Tërë ata që më shohin më përqeshin, zgjatin buzën dhe tundin kokën. Psalmi 22:7

Tallja ishte një përbërës i madh në brengën e Zotit tonë. Juda tradhtari e talli në kopsht me një përqafim të pasinqertë; kryepriftërinjtë dhe skribët e përqeshën me gjyqin e tyre të sajuar; Herodi nuk ia vuri veshin; dhe ushtarët e tallën, duke e trajtuar në mënyrë brutale; Pilati dhe rojat e tij e përqeshën; dhe ndërsa ai qëndroi i gozhduar në kryq çdo lloj talljesh të tmerrshme dhe përbuzjesh të shëmtuara iu hodhën.

Përqeshja është gjithmonë e rëndë për t’u duruar, por kur je në dhembje të fortë është kaq e pamëshirshme, kaq mizore, njësoj sikur të hedhin kripë brenda në plagë. Prandaj, përfytyro Shpëtimtarin të kryqëzuar, i munduar me ankth përtej çdo hamendjeje njerëzore, dhe më pas merre me mend turmën e përzier, të gjithë duke tundur me kërcënim kokat ose duke nxjerrë gjuhën në përçmimin më të hidhur ndaj një viktime të gjorë vajtuese!

O Jezus, “i përçmuar dhe i hedhur poshtë nga njerëzit” si mund të vdesësh për njerëzit që të trajtuan kaq me ligësi? Përgjigja është kjo: Këtu ka dashuri të mrekullueshme, dashuri hyjnore, dhe dashuri përtej çdo mase.