

Ai që i ul të tjerët apo ai që përulet para Zotit?

Kush është i krishterë?

Ai që beson se Krishti vdiq apo ai që beson se Krishti u ringjall përsëri?

A je ti i krishter?

Nuk e përballoj dot Vitin e Ri!

0

Për shumë njerëz festat e fundvitit nuk sjellin gëzim por janë një faktor që sjell më shumë stres dhe mërzitje në jetën e tyre. Madje, sipas mjekëve, rastet e depresionit mund të jenë më të shpeshta në këtë periudhë sesa në çdo kohë tjetër të vitit.

Sigurisht që arsyet për këtë janë të ndryshme: Konfliktet familjare shpesh herë shfaqen ose rishfaqen gjatë festave. Kjo është disi paradoksale sepse festat synojnë pikërisht të kundërtën, afrimin e njerëzve me njëritjetrin. Humbja e një personi të afërt gjatë vitit normalisht shkakton boshllëk dhe trishtim në kohën e festave të fundvitit. Gjë që është deri diku e pashmangshme.

Pritje të parealizueshme përsa i përket realizimit të festave dihet që prodhojnë pezmatim, sidomos te persona të ndjeshshëm. Vafëria ose shtrëngesa ekonomike janë faktorë të njohur për tensionimin e jetës familjare gjatë festës, sepse duhen kryer shpenzime shtesë në një kohë kur buxheti familjar është tashmë i rënduar.

Mbingarkesa në kohën e festave shkakton lodhje dhe rrjedhimisht më shumë nervozizëm ndaj njeri tjetrin, edhe pse aktivitetet në të cilën mund të jeni të përfshirë janë të kënaqshme në vetvete.

Vetmia

Një nga problemet që shkakton më shumë mërzitje është vetmia. Njerëzit që nuk kanë të afërm përreth, kur shikojnë të tjerët të rrethuar nga dashuria familjare gjatë festave, ndihen më keq sesa zakonisht. Por vetmia prek edhe ata persona që po përjetojnë marrëdhënie jo të mira familjare: gruaja që s’gjen ngrohtësi në martesë; fëmija që s’ndjen dashurinë prindërore; vajza që keqtrajtohet; i riu që s’ka shoqëri të mirë.

Ulja e Stresit

Si mund të ulësh nivelin e stresit ose të luftosh vetminë në jetën tënde gjatë festës? Ka disa hapa që ti mund të marrësh për të ndihmuar veten:

• Ki kujdes të mos kryesh më shumë shpenzime sesa duhet për krishtlindjet apo Vitin e Ri.

• Mos krijo pritje që festat duhet të dalin të përsosura. Nuk ka gjë të përsosur në këtë jetë.

• Ndihmo një person që është më fatkeq se ti. Shumëkush ka zbuluar sekretin që duke ndihmuar një person në nevojë ai përmirëson gjendjen e vet emocionale gjithashtu.

• Sill ndërmend gjithçka që është e mirë në jetën tënde dhe mos mendo vetëm për problemet e tua dhe gjërat negative.

• Mos rri në shtëpi gjithë ditën. Dil, bëj një shëtitje dhe tako njerëz të tjerë. Edhe një përshëndetje ndërsa shkëmbehesh me dikë në rrugë është ilaç i mirë për shpirtin.

• Merr pjesë në programin e një kishe të mirë. Stresi dhe vetmia shkaktohen nga një gjendja shpirtërore jo e mirë.

Kishat janë vende për lutje ndaj Zotit, por edhe vende për të gjetur miqësi, inkurajim dhe mbështetje. Nëse nuk ke marrë pjesë ndonjëherë në kishë, mos ki turp ta provosh.

Çfarë të bëj tjetër?

Nëse mendon që ke depresion dhe nuk po vuan thjesht nga vetmia, është e këshillueshme të kërkosh ndihmën e doktorit. Njeriu nuk ka lindur rastësisht në këtë botë.

Ka një Perëndi në qiell që ka krijuar botën e njeriun dhe ai nuk është larg nesh nëse e kërkojmë. Provo t’i lutesh Zotit për ndihmë. Ndofta ndihma do të vijë në një formë ndryshe nga sa ke menduar, por çdo ndihmë që vjen nga lart është e mirë.